Ama Dir Bood

اما دیر بود

دانلود رمان بیشتر

﻿ اما دیر بود

نویسنده:نینا

مقدمه : وقتی فهمیدم که دیر بود که نبودی

به دنبالت آمدم اما وقتی رسیدم که بودی اما تو نبودی...

وقتی رسیدم که آرزوهایمان با باد رفته بود...

قلب من هم کنار تن تو روی زمین فتاده بود....

وقتی رسیدم که....

خوب من .... من رسیدم ، اما دیر بود

به بیل گورکن که خاک رو روی تن سرد پدر و مادرم میذاشت خیره شدم یه لحظه توی تنم لرز افتاد یادمه مامان همیشه میگفت اینجور وقتا یعنی عزرائیل از کنارت رد شده دستم رو دور شونه خواهر و برادر کوچیکم که دو طرفم ایستاده بودن و با چشمای خیس به خاک سرد نگاه میکردن محکم تر کردم و توی دلم گفتم

- نه خدایا الان نه....من بمیرم این طفل معصوما بی سرپرست میشن الان نه

گورکن آخرین بیل رو زد و به سمت من اومد:

- تمام شد خواهر

دسته اسکناس مچاله شده توی مشتم رو به طرفش گرفتم اسکناس ها رو ازم گرفت و صافشون کرد و شمرد:

- این کمه که

- بیشتر از این ندارم....پنج تومن دیگه بیشتر تو جیبم نیست اونم میخوام کرایه تاکسی این بچه یتیما رو بدم

- ببین...من ندارم و یتیمم و داغدارم و این حرفا حالیم نیست هرکی میاد اینجا یا یتیمه یا داغدار بخوام از هرکدومش پول نگیرم که خودم به گدایی میفتم...رد کن بیاد وگرنه...

آخرین اسکناس پنج تومنی رو از جیبم درآوردم و قبل از اینکه تهدیدی کنه به سمتش گرفتم از دستم کشید و غرغر کنان راهشو کشید رفت

- یتیمم یتیمم....منم یتیمم میام ازت گدایی کنم که ندارم و یه رحمی کن و یه تخفیفی بده؟والا

انقدر دور شده بود که دیگه صداش نمیومد خم شدم و بین دوتا خاک نشستم علی و عسل هم کنارم نشستن و هر کدوم از یکی از بازوهام آویزون شدن عسل اشکاش رو با آستین مانتو من پاک کرد حرفی نزدم و ساکت به قبر خیره شدم و برعکس خیلیای دیگه که با صدای بلند ضجه میزد توی دلم با مامان و بابایی که زود تنهامون گذاشتن حرف زدم:

- رفتید؟...به همین زودی؟...مامان مگه نمیگفتی میخوام عروسیت رو ببینم؟...بابا مگه نمیگفتی به من تکیه کن من کوهتم...بابا پشتم رو خالی کردی...کوهم یهو پشتم خالی شد و خوردم زمین ...مامان بیا دستم رو بگیر بلندم کن و دلداریم بده که چیزی نیست زود خوب میشه... مامان تنها نمیتونم...بابا یتیمات رو چطور بزرگ کنم؟...یکیتون پاشه جواب بده دیگه...من چکار کنم تنها؟

علی خودش رو بهم چسبوند و اشکایی که ناخوداگاه جاری شده بود رو با کف دستای کوچولوش پاک کرد:

- آجی گریه نکن...من پیشتم...مردت پیشته

کف دستای کوچیک و مردونه اش رو بوسیدم و گفتم:

- من قربون این مردم برم که انقدر دلسوزه

خودم رو که خالی کردم بلند شدم و دست بچه ها رو گرفتم و به سمت خروجی بهشت زهرا راه افتادم عسل معصومانه پرسید:

- آجی مامان بابا رو تنها میذاریم؟...با خودمون نمیبریمشون؟

- نه آجی مگه اونا ما رو با خودشون بردن که ما ببریم

مسیر بهشت زهرا تا اولین ایستگاه مترو رو باید پیاده میرفتیم کمی که رفتیم علی خسته پرسید:

- آجی ماشین نمیگیریم؟

با بغض و کینه جواب مرد کوچیکم رو دادم:

- نه آجی پول تاکسی رو دادم به یه بچه یتیم...ثواب داشت

***

از آخرین شرکت که در اومد نزدیک به غروب بود از شدت عصبانیت روزنامه رو مچاله کردم و جلوی در شرکت انداختم و با پا محکم روش کوبیدم و رفتم یاد چند لحظه پیش و لیست وظایفی که منشی باید برای مدیر شرکت انجام میداد افتادم و خون خونم رو خورد...انجام رسیدگی به مدیر اونم چه رسیدگی...یه رسیدگی جانانه...دندون قروچه ای کردم و توی دلم گفتم مطمئنا همچین رسیدگی جزء وظایف همسرش هم نبوده که حالا عقده برش داشته و گذاشتتش برای وظایف منشی...پوفی کشیدم و برای اینکه آروم بشم به سمت پارک روبه روی شرکت رفتم روی اولین نیمکت خلوت نشستم چند لحظه بعد پسر جوونی اومد و کنارم نشست از صبح انقدر این روزنامه و شرکتایی که آگهی استخدام منشی داده بودن رو بالا و پایین کرده بودم که دیگه از شدت خستگی نایی نداشتم که با نشستنش مخالفتی کنم و خودم هم خسته تر از اون بودم که بخوام پاشم و برم جای دیگه بشینم با خودم گفتم این طفلی که بی آزار اومده فقط کنارم نشسته کار بدیم که نکرده منم که پارک رو نخریدم کاریم نداره که بخوام به زور بلندش کنم اما انگار چشم من شور تر از این حرفا بود که پسر پرسید:

-چی میخوای؟

خسته و بی حال جوابش رو دادم:

-هرکی میاد پارک رو نیمکت میشینه باید حتما یه چیزی بخواد

-هرکی نه...ولی تو با این قیافت داد میزنه که یه چیزی میخوای...حالا چی راست کارته؟

منظورش رو فهمیدم گودی کبود دور چشمم و چشمای خمار از خوابم و تن و بدن خسته و کوفتم به اشتباه انداخته بودش

-من عملی نیستم....برو رد کارت

خنده مسخره ای کرد و گفت:

-خب منم ساقی نیستم فرشته الهیم اومدم دستت رو بگیرم ببرمت تو آسمونا

توی دلم پوزخندی زدم...هه کاش واقعا میشد اما جوابی به پسر ندادم

-بجنب دیگه بابا...جای اینکه منه ساقی از مامور بودن این بترسم این از من میترسه لب تر نمیکنه...بذار تا شیرفهمت کنم اگه منتظر هادی هستی دیروز مامورا گرفتنش از امروز منو جاش گذاشتن

-هه...خوبه شیفتی کار میکنید خسته نشید

-شیفتی که نه فقط مکانمو عوض کردم مشتریا رفیقم نپرن

-گفتم که من مشتری رفیقت نیستم برو رد کارت

پوفی کشید و گفت:

-عجب گوشت تلخی هستیا...خیله خب بابا من همین اطرافم دز خماریت زد بالا بگرد پیدام کن

راشو کشید و منم باید پا میشدم و میرفتم حتما تا حالا بچه ها از ترس تنها موندن توی خونه زهرترک شدن اما پاهام یاری نمیکرد به زور از جا بلند شدم و سلانه سلانه پاهای خسته ام رو دنبال خودم کشیدم

***

به خونه که رسیدم علی رو دیدم که دم در نشسته بود و چشمای خوشگلش خیس بود من رو که دید با دو به سمتم دوید و با هل و ولا گفت:

- اجی...عسل هم داره میمیره

حتی نایستادم بپرسم چی شده به سمت خونه دوییدم عسل گوشه اتاق افتاده بود و دستش رو روی شکمش گذاشته بود و بین گریه هاش ناله میکرد به علی که پشت سر من دوییده بود و حالا توی چارچوب در ایستاده بود رو کردم و نگران پرسیدم:

- چش شده؟

- نمیدونم به خدا من نزدمش گفتم بچه یتیمه گناه داره

نسبت به کلمه یتیم آلرژی گرفته بودم و از اون طرف اضطرس عسل رو گرفته بودم و کنترلم دست خودم نبود سر بچه هفت ساله جیغ زدم:

- انقدر نگو یتیم پس منِ خر چیم که شما یتیم باشید

علی کپ کرد و گوشه اتاق چمباته زد خطاب به عسل پرسیدم:

- آجی قربونت برم یه دیقه گریه نکن به من بگو چی شده...کجات درد میکنه؟

دستش رو به دلش زد اما دردش انقدر زیاد بود که نتونست حرفی بزنه نمیدونستم چکار کنم نه پول ویزیت دکتر داشتم نه دلم میومد این بچه رو همینجوری با این درد ولش کنم دوباره پرسیدم:

- عسل جونم آجی خیلی درد داری؟میخوای بریم دکتر؟... آجی خوب دقت کن ببین اگه دردت زیاده بریم دکتر

اشک تو چشماش جمع شد و لبش رو گاز گرفت و با معصومیت کودکانه ای نالید:

- آجی پول نداری؟...نه دردم زیاد نیست تو پول نداری

دلم آتیش گرفت ، وجودم خرد شد من بزرگتر این بچه ها بودم اما اینا باید نگران جیب من باشن و من نگران بیماری شون نباشم به رگ غیرتم برخورد دستم رو انداختم زیر پا و گردن عسل و با یه حرکت بغلش کردم...طفل معصوم آجیم انقدر تو این چند روز گشنگی کشیده بود که سبک شده بود همون طور که همراه عسل به سمت در میرفتم خطاب به علی گفتم:

- از تو کمد دفترچه آجی رو بیار... کیف منم بردار بیار کلید از تو کیفم بردار در رو قفل کن

طفلی علی جوری از فریاد من ترسیده بود که فقط اطاعت کرد نمیدونستم حالا باید با کدوم پول این بچه رو تا بیمارستان ببرم...پاهام هنوزم از این همه پیاده روی امروز کزکز میکرد رو به علی که مثل بره مطیع پشت سرم میومد پرسیدم:

- علی جون تو پول داری؟

- نه آجی ندارم به خدا

پوفی کشیدم باید در اولین فرصت عادت قسم خوردن رو از سر این بچه مینداختم عسل با صدایی که درد کشیدن ازش پیدا بود گفت:

- آجی قلک من هست

یادمه بابا هیچ وقت اجازه نمیداد عسل قلکش رو بشکنه میگفت برای روز مباداست اما عسل که میرفت به مامانم میگفت غیرتم برنمیداره واسه خرج و مخارجم دست به پول یه بچه پنج ساله بزنم

عسل رو توی بغلم بالاتر فرستادم و رو به آسمون گفتم

- باور کن از امروز مبادا تر سراغ ندارم بابا

روبه علی گفتم:

- تا من میرم سر کوچه برو قلک عسل رو بشکون هرچی پول توشه بریز توی یه کیسه برام بیار...یادت نره اومدی بیرون در رو قفل کنیا

چشمی گفت و بدو به سمت خونه رفت من هم عسل رو محکمتر بغل کردم و به سر کوچه که مسیر ماشین رو بود رفتم چند لحظه بعد از من علی هم رسید برای سمند زرد رنگی که رد شد دست بلند کردم کمی اونطرف تر ایستاد و نامرد دید مریض بغلمه اما نکرد دنده عقب بیاد به سمتش رفتم و سرم رو از پنجره باز داخل کردم و گفتم:

- بیمارستان

- دربست؟

دربست که مال بچه پولداراست من بدبخت قلک بچه رو به بهانه روز مبادا شکوندم تا پول تاکسی بدم گفتم:

- نه دو نفریم

- نمیرم آبجی....دربست هم نری گیرت نمیاد این وقت شب

راهشو کشید و رفت برای ماشین بعدی دست تکون دادم یه پراید زرد بود

- دربست میری آبجی؟

- نه آقا دو نفریم

- شما که سه نفری

- این بچه مریضه باید زود برسونمش بیمارستان تو بغل میگیرمش

- شرمنده آبجی

به دور شدنش نگاه میکردم که تاکسی نارنجی جلوم ایستاد:

- جایی میری آبجی؟

فوری گفتم:

- دربست نمیرم آقا

خندید و گفت:

- منم که حرفی نزدم...مسیرت کجاست؟

- بیمارستان

- بپر بالا

خوشحال سوار شدم و سعی کردم جوری بشینم که جای نفر سوم به چشم بیاد و راننده بفهمه که دو نفریم همونجور که عسل رو بغل گرفته بودم و نشسته بودم سرم رو به پنجره تکیه دادم رو به آسمون تیره نالیدم

- خدایا شکرت...خوب بهم فهموندی حتی توی تاکسی سوار شدن هم شانس ندارم پراید و پژو هات مال مسافرای پولدار و پیکانت مال بدبخت بیچاره هایی مثل من

***

دنبال دکتر دوییدم و با التماس گفتم:

- تورو خدا آقای دکتر مگه خودت نگفتی خطرناکه؟جون مادرت جون بچه ات یه کاری کن براش

دکتر کلافه و تقریبا با فریاد گفت:

- این برای بار صدم خانم ... من کاره ای نیستم تا پذیرش نگیریا و پول به حساب صندوق نریزی بیمارستان به من اتاق عمل نمیده تا خواهرت رو عمل کنم

- خب حالا چکار کنم؟

- برو پول جور کن

- از کی؟

- من چه میدونم یعنی تو هیچ کس رو نداری؟...خاله ای؟ دایی؟ عمویی؟

- با ننه و بابای پرورشگاهی خاله و عمو از کجا بیارم؟

- من دیگه نمیدونم اگه روز اومده بودی میگفتم برو مددکاری کمکت کنن اما بدبختی شب اومدی الان بخش مددکاری تعطیله خواهرت هم تا صبح وقت نداره تا یکی دو ساعت دیگه عملش نکنی آپاندیسش میترکه تن نحیف این بچه هم طاقتش رو نداره و ممکنه...

دیگه نمیخواستم بشنوم...این حرفا صد بار شنیده بودم دقیقا همون صدباری که با التماس از صد نفر میخواستم خواهرم رو بستری کنن تا بعدا پولش رو بدم و همه به اتفاق نظرش این بود که اول پول بعد نجات جون یه بچه پنج ساله دکتر رو وسط حرف زدنش ول کردم و رفتم به سمت در خروجی بیمارستان دوییدم فکرم توی راهرویی بود که روی تخت وسط راهرو خواهرم از درد به خودش میپیچید و برادرم کنارش ترسون و بی پناه نشسته بود

از در بیمارستان هم بیرون اومدم و به سمت خیابون دوییدم صدای بوق کشداری از جا پروندم:

- هوی روانی فکر کردی دویست شیشی که وسط خیابون داری گاز میدی برو تو پیاده رو تا زیرت نگرفتم

کنار کشیدم تا رد شه بوق ماشین بعدی ملایتر از قبلی توجهم رو جلب کرد و هواسم رو به این دنیا برگردوند

- مسیرت کجاست خوشگله؟

به ماشینش نگاه کردم خنده ام گرفت...دویست شیش بود ... خنده من رو که دید خوشحال شد و دندونای ارتودنسیش رو به نمایش گذاشت

- فدا خنده هات بپر بالا ببرمت ددر

جای فحش ناخوداگاه از دهنم پرید:

- چقدر پول همراته؟

ابروهای تمیز شده اش بالا پرید و جواب داد:

- بستگی داره چقدر حال بدی

بغض تو گلوم رو فرو دادم و جدی گفتم:

- به اندازه سیصد هزار تومن با دفترچه

***

دکمه های مانتوم رو تند تند بستم و از لبه تخت بلند شدم در حال پوشیدن روسریم گفتم:

- منو میرسونی همون بیمارستانی که سوارم کردی؟

هنوز هم بی حال افتاده بود توی دلم گفتم تو اگه درد زیر شکم من رو داشتی میخواستی چکار کنی؟ خوبه که تو فقط حالش رو بردی و درداش رو من کشیدم. بالشت کنارش رو که تا چند لحظه پیش سر من روش بود رو بغل کرد و سست گفت:

- نه دیگه خرم از پل گذشت کاری به کارت ندارم هرگوری دوسداری خودت برو

مثل چند ساعت گذشته بغضم رو فرو دادم کیفم رو روی دوشم انداختم و با نفرت از اون خونه نکبت بیرون زدم به ساعتم نگاه کردم دو نصفه شب بود اگه بابا بود و میفهمید تا این ساعت از خونه بیرون بودم حتما سرم لب حوض میذاشت و گوش تا گوش میبرید اگر بود خودم هم جرات نمیکردم تا این ساعت بیرون بمونم وقتی بود سر ساعت نه شب جهنم هم که میبودم باید خودم رو زود خونه میرسوندم نه شب به بعد از خیابون و آدماش میترسیدم اما الان ترسم ریخته بود دیگه چیزی نداشتم که بخوام برای از دست دادنش بترسم و سر شب خودم رو به خونه برسونم و این نکته رو درد زیر شکمم مدام بهم گوشزد میکرد صدای بوق دیگه ای از کنار پام بلند شد سرم رو بالا بردم یه پراید نوک مدادی بود بدون اینکه به راننده اش نگاه کنم سوار شدم و در ماشین رو بستم لبخند کریه بهم زد و گفت:

- کجا بریم خوشگل من؟

- اول بیمارستان (...) بعدش هرجا تو بخوای

فقط که خرج عمل نبود بعد از اون هم می بایست تصویه میکردم

دنده رو جا انداخت و با لحن پاچه خوارانه ای گفت:

- ای به چشم خوشگل خانم...خودم دربست مخلصتم

خنده ام گرفت...خدایا دیدی؟ پرایدتم دربست سوار شدم

***

- اون موقع که خواهرت رو از اتاق عمل بیرون آوردن کجا بودی که حالا داری حالش رو میپرسی؟

با یادآوری اینکه بخاطر جور کردن پول حقوق پرستارا و دکترای این بیمارستان حالا ملقب به شریف ترین لقب دنیام پوزخندی زدم و گفتم:

- رفته بودم پول جور کنم دیگه

نگاه بدی بهم انداخت و با کنایه گفت:

- جور کردی؟

به کله کچل راننده سمند نوک مدادی که دنبالم اومده بود تا مبادا لقمه چرب آخر شبش رو از دست بده نگاه کردم و گفتم:

- آره جور کردم...حالا جوابم رو میدی یا برای اونم باید برم پذیرش و صندوق؟

سر تا پام رو زیر نگاهش اسکن کرد و گفت:

- چی میخواستی بشه؟ آپاندیس رو درآوردیم الانم فعلا خوابیده اون پسره هم پیششه فردا صبح هم دکتر که اومد مرخصش کرد میتونی ببریش

- کدوم اتاقه؟

در حالی که خودش رو با کامپوتر جلوش سرگرم کرده بود با سر به اتاقی ته راهرو اشاره کرد انگار اگر بهم نگاه میکرد اون هم مثل من نجس میشد پوزخندی زدم و خطاب به کله کچل گفتم:

- همین جا بمون الان میام

به سمت اتاق رفتم یه اتاق هشت تخته که تمام تخت هاش پر بود هیچ کدوم از تخت ها همراه نداشتن به صندلی چرم پاره پوره ای که کنار تخت عسل بود و علی روش خوابیده بود نگاه کردم دلم نمیومد اما بیدارش کردم

- علی جان؟

با شنیدن صدای من از جا پرید و انگار باور نمیکرد بالاخره برگشته باشم روی صندلی پرید و از گردن من آویزون شد:

- آجی اومدی؟

دستی به سرش کشیدم و گفتم:

- مگه قرار بود نیام فدات شم؟

از من جدا شد و چشمای درشت و خوشگلش رو به من دوخت و معصومانه گفت:

- آخه خودم شنیدم خانم پرستار داشت به دوستش میگفت خواهرشون دودر کرده جیم زده که پول بیمارستان رو نده کسی که موقع عمل پشت در اتاق نمونه یعنی جا تره و مادر بچه نیست شاید مجبور شیم فردا صبح زنگ بزنیم بهزیستی بیاد این دوتا رو ببره

دلم از این همه قضاوت عجولانه گرفت اون پرستار بی فکر که جلوی بچه حرف از بهزیستی زده و ترسوندتش چه میدونست من مجبور بودم بجای پشت در اتاق عمل زیر تن یه لندهور نگران خواهرم باشم تا نون حلال و حوقوق اون جور شه لبخند تلخی زدم و گفتم:

- حتما با دو نفر دیگه بوده عزیزم...شما دوتا که منو دارید...مگه میذارم کسی شما رو ازم بگیره و به بهزیستی بده؟

لبخند قشنگی بهم زد و گفت:

- مرسی که نمیذاری ما یتیم بمونیم آجی

اخمهام رو تصنعی توی هم کردم و گفتم:

- مگه قرار نشد دیگه این کلمه رو نگی؟

- چشم آجی...بخشید حواسم نبود

سرش رو بوسیدم و گفتم

- اشکال نداره عزیزم...علی جون من باید برم اما صبح میام تو و آجی رو با خودم میبرم خونه...تا صبح مواظب آجی عسل هستی؟

سینه سپر کرد و با افتخار گفت:

- آره من مردتونم باید مراقب خواهرام باشم

کاش واقعا مردم بودی علی ... یه مرد که منو از رفتن با اون لندهور پشت در منع میکرد

تو گوشم میزد و سرم رو لبه باغچه میبرید اما نمیذاشت برم

تو مکانیکی شاگردی میکرد اما نمیذاشت برم

حیف که برای این کارا هنوز خیلی کوچیکی ... خیلی

- قربون مرد خودم برم...پس من دیگه رفتم خدافظ

نگاه غمگینی بهم انداخت و گفت:

- آجی دیر نکنی که بفرستنمون بهزیستیا

بازم دلم گرفت چرا یه پرستار باید حرفی بزنه که این بچه از چند ساعت تاخیر بترسه بغضم رو بازم قورت دادم و گفتم:

- زود میام آجی

نموندم که خدافظی کنم و سریع از اتاق بیرون زدم کله کچل با دیدنم از روی صندلی بلند شد و به طرفم اومد:

- تموم شد عزیزم؟...بریم دیگه؟

میدونستم اگه قربون صدقه برم نرخ بالاتر میره اما چندشم میشد که به این غول تشن بگم عزیزم برای همین سرد گفتم:

- بریم

- مکان داری؟

به یاد خونمون که دراش رو مرد خونه ام قفل کرده بود و کلیدش هنوزم توی جیبش بود افتادم و گفتم:

- نه...مگه خودت نداری؟

- دارم عزیزم ولی باید با دونفر کنار بیای...میتونی؟

نگاه سردم رو بهش دوختم....بیخیال خدا این سومین نفر امشبه و آب که از سر من گذشته چه یه وجب چه دو وجب نفسم رو با صدا بیرون دادم و آروم گفتم:

- آره اما نرخ بالاتر میره

***

بالشت رو زیر سرش مرتب کردم و با محبت گفتم:

- آجی قربونت برم راحتی؟...دیگه درد نداری؟

لبخند مهربونی زد که تمام عذاب وجدان شب تا صبح با چهار نفر سر کردنم از تنم پرید دیدن دوباره این لبخند ارزشش بیشتر از پاک موندن من بود با همون محبت گفت:

- نه آجی خوبم

در اتاق بسته شد و علی داخل اومد و با ذوق گفت:

- آجی داروهای عسل رو گرفتم

کیسه داروها رو از دستش گرفتم و سرش رو بوسیدم و گفتم:

- قربون مرد خونه ام برم که هر کاری بهش بگم میتونه انجام بده

توی دلم اضافه کردم

هرکاری بجز نجات من از این لجنزار اما لزومی نداشت علی هم این رو بشنوه بجای این حرف ادامه دادم:

- علی جون دیگه نزدیکای عصره من باید برم سرکار نمیترسی شب با عسل خونه تنها بمونید؟

هنوز از تاثیر تعریف من ذوقزده بود که بادی به غبغب انداخت و با افتخار گفت:

- نه آجی من مردم...مرد که از تنهایی نمیترسه تو برو سرکار من حواسم به عسل هست فقط آجی زود بیایا من نمیخوام مثل مامان و بابا بهزیستی بزرگم کنه

نمیدونستم باید بخندم یا گریه کنم مرد هفت ساله من از تنهایی و تاریکی نمیترسید اما از بهزیستی و پرورشگاه وحشت داشت

***

نزدیک به یک ماه بود که از شروع کارم میگذشت روزای اول که پامو میذاشتم خونه و گوشت و مرغی رو که با پول حروم خریده بودم میذاشتم جلوی خواهر و برادر پاک و معصومم عذاب وجدان داشتم اما کم کم با خودم و خدا به تفاهم رسیده بودم به خودم قبولونده بودم که حتما خدا هم راضیه وگرنه یه راه دیگه جلو پام میذاشت شاید مثل تو این رمانا و داستانا یه پیرزن خیر یا یه پسر پولدار که چشم داشتی به تنم نداشت و آخرش با عشق ازدواج میکردیم و مثل سیندرلا و شاهزاده به خوبی و خوشی با هم زندگی میکردیم اما خیلی وقت بود به این نتیجه رسیده بودم که خوبی و خوشی فقط مال قصه هاست ما فقط باید زندگی کنیم تا این بدبختی تموم شه و ببرنمون جهنم تا بدبختی بعدی رو شروع کنیم یاد اون جمله معروف افتادم که میگفت خوشبختی فاصله این بدبختی تا بدبختی بعدی یعنی منظور اونی که این حرف رو زده از خوشبختی مرگ بود؟

همچنان با اون کفشای پاشنه ده سانتی کنار خیابون قدم میزدم از یکی از دخترا که چند وقت پیش نادونسته حوضه استفحاضیش رو اشغال کرده بوده بودم شنیده بودم که اگر کفش پاشنه نردبونی بپوشی هم قدت رو بلندتر نشون میده هم باسنت رو گرد تر و اینجوری مشتریات بیشتر میشن اوایل با راه رفتن با اون کفشا مشکل داشتم اما حالا کارم به جایی رسیده بود که با اون کفشا حتی میتونستم بدوم

یه ماشین کنارم نگه داشت حتی بوق هم نزد فقط نگه داشت نگاهش کردم چهارصد و پنج بود پاهام دیگه داشت کزکز میکرد از بس با ان کفشا عرض اندام کرده بودم و بازم هیچ مشتری نصیبم نشده بود از درد پا در رو باز کردم و سوار شدم و با لبخندی که از آموزه های همون دختر بود سلام کردم جواب سلامم رو داد و گفت:

-کجا برم؟

اولش ترسیدم نکنه اشتباه گرفتم و این بدبخت از اوناش نیست و مسافرکشه اما بعد به خودم قبولوندم که آخه آدم که با این ماشینا مسافرکشی نمیکنه اینم یکیه مثل بقیه فقط از بقیه شون مغرورتره شایدم تازه کاره و مثل اوایل من که با اخم و تخم کار میکردم اینم هنوز کسی و گیر نیاورده که معجزه ناز و نازکشی و عشوه رو نشونش بده پس با خیالی که خودم از خودم راحت کردم گفتم:

-من که مکان ندارم...خودت مگه جایی رو سراغ نداری؟اگه نداری به رفیقات زنگ بزن یه جا رو جور کن دوتایی هم قبول میکنم

پوزخندی زد و گفت:

-چرا اتفاقا خودم یه جای خوب سراغ دارم

بیسیمش رو که نمیدونم تا حالا کجا قایم شده بود رو یهو از ناکجا آباد درآورد و گفت:

-کد پانصد و سه هستم...مضنون دستگیر شد به پایگاه اعظام میشه

***

به دختری که دستبندش رو با من شریک بود نگاه کردم سر و لباسش دقیقا برعکس من بود ساده اما شیک و تنها بویی که از جلفی برده بود نحوه آدامس جوییدنش بود نگاه من رو که دید رو به من کرد و در حال آدامس جوییدن پرسید:

-جرمت چیه؟

شونه بالا انداختم چیزی نگفتم چطوری روم میشد بگم چطور گرفتنم پرسید:

-اتو زدی؟

بهترین و شیک ترین توضیح همین بود برای همین با سر تایید کردم دوباره گفت:

-اگه به ماموره پا داده باشی که اوضاعت خرابه...دادی؟

ذهنم برگشت به چند ساعت پیش پس اوضاع من از خراب هم خرابتر بود سکوتم رو که دید تا تهش رو خوند گفت:

-پس فاتحه ات خونده است... معلومه تازه کاریا آخه دختر خوب هنوز فرقشون رو نمیفهمی؟

فکر کردم الان دیگه میفهمم اونی که مثل اوایل من با اخم و تخم کار میکنه از اوناش نیست از اوناش که باشه اول ناز میکشه خرش که به مراد دلش رسید از خونه اش پرتم میکنه بیرون

پرسیدم:

- تو هم همینجوری گرفتن؟

خنده مستانه ای کرد و گفت:

-چه عجب بالاخره صدات رو شنیدیم ... نه بابا من جرمم سنگین تر از این حرفاست

سرش رو آورد جلوتر و گفت:

-من ساقیم همراه دو سه کیلو مواد گرفتنم

-اوه یعنی اعدام رو شاخشه

-نه بابا من کله گندم همکارام نمیذارن بگیرنم میان درم میارن چند هفته بیشتر مهمونت نیستم

صدای جیغ دختری که از وقتی گرفته بودنش ضجه ها و التماساش روی مخم بود و حالا رو به مامور زن داد و بیداد میکرد توجه کل مسافرین ون رو جلب کرد:

-بی وجدانا آخه مگه من چکار کردم با ون یه مشت دزد و قاچاقچی و فاحشه دارین میبرینم ... ولم کنین

ماشین ایستاد از پنجره به بیرون نگاه کردم سر در سبز رنگ کلانتری تو چشمم زد با خودم گفتم پس بچه ها چی میشن؟نکنه علی فکر کنه دیر رفتم تا بفرستنشون بهزیستی؟نکنه مرد کوچکم امشب رو بترسه؟ اینبار صدای جیغ زن دیگه بلند شد و نگاه مایوس من رو از تابلوی سردر کلانتری گرفت

-بگیرینش...فرار کرد

سرم رو به سمت ون گردوندم دختره که تمام مسیر رو جیغ جیغ میکرد مامور زن رو هل داده بود و با سرعت داشت فرار میکرد با صدای جیغ مامور زن همه به سمت دختره دوییدن تمام مجرمین سوار ون پیاده شده بودن آخرین نفر من بودم که همراه شریک دستبندم از ون پیاده شدم و دورترین نقطه جایی که به دختره دید نداشت ایستادیم صدای شلیک تیر باعث شد همه به سمتی که دختره فرار کرده بود برن سنگینی چیزی رو روی دستی که دستبند داشت حس کردم شریکم کاپشنش رو روی دستمون انداخته بود حالا دیگه فقط ما دوتا کنار ون ایستاده بودیم و همه مردم و مامورین دور تن غرق خون دختره حلقه زده بودن آهسته در گوشم گفت:

-بدون اینکه جلب توجه کنی از پشت ون به سمت اون کوچه فرعی برو

خودش در کمال خونسردی به سمتی که گفته بود قدم برداشت جوری قدم میزد که انگار به سمت شانزلیزه میره به دنبالش کشیده شدم و آروم گفتم:

-مگه دیوونه شدی؟ میخوای همون بلا رو سرمون بیارن

-آخرش همینه دیگه...من چه بمونم چه برم همینا منو میکشن دیر و زودش فقط تو میزان عذابی که بمون میدن فرق داره

- تو که گفتی پارتی داری

-خالی بستم خوبه؟

با خونسردی ظاهری داخل کوچه پیچید نفسش رو با صدا رها کرد و گفت:

-دیگه نمیبیننمون...فقط بدو

ای بر این چشم شور من صلوات کاش امروز نمیگفتم یاد گرفتم با کفش ده سانتیم بدوم که حالا اینجوری لازمم بشه

هر دو شروع کردیم دوییدن خودش تندتر از من میدویید و یجورایی من رو دنبال خودش میکشید انگار ترس از مرگ سرعت بیشتری بهش میداد به خواهر و برادر کوچیکم فکر کردم و نور امیدی توی دلم روشن شد...خدایا شکرت دیگه مجبور نیستم امشب تنهاشون بذارم دیگه قرار نیست علی از پرورشگاه بترسه

این امید به من هم جون دوباره داد و سرعتم رو بیشتر کرد وارد خیابون اصلی شدیم ایستاد و برای اولین تاکسی دست تکون داد:

-دربست

تاکسی با صدای ترمز بدی ایستاد بدو به سمت تاکسی رفتیم و سوار شدیم

-شهرک

راننده حرکت کرد سرم رو بردم کنار گوشش و آروم جوری که راننده صدامون رو نشنوه گفتم:

-اینجا که تو داری میری تا خونه من خیلی دوره

-هیس فعلا هیچی نگو ماشینم اونجا پارکه...خودم بعدش هرجا که بخوای میرسونمت

ساکت شدم و به پشت سرم نگاه کردم واقعا کسی دنبالمون نبود یعنی حتما باید اون دختر بیچاره قربانی میشد تا یکی مثل من نجات پیدا کنه...یعنی راست میگفت که بیگناه بود دوباره سرم رو کنار گوش دختره کردم و گفتم:

-راست میگفت که بیگناهه؟

-کی؟

-دختره که بهش تیر زدن

-اوهوم

-تو از کجا میدونی؟

-مشتری خودم بود داشت از من جنس میگرفت که گرفتنش الدنگ انقدر هم تابلو بود که ماموره شک کرد و جفتمون رو گرفت بیچاره جرمش فقط داشتن بابای معتاد بود

-پس اگه میشناختیش چرا انقدر بیخیالی؟

-چه فرقی میکنه اینجوری نمیمرد یه جور دیگه ... آخرش که مرگه ... آخر کار هممون مرگه باز خدا پدر و مادرش رو بیامرزه که با این مردنش باعث خیر شد و جون چهار نفر دیگه هم نجات داد

-چرا چهار تا؟

-پ چندتا؟...مگه ندیدی دوتا دختر دیگه هم از سمت پارک فرار کردن

با تعجب ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

-نه...کی؟ چطور؟

-اوه پس تو هپروتیا....آقا قربون دستت این میدون رو بپیچ سمت راست سر خیابون بعدی نگه دار

-چشم خانم

سر خیابون بعدی نگه داشت دختره دست تو جیب برد و با یه دست پر پول بیررون آورد ... خدایا کرمتو شکر یعنی ساقی انقدر درآمد داره!!

کرایه اش رو حساب کرد همراه هم پیاده شدیم خیابون رو تا ته رفت و وارد یکی از فرعیا شد دست تو جیب کرد و گفت:

-باز خدا رو شکر عقلم میرسه پول و سوییچم رو تو کیفم نذارم که اون وقت الان لنگ نمونیم

دزدگیر ماشین رو زد چراغهای ماشین مدل بالایی که کنار خیابون پارک بود با صدای بیب بیبی روشن و خاموش شد با تعجب به ماشینش نگاه کردم حتی مدلش هم نمیدونستم ، خندید و گفت:

-یجور نگاه میکنی آدم فکر میکنه ندید بدیدی...خوبه روزی صدتا از اینا سوار میشی میری ددر

همونجور که محو ماشینش بودم با بهت گفتم:

-تا حالا از اینا سوار نشدم

حالا نوبت اون بود که تعجب کنه:

-واقعا؟

-آره...مدل بالا ترین ماشینی که سوار شدم دویست شیش و سمنده

-اینا رو که بالا شهر واسه تاکسی سرویس هم قبول ندارن پس نشون میده کلاست پایینه اون پایین مایینا میچرخی

از حرفش ناراحت نشدم خوب راست میگفت اصلا من اگه میخواستم برم اون بالا مالا که کل پولی که در میاوردم و خرج هزینه تاکسی میکردم که برگردم خونه ، پس شونه ای بالا انداختم و بیخیال به سمت در جلو رفتم تا سوار شم همراه من کمی کشیده شد و گفت:

-کجا سرت رو انداختی پایین میری

-خب سوار شم دیگه

-بعد من چطوری سوار شم؟

-از من میپرسی؟

-آیکیو دستمون به هم دستبنده اول من باید سوار شم بعد تو

این رو گفت و در ماشین رو باز کرد سوار شد و دولا دولا به سمت صندلی راننده رفت و نشست من هم سوار شدم و روی صندلی کنارش نشستم سرش رو به پشتی نرم صندلی ماشینش تکیه داد و گفت:

-آخیش هیچ جا ماشین آدم نمیشه

به دستبند اشاره کردم و گفتم:

-اینو چکار کنیم؟

-یه رفیق دارم خبره این کارو میدیم خودش بازش کنه

-من باید زود برم خونه هر کار میکنی زود باش

خنده بلندی سر داد و گفت:

-چرا مامی و پاپا نگران میشن؟

-نه خواهر و برادرم خونه تنهان...کوچیکن میترسن

رنگ نگاهش عوض شد و بویی از احترام گرفت:

-اوه پس خرج خانوار گردنته خوشم اومد ازت ، از سر شکم سیری نیفتادی تو این کار

خنده ام گرفت مگه کسی هم پیدا میشد از سر شکم سیری بخواد تن و بدنش رو به حراج بذاره

***

صدای مردی از پشت آیفون اومد

-کیه؟

-باز کن مرجانم

در صدای تیکی داد و باز شد وارد شدیم یه حیاط آجری خالی از گل و درخت رو به روم بود یه گوشه از حیاط پر از خرت و پرت هایی بود که با مشما روش رو پوشنده بودن و اون سمت حیاط در وردی خونه بود در باز شد و پسری توی چهارچوب در ظاهر شد مرجان سلام کرد متعاقب اون منم سلام کردم پسر با سر جواب سلامم رو داد و با همون سرش به سمت من اشاره کرد و چشمکی زد یعنی این کیه با خودت آوردی مرجان؟

دستی که دستبند بهش بود رو از زیر کاپشنش درآورد و بالا گرفت و گفت:

-میبینی که هم سلولی موقتمه؟

-گرفتنت؟

چنان خونسرد پرسیده بود گرفتنت انگار اصلا براش مهم نبود مرجان با سر تایید کرد دوباره پرسید:

-وا که ندادی؟

-نه قبلی که بیفتم تو هلفدونی در رفتیم ... یعنی از یادگاری که آوردم معلوم نیست؟

دوباره با سر به من اشاره کرد و گفت:

-اینو چرا آوردی اینجا؟

مرجان به طعنه گفت:

-ببخشید یادم رفت بهش بگم سر کوچه وایسا تا من برم و برگردم...خب آوردم دستبندمون رو باز کنی دیگه

بالاخره سین جیم های پسره تموم شد و با سر اشاره کرد که بریم داخل دنبال مرجان وارد خونه شدیم داخل خونه هم نمای آجری بود یه دست مبلمان که وسط خونه چیده شده بود و یه دست میزنهار خوری هشت نفره همراه مرجان رفتیم و پشت دو تا از صندلی های میزنهار خوری نشستیم پسره با یه جعبه ابزار از داخل یکی از اتاقها اومد و روی صندلی کناری ما نشست مرجان دستش رو به طرف پسره گرفت و پسره هم مشغول شد همونجور که سرگرم قفل دستبند بود گفت:

-واسه چی گرفتنت؟

مرجان توضیح داد:

-یه دختره تابلو بازی درآورد مامورا هم ریختن تو پارک...

وسط حرفش پرید و سرد گفت:

-با تو نبودم با این بودم

با سر به من اشاره کرد دوباره مرجان جای من جواب داد:

-اتو زده

دوباره به من نگاه کرد و پرسید:

-فقط در حد اتو یا مکانم میری؟

ابروهام رو بالا انداختم دیگه خجالتم ریخته بود معنی شرم رو نمیدونستم واسه همین خیلی راحت گفتم:

-جور بشه مکانم میرم

دستبند تیکی صدا داد و باز شد دور مچم رو با دست مالیدم که دوباره پسره گفت:

-میخوای شغلت رو تثبیت کنم؟

-یعنی چی؟

-یعنی با همین شغل بفرستمت تو سازمان که دیگه ناغافل گیر مامور نیفتی

-سازمان؟

-آره دیگه یه گروه که دخترایی مثل تو دور هم جمع میکنن بهشون مکان و لباس و زلم زیمبو میدن و براشون مشتری گردن کلفت جور میکنن در عوض یه کمیسیون برا خودشون برمیدارن

ابروهام بالا جهید و با تعجب پرسیدم:

-مگه هنوزم چنین جاهایی توی ایران هست؟

-هه خبر نداری پس....تو ایران هنوزم همه چی هست فقط همه چی زیرزمینی شده که به تریج قبای اونایی که بخاطر این چیزا انقلاب کردن برنخوره... حالا چی میگی هستی؟

به علی فکر کردم به اینکه دیگه لازم نبود از برنگشتن من بترسه به امروز و به اینکه دیگه لازم نبود از اینکه اینی که الان جلوم نشسته مامور هست یا نه بترسم لبخندی زدم و گفتم:

-مگه کسی هم هست از آینده شغلی بدش بیاد؟

***

امروز آخرین کلاس بود بالاخره تمام شد آخرین کلاس دوره های آموزشی سازمان... یجورایی خنده داره یه جوری بهمون میگفتن دوره های آموزشی که هر کس از بیرون میشنید فکر میکرد دارم قلم چی درس میخونم دیگه کسی خبر نداشت که دارم واحد عشوه خرکی و عشوه شتری و رقص و آواز و ناز و ادا رو پاس میکنم

از همشون بدتر کلاس امروز بود آموزش تزریق و منقل و دود... جالب این بود که این آموزشا رو فقط برای مهمانهامون باید اجرا میکردیم و معتاد شدن برای خودمون ممنوع بود ... حالم از اینکه جوون مردم به دست من معتاد بشه بهم میخورد و برای همین با انزجار به استاد واحد آموزشیمون نگاه میکردم....استاد! چه واژه خنده داری به کسی که آموزش بدبخت کردن دیگران رو بهمون میداد میگفتن استاد

-استاد اگه رگ رو پیدا نکردیم چی؟

-استاد راسته که میگن میشه تو رون پا هم زد؟

-استاد...

-استاد....

از واژه استاد عقم گرفت پایان کلاس رو که اعلام کرد بلند شدم تا زودتر از همه کلاس رو ترک کنم که قبل از خروج کامل تو سینه نرم یکی فرو رفتم منو با دستاش از تو سینه اش هل داد بیرون با خشم بهم گفت:

-برگرد سرجات بشین

چنان با صلابت گفت که از ترس بدون حرف برگشتم و سرجام نشستم وارد کلاس شد و روی صندلی استاد نشست یه زن غول پیکر و هیکلی با صورت پر از آرایش و چشمایی که تکبر از توش موج میزد دهان که باز کرد مثل موش تو یقه ام فرو رفتم:

-مفت خوری و خوردن و خوابیدن دیگه بسه از امروز کلاساتون تمام شد و از امشب به بعد شب تا صبحتون رو مطلق به ما هستید و روزها هم باید استند بای و در دسترس باشید تا اگر مشتری داشتیم در اختیار قرارتون بدیم....الان هم میرید سمت آتلیه تا بعد از آرایش و رسیدگی به سر و ظاهرتون برای آلبوم ازتون عکس گرفته بشه

یکی از دخترها دست بلند کرد و گفت:

-ببخشید چه البومی منظورتونه؟

-سازمان ما با اون فاحشه خونه های کثیف و پایین سطحی که شما توش کار میکردید زمین تا آسمون فرق داره ما مثل مغازه بقالی دخترهامون رو به صف نمیکنیم تا بیان و از بینشون سوا کنن ما ازتون عکس میگیریم و توی آلبوم قرار میدید تا مشتری از توی آلبوم کیسش رو انتخاب کنه

دختر بغلیم سر توی گوشم کرد و با خنده گفت:

-آره مثل بقالی نیستن مثل فست فودن عکس میدن تا مشتری از رو عکس همبر چرب و چیلی ترینشون رو سفارش بده

***

خواستم در رو پشت سرم ببندم که در از داخل کشیده شد به دختری که پشت سرم قصد خروج داشت نگاه کردم و دسته در رو ول کردم تا بتونه در بیاد لبخندی به من زد و شالش رو روی سرش مرتب کرد و در حالی که در رو پشت سرش میبست گفت:

-تو هم مثل من حوصله ات سر رفته داری میری ددر دودور؟

به چشمای خاکستریش نگاه کردم و با سر جواب منفی دادم با تعجب پرسید:

-پس کجا داری میری؟

خلاصه جوابش رو دادم:

-خونه

چشماش اندازه یه نعلبکی گرد شد و با تعجب پرسید:

-مگه تو خونه داری؟

با سر تایید کردم دوباره پرسید:

-پس تو فاحشه خونه چکار میکنی؟

-دنبال یه لقمه نون

پوزخند زد و گفت:

-از نون متنفرم حاضرم پنیر رو خالی خالی بخورم و خنگ شم اما به نونی که باعث تمام این دردسرا ست لب نزنم .... تو بخاطر نون من بخاطر سر پناه یکی دیگه بخاطر پول یکی دیگه بخاطر...

برای اینکه ذهنش رو از این مسیر پر از یاد بدبختی منحرف کنم گفتم:

-مهمون دیشبت کی بود؟

بسیار موفق بودم مثل یه بچه که با یه شکلات گریه اش بند میاد غصه اش با این حرف فراموش شد و با ذوق شروع به تعریف کرد:

-وای نمیدونی که چه مرد باحالی بود...خودش که میگفت یه کاریه دفتر وزیره

-وزیر چی؟

-وا مگه بیشتر از یه دونه وزیر داریم؟

خنده دار بود این دختر ساده حتی نمیدونست که زمان شاه تموم شده و حالا برای در و پنجره سازی هم یه وزیر گذاشتن ...وزیر نفت ، بهداشت ، آموزش ، کوفت ، زهرمار

جواب دادم

-اون زمان شاه بود که فقط یه وزیر داشتیم الان دیگه برای هر صنفی یه وزیر و وزارت خونه گذاشتن

برای اینکه اطلاعات عمومی ش رو زیر سوال نبره ناشیانه بحث رو عوض کرد:

-مهمون تو کی بود؟

به پسر جوون و خوشگلی که دیشب مهمونم بود فکر کردم انقدر جذاب بود که دلم میخواست ساعتها بشینم و باهاش حرف بزنم اما دریغ از یه کلمه صحبت حتی بهم سلام هم نکرد اومد کارش رو کرد و رفت و برخلاف ظاهر ظریف و زیباش باطن خشن و حیوون صفتی داشت با یادآوری دیشب باز هم کمرم تیر کشید هنوزم دردی که بهم منتقل میکرد رو با تک تک سلولهام حس میکردم

***

به محض باز شدن در قامت کوچک علی رو توی آغوشم حس کردم با صدای بغض آلودی نالید:

-کجا بودی آجی؟...چرا انقدر دیر اومدی؟ گفتم حتما دیگه نمیای اون وقت میبرنمون یتیم خونه ... عسل میخواست لباسامون رو جمع کنه

بغض علی به من هم سرایت کرد دستی روی موهای نرمش کشیدم و روی زانو نشستم تا هم قدش بشم

-الهی قربونت برم...مگه شما یتیم هستید که ببرنتون یتیم خونه... تا منو دارید تا من زنده ام شما هیچ جا نمیرید ... من مراقب جفتتون هستم عشق آجی نگران نباش

با چشمای معصومش به من زل زد و گفت:

-آجی دیگه هیچ وقت دیر نکن باشه؟

دلم گرفت این پسر کوچولو مرد خونه من بود شب تا صبح رو از خونه و خواهر و برادرم مراقبت میکرد و نمیترسید یه پسر هفت ساله که از تاریکی و تنهایی تو خونه موندن نمیترسید اما از پرورشگاه و یتیم خونه ای که شجره نامه اش از اونجا بود وحشت داشت صورتش رو بوسیدم و اشکای روی گونه اش رو پاک کردم و سرسری قولی رو دادم که خودم بهش اطمینانی نداشتم

***

به سر تا پام نگاه کرد و پوزخند زد معنی این نگاه ها و این خنده های طعنه آمیز رو نمیدونستم حتی معنی این احضار ناگهانی رو نمی دونستم دوباره از سر تا پام رو موشکافانه و خریدارانه نگاه کرد و وقتی مطمئن شد چنگی به دلش نمیزنم گفت:

-بهت نمیاد جادوگر باشی

ابروهام بالا جهید خنده دار بود که هنوز هم کسی وجود داشت که به جادو اعتقاد داشته باشه اما جرات نداشتم بخندم ازش میترسیدم از همون روز که تو سینه اش فرو رفتم و به سمت دیگه ای هولم داد و با عصبانیت نگاهش منو از خودش ترسوند ازش میترسیدم حرفی نزدم دوباره گفت:

-چکارش کردی که پایبندت شده؟

حتی نمیدونستم در مورد کی داره صحبت میکنه در کمال احترام که سرچشمه اش از همون ترس کذایی بود پرسیدم:

-کی رو میگید خانم مدیر؟

همه بهش میگفتن خانم مدیر...مدیر این تشکیلات نحس بود و تنها زنی توی این خونه اشرافی بود که هیچ شبی مهمون نداشت سنش از مهمون داشتن گذشته بود اما مهمونها همه باید اول سیبیل این رو چرب میکردن تا به لقمه ترگل ورگلشون برسن اخمی کرد و گفت:

-آقا خواستن که دیگه پیشت مهمون نفرستم از این پس از تنها مهمونی که پذیرایی میکنی خود آقا هستن...حواست خیلی باید جمع باشه کاری برخلاف میلشون نباید انجام بدی آقا عصبی بشن دودمانت رو به باد میدن

آقا کی بود؟ فرصت نکردم سوالم رو به زبون بیارم کیسه ای به سمتم پرت کرد و گفت:

-این لباسیه که آقا فرستادن تا برای امشب تنت کنی ، الانم میری پیش "عطرا" و روی رقص عربیت بیشتر تمرین میکنی آقا خواستن امشب براشون برقصی باید حسابی فریبنده باشی اگر همینطور خوب ادامه بدی و بتونی دلش رو ببری مطمئنا به همه خواسته هات میرسی

قبل از اینکه فرصت کنه در مورد این آقای خیالی تعریف و تمجید دیگه ای کنه سوالم رو پرسیدم:

-خانم مدیر میشه بپرسم آقا کین؟

این بار اون ابروهاش تا وسطای پیشونیش بالا رفت و با تعجب پرسید:

-آقا رو نمیشناسی؟...صاحب این تشکیلات ، کسی که به تو حقوق میده و تأمین ت میکنه رو نمیشناسی؟

-من دیدمشون؟

-مهمون دیشبت

برق از سرم پرید اون پسره وحشی آقا بود؟...خدایا به دادم برس از این به بعد باید هر شب وحشی بازیش رو تحمل کنم؟...اصلا اون پسر بیشتر از بیست و چند سال بهش نمیخورد چطور با این سن کم میتونست صاحب این تشکیلات با این دک و پز و قر و اطفار باشه...مگه نه اینکه مثل توی فیلم صاحب همچین باند کثسفی یه مرد شکم گنده و کچل که روی صندلی نشسته و دخترهای مانکن و خوشگل دورش میگردن و به سر و گوشش دست میکشن

خنده دار بود این که آقای این تشکیلات اشرافی پسر جوونی باشه که نه شکم گنده ای داره و نه کله کچلی و برعکس... ظاهر دخترکشش چشم هر کس رو روی خوی حیوون صفتش میتونه ببنده و اون وقت این پسر جوون برعکس شغل شریفش فقط به یکی قانع است

فقط یکی برای فقط خودش

***

به چشمهای بسته اش نگاه کردم باور کردنی نبود اما توی خواب مثل فرشته ها شده بود

خنده دار بود دنیایی که رئیس باند فحشا توی خواب مثل فرشته ها به نظر بیاد خنده دار بود

دلم میخواست دستم رو توی موهاش فرو کنم اما ترس از بیدار شدنش به این وسوسه غلبه کرد مسلما دلم نمیخواست اون همه درد و عذاب چند ساعت پیش باز هم تکرار شه

خنده دار ترین سوگلی دنیا بودم سوگلی که برای درد و رنج کشیدن انتخاب شده بود نه خبری از حرف عاشقانه بود نه ناز و نوازش و حتی دریغ از یه بوسه و تنها محبتی که در حق من میکرد این بود که بجز من به هیچ کدوم دیگه از دخترای اون خونه توجهی نداشت و این باعث سربلندی من بین بقیه دخترا شده بود یه جور احترام که فقط به سوگلی یه حرمسرا میذاشتن

الان نزدیک به دو ماه بود که هر شب میومد کارش رو میکرد کتکاش رو میزد و میخوابید و میرفت و جالب این از صدای ضجه های سوگلیش بیشتر لذت میبرد تا بودن کنارش

چشمای بازش رو که دیدم ناخوداگاه خودم رو عقب کشیدم با اون صدای جدی و خشنش که بجز مواقعی که میخواست سرم فریاد بکشه یا به فحش بکشدم تا بیشتر از کارش لذت ببره نمیشنیدم پرسید:

-به چی زل زدی؟

با ترس به گوشه ترین قسمت تخت پناه بردم وبعد از مچاله شدن آهسته جواب دادم

-هیچی آقا

همونطور خوابیده به چشمای وحشتزده ام زل زد و باز پرسید:

-اسمت چیه؟

وقتی میگم زندگیم خنده داره میگن نه ... آخه اینکه بعد دو ماه هر شب همبستر بودن تازه از من اسمم رو میپرسه خنده دار نیست؟ هر چند تا الان نیازی به اسم نداشت یا کلا باهام حرف نمیزد یا وقتی میخواست حرفی بزنه با فحش های رکیک خطابم میکرد تا خودش بیشتر ارضا بشه ... بیشتر از قبل توی خودم مچاله شدم و گفتم:

-عاطفه

چشماش رو از سر بی حوصلگی گردوند و گفت:

-این که توی آلبوم بود...وقتی میگم اسمت چیه یعنی باید اسم واقعیت رو بهم بگی

از سادگی خودم هم خنده ام گرفت من بدبخت حتی نمیدونستم برای این کار باید اسم مستعار به کار ببرم باز با ترس گفتم:

-اسم واقعیم عاطفه است آقا اسم مستعار ندارم

انگار چیزی برای این بشر تعجب آور نبود چون ابروهاش از شدت تعجب برای این حماقت من بالا نرفت دوباره پرسید:

-خب حالا چرا انقدر از من میترسی؟

با اینکه واقعیت نداشت اما مجبور بودم انکار کنم:

-نمیترسم آقا

-مثل یه بره موقعی که تو چنگال شغال اسیره تو خودت جمع شدی و از من فاصله گرفتی اون وقت میگی نمیترسی

باز خواستم توجیه کنم:

-شما تا حالا با من صحبت نکردید آقا برای همین یکم هل شدم

پوزخندی تحویلم داد بلند شد و نشست و تکیه اش رو به بالشتش داد و دست به سینه مشغول برانداز کردن من شد و هم زمان گفت:

-راست میگی تا حالا باهات حرف نزدم ... اما چرا؟ مگه تو سوگلی من نیستی؟ مگه برای همین نیست که وقتی میام اتاق تو همه دخترا با حسرت به در اتاقت نگاه میکنن؟... همینه دیگه ؟ بانو میگفت به تو میگن سوگلی...راست میگفت دیگه

تنها کسی که بع خانم مدیر ، خانم مدیر نمیگفت آقا بود ... بانو صداش میکرد

با تکون سر جواب مثبت دادم دوباره گفت:

-پس اگه سوگلی منی چرا تو این دو ماه هیچ وقت صدات رو نشنیدم؟

-نمیدونم آقا هیچ وقت باهام حرف نزدید

-تو چرا بام حرف نزدی؟ مثل بقیه دخترا که با چرب زبونی سعی میکنن مخ منو بزنن نبودی؟

طاقت اون نگاه زوم شده رو نداشتم سرم رو پایین انداختم و گفتم:

-نمیدونم آقا شما همیشه بدون هیچ حرفی میومدید پیشم و میرفتید گفتم شاید دوست ندارید با آدمی مثل من هم صحبت شید

نگاه موشکافانه به تن برهنه ام که دورش ملافه پیچیده بودم کرد و گفت:

-میدونی از چیت خوشم اومد ، که یه شبه شدی سوگلی؟

سرم رو بلند کردم و کنجکاو چشم به دهانش دوختم

-تو مثل بقیه فضول نبودی شب اول که دیدی دیگه جوابت رو نمیدم مته رو مخ نشدی خفه خون گرفتی تا کارم رو بکنم و برم هر کی دیگه غیر از تو تا جد و آبادم رو از شجره نامه بیرون نمیکشید ول کن نبود اما تو دو ماهه که پیشم میخوابی اما هنوز حتی اسمم رو هم نمیدونی هنوزم مثل بقیه بهم میگی آقا ... دوست نداری بدونی اسمم چیه؟

صادقانه جواب دادم:

-دوست دارم اما میترسم بپرسم

مستانه خندید و بین خنده گفت:

-دیدی گفتم ازم میترسی

جوابش رو توی دلم گفتم " باید هم بترسم هنوز هم جای چنگ و دندون و کبودی های هر شبت روی جای جای تنم خودنمایی میکنه...نترسم چکار کنم" اما جوابی که به خودش دادم این نبود:

-فقط گاهی اوقات آقا

-دیگه آقا صدام نکن بهم بگو بهزاد

***

لباسم رو که تنم کردم با لبخند نگاهم میکرد شاید بعد از شش ماه پارتنر مخصوص بودن این اولین باری بود که لبخندش رو میدیدم و شاید فقط من باشم بین این همه زن توی این خونه لبخندش رو دیده ام برای شادی این سرور زیباترین لبخندم رو تحویلش دادم با همون لبخند محو روی لبش پرسید:

-صبح به صبح کجا میری با این همه عجله؟

دستش رو به طرفم دراز کرد بعد از شش ماه هر شب سر به بالینش گذاشتن دیگه خوب همه حرکاتش رو میشناختم و خوب میدونستم این یعنی اینکه الان باید توی آغوشش فرو برم لبه تخت نشستم و سرم رو به سینه اش تکیه دادم چنگی به موهام انداخت و موهام رو دور مشتش پیچید حتی این ناز و نوازشش هم با وحشی بازی بود به جای آخ گفتن لبخند دیگه ای تحویلش دادم و گفتم:

-یه نفر توی اون خونه منتظرمه که اگه فقط یه ساعت دیرتر برسم ترسی رو که از شب تا صبح توی دلش نگه داشته توی همون یه ساعت روشنایی روز از خودش بروز میده

-کی؟

زیر لب زمزمه کردم:

-مرد خونه ام

یهو از توی بغلش بیرون پرتم کرد و با اخم پرسید:

-تو مگه شوهر داری؟

خنده ام گرفت خنده دارترین حرفی بود که شنیده بودم بین خنده هام گفتم:

-من اگه شوهر داشتم که اینجا تو بغل تو چکار میکردم؟ منظورم برادرمه

اخمهاش شدیدتر شد و گفت:

-پس چه برادر بی غیرتی داری که گذاشته پات به اینجور جاها باز بشه

این بار اخم های من توی هم رفت برادر من بی غیرت نبود با غیرت ترین پسر هفت ساله دنیا بود یه پسر هفت ساله که ترسش از تاریکی و تنهایی توی خونه رو فراموش میکرد تا یه گوشه ای از بار سنگین خواهر بزرگش که شب کاری میداد رو بگیره با همون صدای خشمگین گفتم:

-برادر من فقط هفت سالشه بهزاد ولی با وجود همین هفت سال سن اگر میدونست که خواهرش بجای شب کاری توی خیاط خونه تو فاحشه خونه شب کاری میده مطمئنا با همون غیرت کوچک هفت سالش سرم رو میذاشت گوشه طاقچه و میبرید

برای اولین بار دست نوازش گر بهزاد روی بازوهای بیرون زده از تاپم لغزید و با صدای مهربونی که ازش بینهایت بعید بود گفت:

-خشن که میشی خوشگل میشیا....قبول داداش کوچولوی تو بزرگترین مرد دنیاست و خوش به حالت که همچین برادری داری اما کاش میشد رو دومین مرد زندگیت هم حساب باز کنی

یعنی منظورش با خودش بود؟مرد شبهای من؟مردی که با روحیه خشن طلبش شبها رو برام دردناکترین ساعت بیست و چهار ساعته ام میکرد بلند شد و پشت به پشت من نشست و دستهاش رو دور بدنم حلقه کرد

-پاشو لباس بپوش عزیزم...امروز خودم میرسونمت خونه

نمیدونستم از اینکه بعد از شش ماه عزیزش شدم باید ذوق کنم یا از اینکه قرار سوار ماشین گرون قیمتی که حتی نمیدونستم اسمش چیه بشم و به خونه برگردم

***

سرکوچه نگه داشت پیاده شدم که خدافظی کنم که همراهم پیاده شد و به در و دیوار و کوچه و خونه ها نگاه سردی انداخت مسیر نگاهش رو گرفتم و به ته کوچه مون رسیدم علی کیف به دست به سمت مدرسه میرفت اخمهاش توی هم بود همیشه قبل از اینکه به مدرسه بره خودم رو میرسوندم تا خیالش رو راحت کنم ولی امروز بخاطر اینکه بهزاد بعد از شش ماه اتفاقی هوس کرده بود صبحانه رو با من بخوره حسابی دیر کرده بودم و این موقع رسیده بودم حتما علی خیلی عصبی بود که دیر کردم که حالا اینطور اخمهاش توی هم بود بالاخره سرش رو بالا کرد و من رو دید میدونم از دیدنم خوشحال شد اما اخمهاش رو باز نکرد با همون اخمهای گره کرده به سمتم دوید و بجای سلام با صدای ناراحت و دلخوری گفت:

-کجا بودی؟... چرا انقدر دیر کردی؟

لبخندی زدم و روی زانو نشستم تا همقد مرد کوچکم بشم دستم رو روی موهاش کشیدم و با محبت گفتم:

-پس سلامت کو داداشی؟

-من بهت سلام نمیکنم باهات قهرم چرا انقدر دیر کردی؟

اینبار به بهزاد که کنار ماشینش ایستاده بود و با لبخند روی لبش که از امروز صبح ظهور کرده بود و به شدت ازش بعید بود و ما رو نگاه میکرد زیر چشمی نگاهی انداخت و با عصبانیت گفت:

-این آقا کی باشن؟بخاطر این دیر اومدی؟

اخمهام رو توی هم کشیدم

-درست صحبت کن علی این آقا صاحب کار منه...حقوقم رو ایشون میده الان هم لطف کرده و من رو رسونده تا زودتر به شما برسم و قبل از اینکه بری مدرسه از نگرانی درت بیارم اون وقت باید بجای تشکر اینجوری باهاشون صحبت کنی؟

دروغ نگفته بودم بهزاد واقعا صاحب کارم بود واقعا حقوق منو اون میداد علی بالاخره اخمهاش رو باز کرد به سمت بهزاد رفت و دستش رو به سمت بهزاد دراز کرد بهزاد با تعجب به دستهای کوچک علی که منتظر دستهای بهزاد توی هوا مونده بود نگاه کرد و دستش رو به دست مرد کوچیک من سپرد علی مردونه دستش رو فشرد و با لبخندی که نهایت سپاسگذاریش رو میرسوند گفت:

-ممنون که خواهرم رو رسوندید آقا اما اجازه بدید از این به بعد خودش بیاد ما تو این محل آبرو داریم مردم هزار تا حرف میزنن

ابروهای من و بهزاد هم زمان بالا جهید با تعجب به علی خیره شدم مرد هفت ساله من فقط یه سال بزرگتر شده بود اما حرفاش به اندازه یه مرد بالغ رشد کرده بود بهزاد هم به اندازه من از حرفهای پخته داداش کوچولو من تعجب کرده بود و برای همین فقط به گفتن چشمی اکتفا کرد علی تشکر دیگه ای کرد و گفت:

-من دیگه برم مدرسه ام دیر میشه...آجی شما هم دیگه برو خونه درست نیست بیرون بمونی ... آقای رئیس خداحافظ

دوباره دست بهزاد رو فشرد و از من هم خداحافظی دیگه ای کرد و رفت نگاه من و بهزاد بدرقه راهش بود از پیچ کوچه که گذشت بهزاد رو به من کرد و گفت:

-وقتی گفتی مرد باورم نمیشد اما داداشت واقعا مرده بابت داشتنش بهت تبریک میگم

-ممنون ... من دیگه برم آقامون دستور دادن تو کوچه واینستم ... شما تشریف نمیارید منزل؟

میدونستم که نباید به خونه دعوتش کنم میدونستم که حتی دعوت هم بکنم نمیاد اما رسم مهمان نوازی همین بود و من انجامش دادم و در کمال تعجب دیدم که بهزاد قبول کرد

-حتما خوشحال میشم خونه و خونه داری سوگلیم رو ببینم

***

سینی چای به دست وارد اتاق شدم و با چشم دنبال عسل گشتم پشت انبوه رختخواب های گوشه اتاق قایم شده بود و با تعجب و خجالت به بهزاد خیره شده بود و بهزاد هم بدون توجه به نگاه خیره اون محو تماشای اتاق کوچک خونه من شده بود من رو که دید یکی دیگه از همون لبخندهای نادرش رو تحویلم داد به سمتش رفتم و چای رو بهش تعارف کردم لیوان چای رو برداشت و با دقت بهش خیره شد عسل خودش رو از کمینگاهش بیرون کشید و بدو بدو به سمت من اومد و اینبار پشت من پنهان شد و از پشت سر من نامحسوس به نگاه های خیره اش ادامه داد بالاخره بهزاد جرعه ای از چایش رو خورد و به حرف اومد:

-تا حالا فقط از دستت پیک زدم این اولین خوراکی سالمی که دستم میدی

از حرفش سرخ و سفید شدم و لبم رو به دندون گرفتم و با چشم و ابرو به عسل اشاره کردم کمی خودش رو جلوتر کشید و به ملاحظه حضور عسل آهسته تر زمزمه کرد:

-شب به شب تو بغل من میخوابی سرخ و سفید نمیشی اسم پیک جلوی خواهرت آوردم هفت رنگ عوض کردی سوگلی خانم

اینبار سرم رو از شرم انداختم پایین خواست حرف دیگه ای بزنه که صدای زنگ گوشیش مانعش شد بدون اینکه عذرخواهی کنه به سمت حیاط رفت و گوشی رو جواب داد حیاط انقدرها هم دور نبود که صداش شنیده نشه:

-چی شد؟

-...

صداش از قبل بلندتر و عصبی تر به گوش رسید:

-خاک تو سر بی عرضه ات کنن بازم؟

-....

-من این حرفا حالیم نمیشه گفته بودم یه بار دیگه تکرار شه چه بلایی سرت میارم

-...

-من نمیدونم یا تا اخر امشب خودت یه جوری درستش میکنی یا شبت به صبح نمیرسه

-....

-اینبار میخوای تقصیر کی بندازی ؟

-...

-فقط تا شب

دیگه صدایی نیومد انگار مکالمه رو قطع کرده بود و چند ثانیه بعد در اتاق باز شد و بهزاد وارد شد مثل همیشه بدون خداحافظی قطع کرده بود گاهی شبها با همین صدای تلفن از خواب بیدار میشد و بعد از قطع تماسش چنان عصبی میشد که یه بار دیگه به من حمله میکرد و الان هم مثل همیشه همون قدر عصبی بود و من نگران این بودم که اگر بخواد اون عادت وحشتناک رو تکرار کنه من باید با عسل چکار کنم

به محض ورود به اتاق نگاه خشمگینش رو اول به من و بعد به عسل دوخت پس حدسم درست بود چنگی به موهاش زد و با صدایی که سعی میکرد معمولی باشه خطاب به عسل گفت:

-عمو جون بیا بهت پول بدم برو از سر خیابون برای خودت و آجی عاطفه بستنی بگیر و بیا

با آوردن ام بستنی طلسم عسل شکسته شد و بالاخره از مخفی گاهش بیرون جهید با خوشحالی به هوا پرید و پول رو از دست بهزاد قاپید قبل از اینکه عسل به هل بیرون بره غریدم:

-عسل از عمو تشکر نکردی

چشم غره بهزاد این معنی رو میداد که ولش کن بذار زودتر بره تا کار دست جفتتون ندادم و من سعی کردم به نصیحت چشم بهزاد عمل کنم و بدون نصیحت درمورد اینکه مواظب ماشینها باش و زود برگرد اجازه خروج رو به عسل بدم با شنیدن صدای کوبیده شدن در حیاط باز بهزاد وحشیانه به سمتم حمله کرد

***

به عسل که لبه حوض نشسته بود و بستنی سومش رو لیس میزد خیره شدم خوش به حالش نه غمی داشت نه دردی تنها نگرانیش در حال حاضر آب شدن بستنیش بود و من نگرانی بزرگتر از این داشتم نگران این بودم که حالا با این مرد پرروی شهوت پرست باید چکار کنم

زمانی که بهزاد بالاخره رضایت داده بود و دل از شکنجه کردن من کنده بود تا جلوی در برای بدرقه اش رفتم کنار در ایستاده بودم تا زمانی که سوار ماشین شد و بعد از دو تا بوق بالاخره گازش رو گرفت و رفت اما قبل از اینکه فرصت کنم نفس راحتی بکشم صدای چندش آور مرد همسایه از کنار گوشم بلند شد:

-الهی دستش بشکنه بی وجدان ببین چه بلایی سر این پک و پوز خوشگل آورده

با ترس برگشتم و به صاحب صدا نگاه کردم آقا مصطفی شوهر لیلا خانم همسایه بغلیمون بود سعی کردم حرفش رو نشنیده بگیرم و خودم رو به اون راه بزنم اصلا شاید واقعا اشتباه شنیده بودم آخه شوهر لیلا خانم رو چه به این حرفا که بخواد به من بزنه برای همین خیلی بی ربط سلامی کردم و خواستم به داخل برگردم و در رو به روش ببندم که پاش رو لبه در گذاشت و مانع بستن در شد و گفت:

-با ما به از این باش که با خلق جهانی خانم خانما

اخمهام رو توی هم کشیدم و با جدیت گفتم:

-منظورتون نمیفهمم آقا مصطفی

دستی به کبودی روی دستم که چادرم رو باهاش چسبیده بودم کشید دستم رو پس کشیدم و اخمهام رو غلیظ تر کردم بدون توجه به اخمهای توی هم گره زده من گفت:

-این همه زیر دست اون بودی بذاری یه انگشتی هم ما بهت برسونیم چی ازت کم میشه؟

-خفه شو حرف دهنت رو بفهم عوضی

-آخ که این عوضی فدای اون (...)

درو محکم به روش بستم پاش لای در موند و صدای عربده اش کل کوچه رو پر کرد صدایی که درد از توش موج میزد رو آهسته کرد و از پشت در زمزمه وار گفت:

-دارم برات (...) خانم...به وقتش زیر دست و پای منم از همون عربده های امروز میکشی

ای تو روحت بهزاد که هر چی میکشم از این غریزه ضجه پرست تو میکشم آخه این خونه با این دیوار کاغذی رو که توش نفس میکشی همسایه ات صدات رو میشنوه رو چه به رابطه وحشیانه

***

انگار اینبار مهمون خانم مدیر مهمتر از بقیه بود انقدر مهم که بخاطرش پرستیژ و کلاس کاری و حتی اون آلبوم دوست داشتنی عزیزش رو که به متمایز بودنش افتخار میکرد رو کنار گذاشته بود و دخترا رو به صف کرده بود

دستور آماده باش عمومی از سر صبح صادر شه بود همه با بهترین عطر و آرایش و برهنه ترین لباسشون توی سالن اصلی حاضر شده بودن چیزی که توی این مدت که اینجا بودم اصلا ندیده بودم پس حتما این مهمون عزیز کرده خیلی مهم بود و با خودم فکر کردم حتی مهم تر از بهزاد چون خوب بیاد داشتم که بهزاد هم گفته بود من رو از توی آلبوم کذایی انتخاب کرده

بالاخره انتظار به سر رسید و مهمون عزیز کرده خانم مدیر از راه رسید خانم مدیر هل کرده و بدو بدو به سمت در رفت تا از مهمانش استقبال کنه دو نفر مرد میانسال همراه بهزاد از در وارد شدن ته دلم غنج رفت بهزاد هم یکی از این مهمانهای مهم بود؟ یکی از مردها لباس عربی پوشیده بود و اون یکی با کت و شلوار بود هردو حدودا چهل پنجاه ساله به نظر میرسیدن و هردو به عربی صحبت میکردن و این رو وقتی که بعد از اینکه اولین دختر رو با چشماشون خوردن و بعدش درموردش با بهزاد عربی صحبت کردن فهمیدم و در کمال تعجب بهزاد هم به عربی جوابشون رو میداد نمیدونستم بهزاد عربی بلده اصلا نمیدونستم عرب هست یا نه مردا از جلوی اولین دختر کنار رفتن و به سمت دومی حرکت کردن اسم دختره غزل بود هرچند که من مطمئن بودم که غزل اسم مستعارشه همه که مثل من ساده نبودن که اسم خودشون رو بگن غزل با عشوه به هر دو مرد دست داد و بجای روبوسی معمولی با اونها اول دستشون رو بوسید فکر کنم مرد دشداشه پوش خوشش اومده بود چون با خنده پت و پهنی حرفی به بهزاد زد و بهزاد با اشاره سر به خانم مدیر اسم اون رو به عنوان اولین نفر وارد لیست کرد دختر بعدی که راه روش رو یاد گرفته بود قری به سر و گردنش داد و در حالی که یه دست از موهاش رو دور انگشتش میپیچوند توی بغل مرد فرو رفت و چون قدش نمیرسید بجای گونه گردن مرد رو بوسید مرده باز هم از سر خوشی قهقه زد اخمهام توی هم رفت یعنی من هم باید از این عشوه ها برای این مردها میومدم به بهزاد نگاه کردم هنوز متوجه من که آخر صف ایستاده بودم نشده بود نمیدونستم جلوی بهزاد باید مهمانهاش رو گرم تحویل بگیرم یا کم محلی کنم میدونستم که بهزاد روی من غیرت داره بارها موقع رابطه با فریاد به من گفته بود که من فقط برای خودشم اما نمیدونستم که این حرفها هم برای بیشتر تحریک شدن خودش میزنه یا اینکه واقعا من رو فقط متعلق به خودش میدونه که اگه غیر از این بود چرا از خانم مدیر خواسته بود عکس من رو از آلبوم در بیاره و مشتری دیگه ای برای من نفرسته انقدر غرق فکر بودم که متوجه نشدم که صف تمام شد و نوبت به من رسید مردها جلوی من ایستاده بودن و با چشاشون درسته قورتم میدادن به بهزاد نگاه کردم با اخم به من خیره شده بود مردی که کت شلوار پوشیده بود دستش رو به سمتم گرفت تا باهاش دست بدم به بهزاد نگاه کردم که اینبار با اخم به دکلته تنگ و کوتاه من نگاه میکرد صدای نفسهای نامنظم و عصبیش من رو ترسوند با دلهره به دست مرد که هنوز هم جلو بود نگاه کردم و برای کسب تکلیف باز نگاهم رو به بهزاد گردوندم با اخم اشاره کرد که دست بدم از ترس نگاهش خیلی سرد و معمولی دست دادم دستم که به دست مرد عرب خورد فک های قفل شده صورت بهزاد رو دیدم و ته دلم ضعف رفت پس روی من غیرت داشت مرد با دست آزادش چونه من رو توی دست گرفت و صورتم رو این طرف و اون طرف گردوند تا بهتر بررسیم کنه صدای بهزاد رو که با مردها به عربی حرف میزد رو شنیدم و فهمیدم به سختی سعی میکنه خودش رو کنترل کنه تا حرفی نزنه مرد با حرف بهزاد دست از بازرسی من کشید و همراه دوستش به سمت سالن دوم عمارت حرکت کرد بهزاد هشت نفر از دخترها رو که غزل هم جزئیشون بود صدا کرد و با همون صدای عصبی ازشون خواست مهمانهاش رو همراهی کنن هر هشت نفر از دو بازوی مردها آویزون شدن و به سمت سالن دوم راهنماییشون کردن و در طول این مسیر کوتاه عشوه ای نمونده بود تا برای این دو مرد نریخته باشن در سالن که به روی مردها بسته شد صدای فریاد بهزاد سالن رو لرزوند:

تو اینجا چه غلطی میکنی مگه بهت نگفته بودم تو فقط (...) خودمی

از صداش چهارستون بدنم شروع به لرزیدن کرد پس تا الان هم خودم بودم که میلرزیدم نه سالن با ترس و لرز به بهزاد نگاه کردم و گفتم:

-به خدا من... یعنی .. چیزه... من ...خانم مدیر گفت...

دوباره صدای فریاد بهزاد بلند شد این بار مردد موندم که باز هم من لرزیدم یا دیوارهای سالن؟اگر فقط من میلرزیدم پس چرا از صدای فریادش لوسترهای سالن هم به ارتعاش افتاده بودن

-بانو

خانم مدیر سریع خودش رو به بهزاد رسوند انگار اون هم از صدای بهزاد ترسیده بود بهزاد دوباره با فریاد گفت:

-کی بهت اجازه داد عاطفه رو بیاری برای معرفی به مهمونها مگه بهت نگفته بودم عاطفه رو بیخیال شو اون فقط برای منه؟

-آخه بهزاد جان...

-آخه و اما نداره...بهت گفتم دور عاطفه رو قلم بگیر مگه خری که نمیفهمی؟

-آخه بهزاد عاطفه...

باز بین حرفش پرید انگار هیچ توضیحی براش قابل قبول نبود

-بهزاد و مرگ بهزاد و درد گفتم نه یعنی نه یه حرف رو صدبار نمیزنن بانو

اینبار به سمت من چرخید و با خشونت یقه لباسم رو گرفت در واقع یقه ای که نداشت لبه بالایی لباسم رو گرفت و چنان کشید که کشش پاره شد با همون لبه لباس من رو به سمت خودش کشید و اینبار با صدای آهسته ای که حرصش بیشتر بود گفت:

-خوب (...) شدی ، واسه من دکلته نمی پوشی واسه مهمونای بانو خوب لباس لختی میپوشی خودت رو به نمایش بذاری

اینبار بدون شک متوجه شدم که هیچ کس به اندازه من نترسیده و نمیلرزه با ترس و از بین دندونهایی که از ترس بهم میخورد گفتم:

-بهزاد به خدا خانم مدیر...

-خفه شو

با همون لبه لباس من رو به عقب هل داد کش لباسم رو پاره کرده بود و برای همین یقه لباس شل شد و تا روی ناف شکمم پایین افتاد خودم هم با باسن روی سرامیک های سرد سالن فرود اومدم با نگاه های وحشیش به تن برهنه ام که از لباس پاره شده بیرون زده بود خیره شد همیشه موقع رابطه از این هم وحشی تر میشد اما اون موقع فرق داشت اون غریزه حیوونی اش بود اما این الان خود بهزاد بود که عصبی شده بود و برای همین ترسناکتر شده بود باز فریاد زد

-خودت رو جمع کن (...) برو تو اتاقت تا بیام به حساب تو هم برسم

یقه لباس رو گرفتم و دور تنم جمع کردم و با ترس به سمت پله ها دوییدم لحظه آخر صدای فریاد بهزاد رو شنیدم

-بهت گفته بودم بانو...گفتم عاطفه رو وارد این بازی نکن بد میبینی نگفتم؟حالا بشین و تماشا کن که...

در اتاق رو که بستم صدای بانو و بهزاد هم قطع شد نفس عمیقی کشیدم و پشت در روی زمین سر خوردم

***

با باز شدن در بیشتر گوشه دیوار مچاله شدم در رو به همون شدتی که باز کرده بود بست و به سمت من خیز برداشت باز همون یقه کذایی که حتی وجود نداشت رو توی مشت گرفت و به سمت خودش پیچوند با ترس به صورت سرخ از عصبانیتش زل زدم از بین دندونای کلید شده اش گفت:

-تو که هنوزم این لباس تنته زود درش بیار یالا

با ترس بلند شدم و سریع لباس رو در آوردم و میخ جلوش ایستادم حتی دیگه جرات لرزیدنم نداشتم همونطور که نگاهش روی من ثابت مونده بود جلوتر اومد از سرتا پام رو از نظر گذروند و زیر لب گفت:

-همیشه همین قدر سبک سفر میکنی؟ میخواستی اگر عربا پسندینت سریع (...)

-نه به جون بهزاد ... خود خانم مدیر بمون لباس داد بپوشیم ... خودش گفت لباس زیر ...

با صدای فریادش بازم ساکت شدم:

-خیلی خب بسه نمیخواد بگی... خودم میدونم اون پیرزن خرفت چه مارموزیه

دوباره از سر تا پام رو از نظر گذروند و گفت:

-انگار باید رفتنت رو یه چند ساعتی به تعویق بندازیم

تازه متوجه شدم که این نفس های نامنظم اینبار از سر عصبانیت نیست بلکه...

***

زیر چشمی به بهزاد خیره شدم بدون توجه به من داشت رانندگی میکرد میترسیدم باهاش حرف بزنم این بار از همیشه بدتر بود از همیشه وحشتناک تر بود چون بهزاد هم از همیشه وحشی تر شده بود عصبانیت و وحشی بازیاش قاطی شده بود و حسابی ذوق پوشیدن دکلته رو از دماغم درآورده بود توی صندلی جا به جا شدم زیر دلم تیر کشید ضربه هایی که میزد اینبار جونم رو تا لبم رسونده بود جوری که تا خود صبح تو خودم مچاله شده بودم و نمیتونستم از جام تکون بخورم و اگر اجبار یهزاد نبود هنوز هم ترجیح میدادم دراز بکشم و به درد خودم بسوزم و بسازم با ایستادن ماشین چشمام رو باز کردم و با دیدن خونه لوکس رو به روم بالاخره بعد از ده ساعت صدام دراومد:

-اینجا کجاست؟

وقتی حرف میزدم صورتم گز گز میکرد و جای سیلی های چپ و راست بهزاد روی صورتم میسوخت با خونسردی سوییچ رو از استارت درآورد و گفت:

-خونه منه...پیاده شو

-نمیشه منو برسونی خونه

بهم چشم غره رفت و حرصی زیر لب گفت:

-نه نمیشه تو تا تقاص خیانتت رو ندی ولت نمیکنم

-بهزاد به خدا تقصیر من نبود

به سمتم برگشت و گفت:

-باشه قبول تقصیر تو نبود تقصیر بانو بود قبول.... اما تو هم بی تقصیر نبودی تو میخواستی قبول نکنی به من زنگ میزدی مگه شماره ام رو نداشتی؟

-من فرصت نکردم یعنی...

بازم نذاشت از خودم دفاع کنم بین حرفم پرید و گفت:

-خیلی خب باشه امشب که صبح بشه منم فراموش میکنم اما از این به بعد فقط دلم میخواد پات کج بره اون وقت خونت گردن خودته ... از امشب دیگه حق نداری پاتو تو اون عمارت بذاری از امشب تو فقط (...) خودمی میای خونه من وظیفت رو انجام میدی و میری ... فقط کافی بشنوم جز من دست کس دیگه ای بهت خورده اون وقت به جون خودم قسم نمیذارم زنده بمونی عاطفه

از ماشین پیاده شد و قبل از اینکه در رو ببنده خم شد و رو به من گفت:

-حالا هم پیاده شو وظیفه ات رو انجام بده و شرت رو کم کن

***

به درد زیر دلم درد پا هم اضافه شده بود به زحمت خودم رو از زیر هیکل بهزاد بیرون کشیدم و کمی اونطرف تر روی زمین دراز کشیدم نفس عمیقی کشید و به کمر دراز کشید و با رخوت گفت:

-پاشو برو

ناله خفیفی کردم و گفتم:

-نمیتونم بهزاد این بار خیلی درد داشت سگک کمربندت گوشت کف پام رو بلند کرده نمیتونم روش راه برم

-به جهنم...به من ربطی نداره هری

-بهزاد تورو خدا... باور کن تقصیر من نبود اصلا اگه بگم (...) خوردم از گناهم میگذری؟

به پهلو شد و به سمت من چرخید نمیدونم چی تو فکرش بود که چشماش میدرخشید لبخند ترسناکی زد که ترسم ازش بیشتر قبل شد

***

کرایه آژانس رو دادم تن آش و لاشم رو از ماشین بیرون کشیدم پام که به زمین رسیدم کل وجودم رو انگار آتیش کشیدن زخم عمیقی که سگک کمربند بهزاد کف پام جا گذاشته بود سرباز کرد خیسی خون رو توی کفشم حس کردم اما کاری از دستم برنمیومد جز آه کشیدن یاد حرف مامانم افتادم که میگفت آه بچه یتیم میگیره اشک از چشمم بیرون چکید سرم رو به آسمون کردم و گفتم:

-دیدی مامان دیدی آهمم نمیگیره

دستم رو به دیوار تکیه دادم و سلانه سلانه به سمت خونه رفتم کلید انداختم و در رو باز کردم تازه پنج صبح بود در حیات رو که بستم قامت علی توی چارچوب در اتاق ظاهر شد:

-آخ جون آجی امروز رو زود اومدی

من رو که دید وا رفت و اون همه ذوق برای زود اومدن من جاش رو به یه بغض داد:

-چرا اینجوری شدی آجی؟ صورتت چرا زخمیه؟ چرا اینجوری راه میری؟

توی دلم نالیدم "چیزی نیست آجی فقط گیر یه وحشی حیوون صفت افتادم که..." با فکر کردن به اون لحظه و اون صحنه ته دلم بهم خورد کنار حوض سقوط کرد و هر چیزی که تو معده و روده ام بود رو توی آب زلال حوض بالا آوردم

***

علی کنارم نشست سرش رو روی پاهام گذاشت و خواب آلود زمزمه کرد:

-آجی امشب نمیری سرکار؟

-نه آجی امشب پیشتون میمونم ... دوست نداری پیشتون بمونم؟

خواب و بیدار زمزمه کرد:

-آرزوم بود یه شب تو بغل تو خوابم ببره آجی

دستم رو لای موهاش بردم و آروم نوازشش دادم دیگه صدایی ازش درنمیومد به زحمت کمر دردناکم رو خم کردم و به چشمای بسته اش خیره شدم امروز انقدر مثل پروانه دور من گشته بود که حسابی خسته شده بود به عسل که اون سمت اتاق به دیوار تکیه داده بود و زانو در بغل به من و علی خیره شده بود رو کردم و گفتم:

-خوابت نمیاد عسل من؟

لبخند کم جونی زد و گفت:

-آجی امشب برای اولین بار بود که علی خوابش برد

چشمام از زور تعجب گرد شد:

-یعنی چی آجی مگه علی شبا نمیخوابه؟

بلند شد و اومد کنارم نشست و سرش رو به سینه ام تکیه داد و گفت:

-نه آجی جون...میترسه بخوابه از شب تا صبح بالا سر من بیداره یه چاقو میگیره دستش و همینجوری به در اتاق نگاه میکنه یه بار ازش پرسیدم چرا چاقو دستت میگیری گفت میخوام اگه دزد اومد من بکشمش نه اینکه اون ما رو تو خواب بکشه

تازه حکمت پنج صبح بیدار بودن علی فهمیدم

-پس اگه شب نمیخوابه کی میخوابه؟

عسل انگار شرمنده از لو دادن راز برادر بزرگش سرش رو پایین انداخت و زیر لب زمزمه کرد:

-تو مدرسه چون اون موقع دیگه خیالش راحته که تو پیش منی و دزدا تو خواب سرم رو نمیبرن

انگار یه تیر توی قلبم فرو کردن مرد من از شب و تنهایی میترسید اما بخاطر خواهر بزرگ ترش دم نمیزد به اشکی که از دیشب توی چشمم خونه کرده بود اجازه ریختن دادم سرم رو بلند کردم تا از خدا گله کنم سرم رو بلند کردم تا به خدا شکایت خودش رو ببرم اما یادم افتاد که اگر خدا برای من خدای خوبی نبود در عوض من هم برای اون بنده خوبی نبودم سرم رو پایین انداختم و شرمنده از روی خدایی که بعد از اینکه فراموشم کرده بود فراموشش کرده بودم زیر لب فقط گفتم

-خدایا شکرت

***

با احساس خزیدن دستی روی سینه ام از خواب پریدم توی عالم خواب و بیدار از سنگینی بدنی که روی تنم افتاد از خواب پریدم اما قبل از اینکه فرصت کنم جیغ بکشم دستش روی دهانم نشست زبری صورتی رو کنار گوشم احساس کردم و بعد صدای مردی آهسته کنار گوشم زمزمه کرد:

-اگه میخوای آبروتو تو محل نبرم صداتو ببُر و بذار کارم رو بکنم و برم

هوش از سرم پرد صدا رو شناختم صدای آقا مصطفی بود هنوز دستش روی دهانم بود و صورتش کنار گوشم خیسی چیزی رو روی لاله گوشم حس کردم چندشم شد داشت گوشم رو میلیسید شروع کردم به دست و پا زدن اما انگار کارش رو بلد بود قبل از اینکه بیدارم کنه دست و پام رو بسته بود تا توان مقاومت نداشته باشم کف دستش رو گاز گرفتم آخ آهسته ای گفت و تن سنگین و شکم گنده اش رو از روی من بلند کرد کنارم نشست و دستی که دندونم رو توش فرو کرده بود رو به بغل گرفت و به همون آهستگی آخ گفتنش نالید:

-دختره (...) هالیت میکنم با کی طرفی تا حالا مراعات این دو تا بچه که کنارت خوابیدن رو میکردم اما بلایی سرت بیارم که جفتشون از صدای جون دادن خواهرشون زیر دست و پای من از خواب بپرن و تا عمر دارن صحنه (...) خواهرشون از ذهنشون پاک نشه

تهدیدش کارساز بود خفه خون گرفتم چشمای ترسیده و زبون قفل شده ام رو که دید لبخند چندش آوری زد و گفت:

-خب به نظر میاد که رام شدی پس خفه شو و بذار کارم رو بکنم که خیلی داغم کردی هلو

دوباره تن سنگینش رو روی من پهن کرد و دستش رو از یقه لباسم به داخل سر داد به التماس افتادم

-جون مادرت جون بچه ات ولم کن

-مگه خرم که هلوی پوست کنده رو بیخیال شم تا حسابی گازت نزنم دورت نمیندازم هلو

گردنم رو گاز گرفت و دستش رو از یقه لباسم بیرون کشید و مشغول باز کردن دکمه شلوارش شد آرزو کردم کاش دستم باز بود تا با دستای خودم خفه اش کنم

***

نفس عمیقی کشید و از روم بلند شد و خودش رو با ملافه ای که از روی من کشیده بود تمیز کرد و گفت:

-عالی بود هلو خانم

لپم رو با دست کشید و گفت:

-با اینکه دست و پات بسته بود ولی حرفه ای عمل کردی معلومه خوب واردیا

چندشم شد و تمام آب دهانم رو جمع کردم و روی صورتش تف انداختم خنده کریهی کرد و گفت:

-جفتک انداختنتم خریداریم خوشگل خانم

دکمه شلوارش رو بست و به سمتم اومد و مشغول باز کردن طناب پاهام شد

-حیف الان لیلا بیدار میشه میفهمه جا تره و بچه نیست وگرنه تنهات نمیذاشتم خوشگله

-گم شو برو از خونه من بیرون تا جیغ و داد راه ننداختم آشغال

با ابرو اشاره ای به بچه ها که هنوز هم خواب بودن کرد و گفت:

-جیغ و داد راه نمیندازی خوشگله چون واسه خودت بدتره تا من

سراغ طناب دستام رفت و همزمان با باز کردن گره ش گفت:

-میدونی چقدر بد میشه اگر اهل محل بفهمن یه (...) تو کوچه شونه که میخواد شوهر و پسراشون رو از راه به در کنه؟...تو که اینو نمیخوای خوشگله...از این بدتر اینه که اگه جیغ بزنی اولین کسی که صحنه (...) خواهرشو میبینه خواهر و برادر طفل معصوم خودتن...حالا دیگه خود دانی

حق با اون بود و خودم هم این رو میدونستم و برای همین شب تا سپیده دم رو طاقت آوردم و جیک نزدم مبادا ذهنیت بدی برای خواهر و برادری که انقدر کوچیک بودن که هنوز حتی نمیدونستن فرق دختر و پسر چیه ایجاد کنم اما از این همه وقاحت این مردک پررو زورم گرفت و دستم رو که آزاد دیدم تلافی این شب تا صبح سواستفاده رو با جای چهارتا ناخن روی گردنش درآوردم

ناخنم رو که توی پوست گردنش حس کرد من رو از کنارش به عقب هل داد و با خشونت بلند شد و با زانو روی قفسه سینه ام نشست و انگشت اشاره اش رو تهدید وار تکون داد:

-این یه بارو نادیده میگیرم اما یادت باشه سری بعد تکرار کنی آبرو برات نمیذارم خوب میدونی که راحت میتونم آبروت رو ببرم

و به گوشیش اشاره کرد اشکم بی صدا سرازیر شد و با نفرت بهش خیره شدم مردک کثافت موقعی که من خواب بودم از بدنم عکس گرفته بود و حالا با همون عکسا من رو تهدید میکرد به بی آبرویی که من توش نقشی نداشتم

اشک من رو که دید لبخند چندش آوری زد و از روی قفسه سینه ام بلند شد و رفت با بسته شدن در نفس راحتی کشیدم و خودم رو روی رختخوابی که حالا به شدت ازش متنفر بودم پرت کردم سرم رو بین بالشتم فرو کردم تا صدای هق هق از سر بدبختیم خواهر و برادرم رو خواب زده نکنه

نمیدونم چقدر گذشته بود که دستی روی سرم کشیده شد بخاطر خاطره بد شب قبلم با وحشت از جا پریدم و چهارزانو روی رختخواب نشستم با دیدن خواهر کوچولوم که بالای سرم نشسته بود و نوازشم میکرد نفس عمیقی کشیدم عسل با دیدن صورت خیس از اشکم بی حرف جلو اومد و روی پاهام نشست و با دستای کوچیکش اشکهام رو پاک کرد به صورت معصومش خیره شدم و رد اشک کهنه رو روی گونه هاش دیدم صورتش رو بوسیدم و گفتم:

-گریه کردی عسلم؟

با سر جواب مثبت داد دوباره پرسیدم:

-چرا عزیزم؟

بق کرده و مغموم پرسید:

-تو چرا گریه کردی؟

آهی کشیدم و گفتم:

-من دلم برای خودم سوخته بود تو چی؟

بغض کرد و گفت:

-من خواب بد دیدم

-چه خوابی؟برای آجی تعریف میکنی؟

-خواب دیم شب که هممون خوابیم یه آقایی یواشکی میاد تو اتاقمون و هی تورو میزنه و اذیت میکنه بعد تو برای اینکه ما بیدار نشیم نه جیغ میزنی نه گریه میکنی

شدت اشکم بیشتر شد خواستم فریاد بکشم اون خواب نبود آجی اون کابوس از امشب به بعد زندگیمون بود اما حرفی نزدم در عوض گفتم:

-تو مگه تو خواب خواب نبودی؟پس از کجا میدیدی آقاهه آجی رو اذیت میکنه

-من تو خواب خودم رو زده بودم به خواب اما میدیدم آجی آقاهه سنگین بود روت افتاده بود تا نتونی تکون بخوری و بزنیش بعد هی تورو کتک میزد تو هم آروم گریه میکردی منم خودم رو زده بودم به خواب یه وقت آقاهه نفهمه منم بیدارم بیاد منم بزنه

از تصور این اتفاق تنم لرزید میمردم هم نمیذاشتم حتی ناخون آقاهه به تن پاک خواهر پنج ساله ام بخوره عسل رو محکم تر بغل کردم و کنار گوشش زمزمه کردم:

-آجی نمیذاره هیچ آقایی تورو اذیت کنه هر وقت هم باز از این خوابا دیدی خودت رو به خواب بزن و اصلا هم بلند نشو...باشه خوشگل من؟

کودکانه سرشو تکون داد و چشمی گفت و من فقط خدا رو شکر کردم که این کابوس واقعی برای عسل من شبیه یک خواب بوده...خدایا میبینی بنده بدی شدم ، فراموشت کردم ، اما هنوزم برای کوچکترین لطفت شکرت رو بجا میارم

***

با نگاه مشکوکی به گردنم خیره شد دستی به گلوم کشیدم و خراشیدگی گلوم که کار آقا مصطفی بود رو لمس کردم و از شدت درد اخم هام توی هم رفت اخم های بهزاد هم درهم شد و گفت:

-این چیه؟

سعی کردم خونسردیم رو حفظ کنم کسی که بخاطر یه دکلته پوشیدن اون بلا رو سر من آورده بود حالا اگه بفهمه شبها یه مهمان اجباری دارم که عاشق خرخره جوییدنه اون وقت میخواد چه بلایی سرم بیاره؟ خیلی عادی گفتم:

-زخمه دیگه

-کار کیه؟

-هنوز دسته گل های هرشبت برات عادی نشده؟

ابروهاش بالا جهید . با تعجب گفت:

-یعنی کار منه؟

سعی کردم هنوز هم بازیگر خوبی بمونم و خونسردیمو حفظ کنم گفتم:

-مسلما کار علی و عسل نیست بجز اون دو تا و تو هم که کس دیگه ای رو ندارم بنظرت کار کی میتونه باشه؟

چشمهاش رو ریز تر کرد و گفت:

-خودت هم خوب میدونی که من عادت به گاز گرفتن ندارم این جای دندونه

توی دلم نالیدم که اینم از شانس بده منه که عادت های غریزیتون خلاف همدیگه باشه و باز خیلی عادی سعی کردم با دلخوری جواب بدم:

-عادت به کثیف کاری هم نداشتی اما پیدا کردی

پشتم رو بهش کرده بودم تا دلخوریم بیشتر از نگرانیم از لو رفتن موضع به چشمش بیاد تلاش برای دلجوییش کاملا موفقیت آمیز بود پشت من نشست و دستش رو دور گردنم حلقه کرد و سرش رو خم کرد و روی زخمم رو بوسید و مهربون گفت

-تیکه ننداز عاطفه اون تلافی حرکت زشتت بود و از سر عقل هم نبود و یه امر غریزی بود و مطمئن باش اگه تو دیگه کارت رو تکرار نکنی تکرار نمیشه

طفلک خبر نداشت که ناخواسته دارم بدتر از کار اشتباه قبلم رو تکرار میکنم با لحن محتاطی پرسیدم:

-اگه تکرار شه چی؟

منو برگردوند سمت خودش و توی چشمهام خیره شد و خیلی جدی گفت:

-اون وقت میکشمت

***

روز تولدم بود از همون تولدای مسخره از همونا که هیچ کس یادش نیست که برای هیچ کس مهم نیست یا شایدم کسی رو نداری که یادش باشه که مهم باشه عسل و علی که بچه تر از اونن که تاریخ تولد من رو بدونن و بهزاد هم که دیشب وقتی بهش گفتم تولدمه فقط خیلی خشک و سرد گفت تولدت مبارک ...همین نه جشنی نه کیکی نه سوپرایزی انگار اصلا براش مهم نبود انگار همون تولدت مبارک هم مجبورش کردن که بگه و صبح قبل از اومدن یه دسته صدتایی پنج تومنی توی کیفم گذاشت و برای بار آخر خیلی سرد تولدم رو تبریک گفت و انقدر این کار رو بی احساس انجام داد که حتی شک کردم همون پانصد تومن هم کادو تولدم باشه

روز تولدم تنهایی به مرکز خرید اومده بودم تا با هدیه بهزاد برای علی و عسل خرید کنم خنده دار بود من داشتم با کادو تولد خودم برای کسی دیگه کادو میخریدم باید از زندگی من کتاب درست میکردن یه کتاب که برعکس کتابای دیگه که همه قهرمان داستان رو سوپرایز میکنن و براش تولد آنچنانی میگیرن و همه فامیل رو به مناسبت تولدش جمع میکنن برای من هیچ کس هیچ کدوم از این کارا رو نکرد هیچ کس بهم نگفت تولدت مبارک هیچ کس از به دنیا اومدنم خوشحال نشد و براش جشن نگرفت و هیچ کس اصلا نمیدونست که روز تولدمه

سعی کردم بغض سمجی که از دیشب تا به حال تو گلوم نشسته بود رو قورت بدم به پیرهن صورتی خوشگلی که به نظر سایز عسل بود زل زدم تا اشک جمع شده تو چشمام فرو نریزه و تمام حواسم رو به سایز لباس عسل دادم به نظر یکم کوتاه بود عسل درشت تر از سنش نشون میداد به داخل مغازه رفتم و با صدایی که سعی میکردم نلرزه از فروشنده خواستم تا سایز بزرگتر پیرهن رو برام بیاره دو سایز بزرگتر از پیرهن پشت ویترین اندازه عسل به نظر میرسید چهارتا از پنج تومنیا رو به دست فروشنده دادم حالا نود و شش تا پنج تومنی دیگه از کادو تولدی که کادوی تولد به نظر نمیرسید داشتم

خرید بعدی یه جفت کتونی برای علی بود ، هشتاد و شش تای دیگه باقی موند

به عروسک باربی پشت ویترین خیره شدم تعداد لباسایی که همراه عروسک بود از لباسهایی که من داشتم بیشتر بود خوب یادمه از بچگی همیشه دلم یکی از این عروسکای باربی با کمد لباسش رو میخواست توی ذهن کودکانه خودم عروسک باربی رو بچه خودم فرض میکردم و کودکانه از اینکه بچه ام مثل خودم فقیر نیست و کلی لباس داره ذوق زده میشدم اما تو همون کودکی هم هیچ وقت نه این عروسک رو و نه حتی یه دونه از لباساش رو از نزدیک لمس نکردم و نزدیک ترین فاصله ای که میدیدمش از پشت ویترین اسباب بازی فروشی سر راه مدرسه مون بود...خنده ام گرفت من از همون بچگی فهمیده بودم حسرت به دل یعنی چی

به داخل مغازه رفتم و عروسک رو از فروشنده خواستم پسر جوون فروشنده لبخندی زد و گفت:

-سلیقه خوبی دارید الان همه دختر بچه ها از این عروسک میبرن مطمئنا دخترتون با همچین هدیه ای خوشحال میشه

اخمهام توی هم رفت طفلک خبر نداشت نه فقط الان که خیلی قدیم تر هم دختر بچه ها آرزوی داشتن چنین عروسکی رو شاید تو دلشون داشتن

-براتون کادو کنم؟

با خودم گفتم از من که گذشت اما شاید عسل کادو پیچش رو بیشتر دوست داشته باشه لبخند کمرنگی روی لبم نشست و آهسته گفتم:

-بله کادو کنید...اگه ممکنه با اون کاغذ کادو که عکس سیندرلا داره کادو کنید...عسل سیندرلا خیلی دوست داره

و برای اولین بار به این فکر کردم که چرا عسل از پرنسس فیونا یا سفیدبرفی بدش میاد اما سیندرلا رو خیلی دوست داره؟ نکنه فقط بخاطر اینکه سیندرلا هم مثل خودش فقیره؟ آهی که کشیدم دل خودم رو خیلی سوزوند ، هرکاری میکردم تا عسل مثل من طعم فقر و حسرت رو نکشه حتی تحمل هر روزه کتک های بهزاد رو ، فقط عسل خوشبخت باشه

***

از در آخرین مغازه که بیرون اومدم با یه نگاه به انبوه بسته های خرید توی دستم فهمیدم که دیگه دستی برای نگه داشتن خرید جدید ندارم و بیخیال خرج کردن ده تا پنج تومنی آخر شدم و تصمیم گرفتم که به خونه برگردم:

-عاطفه خودتی؟

به سمت صدا برگشتم محبوبه بود یکی از دخترای عمارت اشرافی خانم مدیر و مهربونترین شون هم بود و تنها دوست من تو اون خونه نفرین شده لعنتی از دیدنش خوشحال شدم و با خوشحالی دستای پر از خریدم رو کمی بازتر کردم تا راحت تر بتونه توی بغلم خودش رو جا بده بعد از روبوسی از من جدا شد و با خوشحالی گفت:

-تو کجایی دختر؟...یه ماهه ازت خبری نیست گفتم نکنه با اون عصبانیت شب آخر آقا یه وقت کار دستت داده باشه

بیاد شب آخر اون عمارت کذایی افتادم بیاد اون عربا و اینکه محبوبه هم یکی از همون هشت دختری بود که برای رفتن همراه عربها انتخاب شد بدون اینکه جوابی به حرف محبوبه بدم سوالی که ذهنم رو مشغول کرده بود پرسیدم:

-خودت چی؟مگه قرار نبود همراه عربا برید اونور آب پس اینجا چکار میکنی؟

رنگ نگاهش غمگین شد و گفت:

-نه بابا از این خبرا نبود

-پس چی؟

-فضیه اش مفصله

با اشاره به دستای پر از بسته بندی خرید من ادامه داد

-تو هم الان در شرایطی نیستی که گوش شنوا باشی...بهتره مزاحمت نشم

با بیاد آوردن اون ده تا اسکناس آخر خوشحال گفتم:

-پس نظرت با یه کیک بستنی تو کافی شاپ طبقه بالا چیه؟ هم من شرایطش رو پیدا میکنم هم تو خودت رو سبک میکنی موافقی؟

انگار فقط منظر یه سنگ صبور بود که با خوشحالی قبول کرد

***

گارسون که رفت رو به محبوبه کردم و با محبت گفتم:

-خب عزیزم...نگفتی چطور شد که جای دبی از اینجا سر در آوردی؟... نکنه عربه نخواستتون

جوابش چشمهام رو از حدقه در آورد:

-اتفاقا عربه خواست خوبم خواست انقدری که عقدمون کرد اما...

حرفش رو تمام نکرد و برای چند لحظه ساکت شد یهویی سرش رو گرفت بالا و بی مقدمه گفت:

-من حامله ام عاطفه

چشمهام از قبل هم گرد تر شد یعنی که چی حامله است مگه از اولین آموزش های اون سازمان لعنتی روشهای جلوگیری نبود با این فکر اخمهام رفت تو هم منظورم رو فهمید و ادامه داد:

-نه فقط من راحیل و باران و سحر هم حامله ان

-اما آخه چطور؟مگه شما نمیدونستید که...

-میدونستیم اما شیخ حسن نمیخواست که جلوگیری کنیم ما همسراش بودیم بهش این حق رو میدادیم که بخواد از زنهای شرعی و عقدیش بچه دار بشه اما هیچ وقت فکر نمیکردیم که اون نامرد بعد اینکه دسته گل رو آب داد ول کنه و بره

حالا دیگه حسابی گیج شده بودم آخه یه خارجی چطور میتونست با ویزای کار چند ماهه بیاد ایران و هشت تا دختر رو عقد کنه و حامله کنه و بعد هم بذاره بره این امکان نداشت بالاخره محبوبه رشته کلامش رو پیدا کرد و منو از سردرگمی بیرون آورد:

-خانم مدیر ما رو در ازای یه مبلغ هنگفت به اون عربه فروخت اون یکی که همراهش اومده بود رو یادته؟اون وکیلش بود همون نامرد براش یه محضر دار جور کرد و با دادن یه پولی به محضر داره چهارتامون رو عقد کرد و چهارتامون رو هم صیغه

-اما آخه شما چطور قبول کردین؟یه زن هیچ وقت...

منظورم رو روی هوا زد و قبل از تکمیل سوالم جوابش رو داد:

-تو بد عادت شدی عاطفه تو از اولش فقط با آقا بودی و تا آخرش فقط با آقا موندی نه آقا برای تو شریک گذاشت نه تو هیچ وقت مجبور شدی هم زمان با چند نفر باشی اما ما نه ما هر چند شب یه بار چندتا مهمون هم زمان میپذیرفتیم کسایی که اونقدر پولشون نمیرسید که زن کرایه کنن اما با هم شریک میشدن و چندتایی یه زن رو کرایه میکردن یا برعکس کسایی که پولشون از پارو بالا میرفت و هم زمان توی یه شب چندتا زن رو برای سرویس دهی به غرایضشن کرایه میکردن ما از اول یاد گرفتیم که برعکس زنای دیگه برای خودمون شریک هم قرار بدیم و صدامون هم درنیاد وقتی هم که شیخ حسن هر هشت نفر ما رو به عنوان همسر عقد و صیغه کرد ما صدامون در نیومد گفتیم به هر حال عربه و عربا هم که میدونی به یه زن قانع نیستن برای همین سعی کردیم با هم بسازیم شاید باورت نشه عاطفه شیخ حسن با اینکه سنی ازش گذشته بود اما قوه زیادی داشت توی یه شب با پنج تای ما همزمان و روی یه تخت رابطه داشت و تواناییش هم تحلیل برو نبود ده روز بعد از عقدمون ما چهار نفر که همسرای رسمیش بودیم حامله شدیم یعنی خب ناخواسته هم نبود منظورم اینه که حداقل خود شیخ حسن میخواست و خارج از برنامه اش هم نبود و انتظارش میرفت اما....

بغض توی صداش رو با تک تک سلولهای بدنم حس میکردم ادامه داد:

اما هیچ کدوم انتظار برگشت شیخ حسن رو نداشتیم اونم بدون ما و بی خبر ... یه روز از خواب بیدار شدی و دیدیم شبونه ساکش رو جمع کرده و برگشته کشورش بدون اینکه زنهاش رو با خودش ببره ... ما فقط برای یه ماه خوش گذرونی آقا بودیم تازه دیشب فهمیدیم که فقط ما نبودیم

سرم رو بالا گرفتم حرفاش کم کم داشت جالب میشد یعنی بجز این هشت نفر کسای دیگه ای هم بودن محبوبه ادامه داد:

-دیشب راحیل یه خبری رو توی یه سایت خبری خوند

گوشیش رو درآورد و پس از مدتی ور رفتن باهاش به سمت من گرفت با صفحه مرورگرش یه پیج خبری اینترنتی رو برام باز کرد و منم مشغول خوندن شدم:

-روزنامه «Times of India»در این خصوص این گونه می نویسد که در تحقیقاتی که اخیرا صورت گرفته مشخص شده که عربهای ثروتمند حاشیه خیلج فارس بهبهانه مسافرت و تفریح به کشورهای جنوب و جنوب شرق آسیا سفر کرده و در آنجا با کمکدلالهای عشقی و مفتی های وهابی، با زنان و به ویژه دختران جوان ازدواج موقت انجاممی دهند. اعراب مفتی اسم این ازدواج را «ازدواج حلال» نامیده اند، ولی ساکنینکشورهای مقصد به این نوع ازدواجهای موقت، عنوان «فاحشگی حلال» را دادهاندگاهی اوقات در نتیجه این هوسبازی های یکشبه، دختران و زنان بار شده و دردسرهای زیادی را برای روبرو شدن با این مشکل پشت سرمی گذارند.معمولا ازدواج با دختران برای مدتی بسیار کوتاه بوده و فرآیند ازدواج و طلاق همگیدر یک زمان تعیین میشوند. هزینه کلی این فرآیند بین 100 تا 500 دلار متغیراست.

مسئله ای که تا اندازه ایتوانسته به شیوخ عرب جرات انجام این کارها را دهد اقدامات سران کشورهای اندونزی وهند است که در نظر دارند با ایجاد مراکزی قانونی، و در اصل برای جذب سرمایه هایاعراب، امکان ازدواج های موقتی و به اصطلاح حلال را فراهم کنند. کارشناسان به ایننوع مسافرتها عنوان «ازدواجهای توریستی» داده اند. بعضی از شرکت های مسافرتی از اینفرصت نهایت استفاده را برده و تورهای خاصی را با عنوان "توریسم جنسی" راه اندازیکرده اند. در این تورها، با ارائه کاتالوگ های از پیش آماده شده، دختران و زنان رابرای توریستها آماده کرده و پولهای کلانی را از آنها دریافت میکنند.

فرج الدوساری که کارمند «سفارتعربستان در هند» است اظهار داشته در یک مورد 4 مرد عربستانی با راضی کردن خانوادههای مستمند توانستند با دختران آنها رابطه جنسی برقرار کنند. الدوساری گفته که درکشورهای هند و حتی اندونزی هزاران کودک بدون پدر به دنیا آمده اند. بسیاری از اینکودکان، به علت عدم مراجعه دختران و زنان به سفارت های شوهران یک شبه خود، بدونسرپرستی پدر، بزرگ می شوند.

گوشی رو به دستش دادم و گفتم:

-خب که چی؟هیچ جای این خبر ربطی به شما نداشت فقط قضیه اش شبیه بود این خبر برای هند و اندونزی بود نه ایران

یه جفت از ابروهاش رو بالا داد و با نگاه عاقل اندر سفیهی گفت:

-یه ذره فکر کن عاطفه اول که این سایت ایرانیه و نمیاد در مورد ایران بد بنویسه دوم اینکه اینجور اقدامات تو ایران برخلاف هند و اندونزی بدون اجازه دولت انجام میشه ... مگه سازمان ما زیر نظر قانون و سران دولتی اداره میشد؟...پس این سازمانهای ازدواجهای توریستی هم بدون مجوز و غیرقانونیه

ناخواسته جبهه گرفتم:

-لابد میخوای بگی که رئیس باندش هم بهزاده؟

-حتی اگه رئیسش نباشه یه بخش کوچکی از اون هست ... نهایتاً یکی از زیر شاخه هاش که میتونه باشه

نسبت یه بهزاد حس خاصی نداشتم اما نمی تونستم ببینم که کسی اینجور بهش تهمت بزنه هرچی که نبود بهزاد کسی بود که شکم من و خواهر و برادرم رو سیر میکرد پس ناخواسته برزخی شدم:

-ببین محبوبه هرچی گفتی قبول اما این ازدواج توریستی و این چرت و پرتایی که تحویل من دادی زیر سر بهزاد نیست اون فقط شما رو به اون عربه فروخت همین ... دیگه مسئول سهل انگاری و حامله شدن و فرار کردن شوهرتون که اون نیست خودتونید اگه یه ذره عرضه داشتید الان شوهرتون از دستتون فرار نمیکرد

خواستم بلند شم اما دست محبوبه روی دستم نشست و من رو مجبور به گوش کردن حرفهاش کرد:

-چرا نمیخوای باور کنی عاطفه؟ آقا میدونست داره به چه منظوری ما رو میفروشه اثباتش هم اینکه خونه ای که ما توش زندگی میکردیم هم آقا به شیخ حسن کرایه داده بود... یه کرایه نامه با مدت محدود مدتی که دیروز تمام شد یعنی درست چند روز بعد از رفتن شیخ حسن ، دیروز خود آقا اومد درخونه و عذر ما رو خواست حتی گفت که اگه بخواییم میتونیم برگردیم به خونه عمارت به شرط اینکه از دست بچه ای که فقط در حد یه نطفه است زودتر خلاص بشیم

-بد کرده بهتون لطف کرده گفته برگردید که بی سرپناه نمونید؟

-نه بد نکرد اما تو به این فکر کردی که الان من یه زن شوهر دارم و با هر مرد دیگه ای که بخوام رابطه برقرار کنم گناه کبیره محسوب میشه؟

پوزخندی زدم و گفتم:

-نه که تا قبل از عقدت با هر مردی که میخوابیدی یه ثواب برات نوشته میشد

از جام بلند شدم و ده تا اسکناسی که روی دلم سنگینی میکرد رو روی میز کوبیدم و گفتم:

-وقتی برای شنیدن چرندیاتت ندارم پول میز رو که حساب کردی بقیه پول رو برای خودت بردار شاید برای کورتاژ لازمت بشه

موقع خروج حتی برنگشتم که نگاه مایوسش رو باز ببینم و دلم به رحم بیاد

***

دستم انقدر پر بود که نمی تونستم در رو با دست ببندم در رو با پاشنه پا بستم و به سمت اتاق رفتم در اتاق رو که باز کردم اولین چیزی به چشمم اومد یه کیک صبحانه 400 تومنی بود که یه شمع کوچولوی رنگی وسطش فرو کرده بودن انقدر محو شمع روشن وسط کیک بودم که حتی متوجه شادی خواهر و برادر کوچکم که پشت کیک نشسته بودن و برام سرود تولد میخوندن نشدم خدایا شکرت پس یه نفر هست که به دنیا اومدن من براش مهم باشه علی جلو اومد و کیسه ها رو از دستم گرفت و کناری گذاشت عسل خودش رو توی آغوشم پرت کرد روی زانو خم شدم تا هم قدش بشم صورت لطیفش رو که برعکس صورت من که پر از زخم و جای چنگ های بهزاد بود صاف و بدون زخم بود رو بوسیدم سر و صورتم رو بوسید و با شادی گفت:

-آجی من به علی گفتم تولدته دو تایی رفتیم برات کیک خریدیم شمع تولد هم علی از دوستش قرض گرفته...خوشحال شدی برات تولد گرفتیم؟

علی رو هم که کنارمون ایستاده بود رو بغل گرفتم و سر جفتشون رو توی سینه ام فشار دادم و گفتم:

-بهترین روز زندگیم بود ... امروز انقدر خوشحالم کردید که نگو ... مرسی بچه ها

علی سرش رو زیر انداخت و با شرمندگی گفت:

-آجی میخواستم برات کیک واقعی بخرم اما خیلی گرون بود منم پول نداشتم اندازه همین کیک پول تو جیبم بود ببخشید

ناخوداگاه به یاد اون ده تا اسکناس افتادم و از نداری و شرمندگی مرد خونه ام آه کشیدم

-قربون داداش گلم که بهترین کیک تولد دنیا رو برای تولد آجیش خرید

***

صدای زنگ در باعث شد به دنبال چادر نماز گلدار مادرم بگردم خودم که نماز نمیخوندم حداقل از این چادر برای رفتن تا دم در استفاده کنم چادر رو سرم انداختم و دوان دوان به سمت در حیاط رفتم پشت در ایستادم و پرسیدم:

-کیه؟

جوابی نشنیدم دوباره سوالم رو تکرار کردم اما باز جوابی نشنیدم به ناچار در رو باز کردم شاید این طور بفهمم چه کسی پشت در و با دیدن بهزاد دهانم از زور شگفتی باز موند ... بهزاد پشت در خونه من بدون اینکه از قبل خبر بده چکار میکرد تعجب من رو که دید لبخند پیروزمندانه ای زد و گفت:

-سوپرایزت کردم نه؟

بدون گرفتن اجازه سرش رو پایین انداخت و با تنه زدن به من از جلوی در کنارم زد و وارد حیاط شد با کنار رفتن قامت بهزاد از جلوی در تازه چشمم به دسته گل آقا روشن شد ، یعنی این همسایه های ما زندگی ندارن که ساعت 10 صبح روز جمعه جلوی در خونه مردم کشیک ایستادن لیلا خانم که نگاه وحشتزده من رو از دیدن خودش تشخیص داد با لحن طعنه آلودی گفت:

-سلام عرض شد خانم خانما...عقر بخیر... از اقوام بودن؟

زهره خانم هم به تقلید از لحن پر از کنایه همسایه اش ادامه داد:

-حرفا میزنی لیلا خانم جون ... این خانواده گورشون کجا که کفن داشته باشن... از ننه بابای سرراهی که اقوام سبز نمیشه لابد از مشتریاست نه (...) خانم جون؟

از حرفش خون تو رگم جوشید درسته که حرفش کاملا درست بود و من واقعا (...) بودم اما مگه جلوی اونها کاری کرده بودم که اینطور تو در و همسایه آبروی من رو میبردن؟ هر چند که در و همسایه خود اونها بودن که چند ثانیه پیش ورود اون غول تشن رو به خونه من دیده بودن عصبانیتم رو تماما توی آب دهانم جمع کردم و جلوی پاشون تفی انداختم و در رو با شدت تمام روی هم کوبیدم درسته که (...) بودم اما آدمم بودم همینایی که پشت سرم حرف میزدن اون موقع که خواهرم داشت توی بغلم جون میداد کجا بودن که سیصد هزار تومن کف دست من بذارن؟ پشت به در تکیه زده بودم و از شدت عصبانیت نفس نفس میزدم که کفشهای ورنی واکس زده بهزاد رو جلوی پام دیدم سرم رو بلند کردم و بهش خیره شدم لبخندی زد و گفت:

-اشکال نداره ... بالاخره هر شغلی سختی های خودش رو داره اینم سختی شغل توه ... نمیخواد خودت رو بخاطرش ناراحت کنی

خنده دار تر از اینم مگه وجود داشت؟...رئیس باند فحشا خودش به من بخاطر فاحشه بودنم تیکه مینداخت ... چکار میتونستم بکنم جز زدن یه لبخند تلخ؟ ... مسلما این بار جوابش پرت کردن آب دهان نبود اینبار اگر این کار رو مکردم کتک که میخوردم هیچ شاید هم از نون خوردن میوفتادم به قول خودش یکی دیگه از سختی های شغل من هم همین جلب رضایت مشتری به بهای خرد شدن شخصیتت بود

-پاشو برو آماده شو بریم جایی

میدونستم که حق ندارم بپرسم کجا چون جوابش معلوم بود هرجایی که اون بخواد بی چون و چرا فقط اطاعت کردم و به داخل خونه برگشتم تا آماده بشم عسل و علی پشت پنجره ایستاده بودن و از زیر پرده ما دو نفر رو زیر نظر داشتن خدا رو شکر کردم که حداقل بهزاد کاری نکرده بود چون اون وقت نمیدونستم اون چنان صحنه ای رو چطور باید از ذهن این بچه ها پاک کنم ... اخمهام رو توی هم کردم و عصبانیتم از این زندگی رو سر این دوتا طفل معصوم پیاده کردم:

-مگه صد بار نگفتم فال گوش ایستادن کار زشتیه؟ چرا داشتین از پشت پنجره زاق سیاه منو چوب میزدین؟ هان؟

مثل من که جلوی بهزاد جوابی نداشتم اون دو تا طفل معصوم هم جلوی من خلأ صلاح بودن

-ببخشید آجی

-یه بار دیگه تکرار بشه من میدونم و شما فهمیدین؟ از این به بعد وقتی کسی میاد خونه مون یه گوشه میشینید و مثل آدمای کور وکر سرتون میندازید پایین تا وقتی که مهمون من بره...متوجه شدین یا نه؟

-بله آجی

دلم برای صدای بغض دارشون سوخت و ملامت رو تموم کردم و با لحن ملایم تری گفتم:

-من دارم میرم بیرون...خرابکاری نکنید تا برگردم باشه؟

-چشم

آخرین دکمه مانتوم رو هم بستم و شالم رو سرم انداختم و به حیاط برگشتم بهزاد لبه حوض منتظرم نشسته بود با دیدن من که آماده جلوش ایستاده بودم از جا بلند شد و ایستاد

-بریم؟

-آره

دوشا دوش من به سمت در اومد در حیاط رو باز کردم زهره خانم و لیلا خانم هنوز هم رو به روی در خونه ما در حال بازرسی بودن سعی کردم بی توجه باشم و خونسرد به سمت ماشین بهزاد که جلوی در پارک شده بود رفتم و منتظر شدم تا دزدگیر ماشین رو بزنه و در رو باز کنم صدای بوق دزدگیر با صدای لیلا خانم قاطی شد:

-خدا به داد برسه ... از فردا معلوم نیست چطور میخواییم شوهر و بچه هامون رو از شر این شیطان رجیم حفظ کنیم

جوابش فقط یه پوزخند بود کاش بهزاد اونجا نبود و میتونستم بگم که شیطان رجیم شوهرته که هر شب بعد از اینکه تورو میخوابونه از رختخواب من سر در میاره اما حیف که بهزاد اونجا بود

***

- بهزاد

- جانم؟

اوه ... جانم یعنی الان مهربونم ، الان اخلاقم خوبه ، کیفم کوکه و من از این اخلاق خوب میترسیدم انقدر بداخلاق بود که وقتی مهربون میشد چهار ستون بدنم میلرزید که الان منظورش چیه و چه قصدی از این محبت یهویی داره بنابراین خودم رو بیشتر جمع و جور کردم و صاف تر روی صندلی نشستم و گفتم:

- چرا امروز اومدی دم خونه دنبالم؟ چرا مثل هر روز زنگ نزدی خودم بیام؟

همون طور که حواسش به جلوش بود زیر چشمی من رو برانداز کرد و بجای جواب سوال من پرسید:

- این سوال بخاطر حرف اون خاله خان باجی های تو کوچه تونه؟

- من نمیخوام پشت سر خودم و خانواده ام حرفی باشه

خیلی منطقی و خونسردانه قهوه ایم کرد:

- ببین عاطفه تو وقتی وارد این کار شدی یعنی پی بدنامی بعدش هم به تنت مالیدی الهه پاکی که نیستی که از حرف اون زن ها ناراحت شدی و منو بخاطرش بازخواست میکنی ... اون اطراف بودم هوس تو به سرم زد گفتم حالا که نزدیکم خودم بیام دنبالت هم سوپرایز شی هم پول تاکسی ندی بد کردم؟

تو دلم گفتم آره بد کردی که منو انگشت نما کردی اما مگه جرات داشتم این حرف رو بلندتر هم بزنه تا بشنوه پس فقط لبم رو گاز گرفتم و از گوشه چشم به نیم رخ عصبیش نگاه کردم ... توی دلم به خدا غر میزدم

- میبینی خدایا؟اسیر دست کی شدم؟هم باید از مهربونیش بترسم هم از عصبانیتش؟ تو تقویم سرنوشت من یادت رفت روز خوش بذاری؟

صدای زنگ گوشی بهزاد منو از ادامه گله و شکایتم با خدا باز داشت بهزاد خم شد و از روی داشبورد گوشیش رو برداشت یه لحظه نگاهم به اسم روی گوشی خورد نوشته بود "بانو" یه نفس عمیق کشیدم و به یاد سوگلی گفتن های بانو ، گله گذاریم با خدا در دلم رو ادامه دادم:

- میبینی خدا؟ شانس هم ندارم که ... آقا واسه من تک پر از آب دراومده حداقل با یکی دیگه شریک میشدم تا این همه مصیبت و فحش کتکش رو بین همه معشوقه هاش تقسیم کنه تا حداقل من کمتر عذاب بکشم ... میبینی چه قانعم؟ نمیگم عذابم نده میگم کمتر عذابم بده چون میدونم با گناهی که میکنم مستحق عذاب هستم

صدای فریاد بهزاد منو از عالم خودم بیرون کشید روی صندلی صاف نشستم و با بدن روی ویبره ام فال گوش ایستادم تا بدونم کی و چی تونسته انقدر بهزاد رو عصبی کنه

- خیلی غلط کرده دختره (...) ، نگفت کی تشریف نجسش رو میاره؟

- ...

- خیلی خب الان خودم رو میرسونم اونجا که وقتی اومد باشم تا یه گوشمالی حسابی بهش بدم

- ...

- نگران نباش دارم براش میدونم چه بلایی سرش بیارم تا خفه خون بگیره

تماس رو قطع کرد و گوشی روی داشبورد پرت کرد و بدون اینکه سرعتش رو کم کنه خیابون رو دور زد مسیرش رو تشخیص دادم به سمت عمارت میرفت و این رو هم تشخیص دادم که فعلا باید ساکت بمونم قبل از اینکه خودش بخواد خفه ام کنه ، با سرعتی که بهزاد داشت نیم ساعت بعد جلوی عمارت بودیم ماشین رو جلوی عمارت پارک کرد و گفت:

- بمون تا بیام ... نبینم پاتو تو این خراب شده بذاریا

خنده ام گرفت نگران بود مبادا فاحشه اش پاشو تو فاحشه خونه اش بذاره ... با تمام وجود سعی کردم خنده ام رو بخورم و در جوابش چشم آهسته ای گفتم انگار همون کافی بود تا خیالش راحت بشه و با عصبانیت وارد عمارت بشه

به استارت نگاه کردم ، سوییچ رو هم برده بود و نمیشد حداقل یه آهنگ بذارم که حوصله ام سر نره 10 دقیقه از رفتنش میگذشت و هنوز هم خبری ازش نبود پوفی کردم و سرم رو تکون دادم نگاهم به پلاکارت مشکی دیوار خونه بغلی گره خورد

- جناب آقای آیرین اردکام فوت نا به هنگام پدر و مادر عزیزتان را به شما و خانواده محترمتان تسلیت می گوییم ما را در غم خود شریک بدانید از طرف جمعی از همکاران

آیرین؟...چه اسم ژیگولی ، راستی راستی این آنتیک نشین ها اسماشون هم آنتیکه ها... طفلی پدر و مادرش هم با هم از دست داده درست مثل من ، با یادآوری این موضوع یهو غم عالم نشست تو دلم یه حسی بهم دست داد انگار که جدی جدی تو غمش شریک شدم غم کسی که حتی نمی شناختمش و ازش فقط یه اسم ژیگول میدونستم و نه هیچ چیز دیگه ، حتی نمیدونستم مادر و پدرش چطور مردن؟ یعنی چطوری فوت شدن که با هم از دست دادتشون؟ نکنه اونم مثل من... سرم رو به شدت تکون دادم تا خاطره اون روز وحشتناک از سرم پاک شه ، مسلما توی همچین خونه ای اون هم همچین محله ای تو بالا شهر تهران اونقدری غصه نیست که پدر و مادری مجبور شه شیر گاز رو باز بذاره تا خودشون رو از این زندگی نکبتی راحت کنه بدون اینکه فقط یه لحظه فکر کنه وقتی بچه هاش برگردن و جنازه پدر و مادرشون رو گوشه خونه ببینن چه حالی بهشون دست میده بدون اینکه به این فکر کنن که بعد از اونا چه بلایی سر بچه هاشون میاد؟ ... ناخوداگاه بازم ذهنم پرواز کرد به اون روز وحشتناک همون روزی که خسته و دل مرده بعد از سه روز از اعتکاف برگشتم اهل نماز و روزه و اعتکاف نبودم فقط بخاطر اینکه سه روز بتونم سیر بخورم و بخوابم اسمم رو برای مراسم نوشتم میخواستم علی و عسل رو هم ببرم دلم میخواست اونا هم بعد از شش ماه بالاخره بازم طعم گوشت رو بچشن تنها نگرانیم جواب مامان و بابا بود که با مسجد رفتن مخالف بودن اما در کمال تعجب اونا خیلی هم از این موضوع استقبال کردن از اینکه سه روز بدون سر خر و نگرانی سیر کردن شکم بچه ها زندگی کنن اولش از این رضایت شک برانگیز تعجب کردم اما بعد خودم رو با برهان سه روز گوشت خوردن رازی کردم و بی خیال پیگیری شدم اما کاش پیگیر میشدم شاید اگر پیگیر میشدم موقع برگشتن با جنازه پدر و مادری که بدون نگرانی سرنوشت بچه هاشون خودشون رو از زندگی نکبتی شون خلاص کردن مواجه نمیشدم

با تقه ای به شیشه ماشین از فکر بیرون اومدم و با دیدن محبوبه سرنوشت بیخودم یادم رفت و سرنوشت بیخود تر اون رو به یاد آوردم ، یه بچه بدون پدر که سه تا مادر و خواهر یا برادر دیگه هم داره از تصور این موضوع ناخوداگاه پوزخندی زدم و شیشه رو پایین کشیدم

- سلام

- سلام...خوبی؟ تو کجا؟ اینجا کجا؟تو که گفتی پاتم اینجا نمیذاری پس چی شد که....

بین حرفم پرید مستصل و نگران بود با لحن پر از ترس و نگرانی گفت:

- اومدم تصویه حساب...برام دعا کن عاطفه ، دعا کن زنده از این عمارت بیرون بیام

- منظورت چیه؟ تصویه حسابه چی؟ چکار میخوای بکنی که انقدر ترسیدی؟ ببین چطور داری میلرزی

- یا میمیرم یا حقم رو میگیرم عاطفه ... برام دعا کن

خواست بره که سریع پیاده شدم و مچ دستش رو گرفتم و مانعش شدم یه بویی میداد یه بوی خاص و آشنا که هرچی فکر میکردم یادم نمیومد بوی چی بود نمیدونستم چکار میخواد بکنه نمی دونستم چی انقدر ترسوندتش که رنگش این طور پریده فقط میدونستم هر چی هست چیز خوبی نیست ... شومه ، نحسه ، مرگباره ... به سمت خودم برگردوندمش و رو به روش ایستادم و با تحاکم سوالم رو تکرار کردم:

- چکار میخوای بکنی محبوبه؟

- بهمون دروغ گفتن عاطی ، گفتن با این عربه میرین دبی یه مدت براش کار میکنید کلی پول به جیب میزنید بعد که دلشون رو زدین میندازنتون بیرون اون وقت میتونید برید با اون پولا یه زندگی خوب و سالم برا خودتون دست و پا کنید فریبمون دادن عاطفه ، ازدواجی در کار نبود ... بچه ام حروم زاده است عاطی ، من حروم زاده نبودم این حال و روزم شد ببین سرنوشت این بچه چی میشه ... میخوام برم انتقام خودم و بچه ام رو از همشون بگیرم

چهار ستون بدنم لرزید حرف از انتقام اونم از بهزاد که اعصاب درست و حسابی نداشت بوی خون میداد خواستم جلوش رو بگیرم خواستم مانعش بشم اما دیگه دیر شده بود بهزاد رسید و محبوبه رو همراه من دید از همون فاصله هم خون حلقه زده تو چشماش قابل تشخیص بود با چند تا گام بلند به سمت مون اومد و بازوی عاطفه رو چنگ زد و از دست من بیرون کشیدش از صدای فریادش میخکوب شدم سر محبوبه داد میزد:

- چی داشتی بهش میگفتی آشغال هان؟

انگار فقط من بودم که ترسیده بودم انگار ترس محبوبه فقط برای قبل از اومدن بهزاد بود چون با صدای محکمی که تا چند لحظه پیش خبری ازش نبود جواب بهزاد رو داد:

- نترس اسرار کاریت رو برملا نکردم مبادا از علاقه سوگلیت به فا(...) کم نشه

چنان سیلی به گوشش زد که برق از سر من پرید تا چه برسه به خود محبوبه اما انگار این زن تمام توانش رو برای لحظات آخرش کنار گذاشته بود تا جلوی بهزاد از هم نشکنه هنوز هم قوی و محکم توی چنگ بهزاد اسیر ایستاده بود این بار بهزاد عصبانیتش رو سر من خالی کرد:

- برگرد خونه ات حساب این (...) رو که رسیدم میام دنبالت ... یالا زود گورت گم کن

حتی نایستاد تا ببینه از ترس حتی توان راه رفتن ندارم پشت به من کرد و محبوبه رو کشون کشون به داخل عمارت برد

محبوبه جیغ میزد و فحش میداد و من فقط ایستاده بودم و نگاه میکردم

***

خیلی وقت بود که صدای فریاد بهزاد و جیغ محبوبه قطع شده بود و خیلی وقت بود که بیرون اون عمارت کوفتی نشسته بودم و به دودی که از داخل عمارت میومد نگاه میکردم تازه یادم اومد که اون بوی آشنا بنزین بود

خیلی وقت بود که پشت اون در آهنی بزرگ مثل ماتم زده ها روی زمین نشسته بودم و در عین لرزش عصبی تنم برای محبوبه ای که بعد از چند دقیقه بوی تن سوخته اش زیر بینی ام عادت شده بود مرثیه میخوندم

حالم دست خودم نبود ناخوداگاه بود ناخوداگاه حمله عصبی بهم دست داده بود عین همون حمله عصبی که وقتی با جنازه بو گرفته پدر و مادرم مواجه شدم بهم دست داده بود روی زمین پر از خاک و گل نشسته بودم و بدون توجه به لرزش تنم به دری که پشتش یه آدم داشت میسوخت خیره شده بودم

صدای باز شدن در اومد حواسم رو متمرکز کردم تا بفهمم اما وقتی دیدم اون صدا برای در رو به روی من نیست بیخیال فهمیدن شدم بذار نفهمم که کسی که چند دقیقه پیش داشت با من حرف میزد الان داره خاکستر میشه

-خانم خانم؟...حالتون خوبه؟چرا اینجا نشستید؟خانم؟

سرم بلند کردم تا صاحب یه جفت کفش واکس زده رو به روم رو ببینم یه مرد بود یه مرد بجز بهزاد ... همین برای نشناختنش کافی بود پس دوباره سرم رو پایین انداختم و به مرثیه خونی زیر لبم ادامه دادم دلم برای خود محبوبه نمی سوخت اونم مثل من بود یه (...) که دیگه رنگ و بویی از نجابت و پاکی نداشت حقش بود کفاره گناهش بود کفاره گناهی که شاید نمی خواست انجام بده اما یه روزی بالاخره مجبور شد و پی کفاره اش رو به تنش مالید و انجامش داد اما پس گناه اون بچه بیگناه تو شکمش چی بود اون بچه ای که شاید هنوز یه لخته خون بود شاید هنوز نطفه نشده بود شاید هنوز یه تخم حروم بود اما بالاخره قرار بود یه روزی یه بچه پاک و معصوم بشه که مردم گناه کار این جامعه انگ حروم زاده به پیشونیش چسبوندن...دلم برای اون بچه حتی نطفه نشده می سوخت

-خانم حالتون خوب نیست؟...پاشید ببرمتون بیمارستان دارید میلرزید

محبوبه هم داشت میلرزید چرا کس نگران اون نبود؟چرا کسی لرزش بدن اون رو ندید. چرا کسی بوی بنزینی که رو لباسش ریخته بود رو تشخیص نداد؟

دستی دور بازوم حلقه شد و منو از جا بلند کرد همون مردی بود که کفش واکس خورده داشت مقاومت نکردم خیلی وقت بود که میخواستم از جلوی اون قتل گاه برم اما جونی تو پاهام نمونده بود پس مقاومتی نکردم تا حداقل این مرد منه ببره

دوشا دوش مرد کنارش کشیده میشدم و به قدرت بازوی اون که دور کمرم حلقه شده بود و منو دنبال خودش میکشید از اون نفرین کده دور میشدم دیگه حتی دلم نمیخواست برگردم و یه بار دیگه به اون عمارت کذایی نگاه کنم حتی وقتی صدای آژیر ماشین پلیس رو هم شنیدم برنگشتم تا ببینم چه خبره سعی کردم حواسم معطوف چیز دیگه کنم تا بیادم نیاد که ممکنه این آژیر به دنبال ف(...) قاتل من اومده باشه مثلا رنگ پیرهن مرد که الان نزدیک ترین چیز جلوی چشمم بود...راستی چرا مرد به این خوش پوشی سرتا پا مشکی پوشیده؟

***

یادم نمیومد کی و چطور آدرس خونه ام رو به این مرد دادم فقط وقتی به خودم اومدم که جلوی در خونه مون بودم و نگاه های آشنای دو تا زن همسایه روم سنگینی میکرد به نگاه تمسخر آمیزشون که داد میزد دیدی گفتیم فاحشه ای توجهی نکردم و به مرد کناریم نگاه کردم یه غریبه که حتی یادم نمیومد کی بهش اعتماد کردم و آدرس خونه ام رو بهش دادم تا من رو برسونه

-حالتون بهتر شد؟

-بله ... ممنون که منو رسوندین خداحافظ

قبل از اینکه فرصت کنم به دستگیره ماشین دست بزنم گفت:

-چه اتفاقی افتاده بود که تا اون حد شوکه بودین؟

میخواستم بگم میخواستم داد بزنم که مگه حس بویاییت رو از دست داده بودی وقتی بوی تن سوخته محبوبه کل کوچه رو برداشته بود اما حرفی نزدم و باز دستم به دستگیره رفت تا بی جواب برم که با حرفش روی دستگیره خشک شد

-شما هم از اهالی همون خونه هستید؟

خشکم زد نکنه میدونست که اون خونه اون عمارت چطور جاییه؟نکنه خبر داشت که اونجا برخلاف صحنه سازی های خانم مدیر و بهزاد یه خیاط خونه نیست یه فاحشه خونه است، یه قتل گاهه ... نکنه خبر داشت؟

-کدوم خونه؟

-خونه بغلی من

پس حتما خبر داره خونه اش دقیقا کنار اون عمارت نجس و نحس بایدم خبر داشته باشه

-نه از اهالی اونجا نیستم

بازم قصد پیاده شدن داشتم قصد فرار ، فرار از دست غریبه ای که میدونست من چکاره ام و میدونست خونه ام کجاست و میتونست یکی دیگه باشه لنگه آقا مصطفی

-اما من خیلی وقت پیش چندبار شما رو اونجا دیدم

اینبار تقریبا فریاد زدم:

-گفتم که من مال اون خونه نیستم

-اما من شما رو چندین بار اونجا دیدم

چشمام رو براش دروندم و توی صورتش براق شدم:

-اشتباه گرفتی

پیاده شدم و در رو بهم کوبیدم انتظار داشتم اون هم پیاده شه و دنبالم بیاد ، بیاد و مثل همه مردهای دیگه حقش رو بخواد ، حقش از تن و بدنی که حقش نیست اما اینطور نشد توی ماشینش نشست و از پشت شیشه ماشین با اون نگاه نافذ مشکی اش به من خیره شد به سمت خونه دوییدم انگار تنها مشکل من فرار از شر این نگاه مچ گیرانه است که با چشماش میگه باعث اون بوی سوختگی من بودم کلید توی در انداختم و در رو باز کردم از پشت سر صدای زهره خانم رو شنیدم

-کار و بارش هم حسابی سکه است با یکی میره با اون یکی برمیگرده

در خونه رو محکم به هم کوبیدم

***

-آجی اجازه میدی برم بازی کنم؟

سرم رو بلند کردم و به علی که با توپش رو به روم ایستاده بود نگاه کردم از وقتی که برگشته بودم گوشه حیاط کز کرده بودم و به یه نقطه خیره شده بودم و به خاطر یه بچه که در حد یه نطفه بود از بچه های خودم غافل شده بودم لبخند بی رمقی زدم و دستی روی سر و گوش برادر کوچولوم کشیدم:

-اول بیا بریم بهت نهار بدم که وسط بازی ضعف نکنی بعد برو

-نمیخوام آجی ... عسل تخم مرغ نیمرو کرد خوردیم برا شما هم گذاشتیم حالا میشه برم؟

تعجب کردم خواهر من کی انقدر بزرگ شده بود که بتونه آشپزی کنه؟ نگاه منتظر علی رو که دیدم گفتم:

-باشه آجی برو

فقط منتظر اجازه بود اجازه که صادر شد انگار بهش بال دادن و تا دم در پرواز کرد بلند شدم و به اتاق رفتم عسل گوشه اتاق به خواب رفته بود به ساعت نگاه کردم سه بعد از ظهر بود پتویی روش کشیدم و از اتاق بیرون اومدم تا به آشپزخونه برم خونه مون قدیمی ساز بود و آشپزخونه رو توی حیاط ساخته بودن وارد اشپزخونه شدم تا اگر برای نهارشون کاری نکردم حداقل برای شامشون تدارکی ببینم دست به کمر بردم تا کارم رو شروع کنم که یهو سنگینی دستی رو روی کمرم حس کردم و چند صدم ثانیه بعد دستی دور کمرم حلقه شد صدای نحس مصطفی از کنار گوشم زمزمه وار شنیده شد:

-به به هلو خانم رو یه جای خلوت گیر آوردم

خودم رو از حصار دستش آزاد کردم و یه قدم به عقب برگشتم از پشت هیکل نکره اش در راه پله پشت بوم رو باز دیدم پس از اینجاست که بی سر و صدا میره و میاد تا لیلا جونش شیطان رجیم رو درست تشخیص نده دست به کمر بردم و با لحن حق به جانبی گفتم:

-باز اینجا چه غلطی میکنی؟

بدون اینکه جواب بده پیژامه اش رو پایین کشید و گفت:

-خودت ببین

سعی کردم نگاه نکنم هرچند که تلاشی لازم نبود انقدر کریه و چندش آور بود که نگاه نکنم با عصبانیت غریدم:

-گورت رو گم کن تا صدام رو ننداختم رو سرم و زنت رو نکشوندم بیاد خودش ببینه

خودش رو روی تنم انداخت و وحشیانه گفت:

-صدات رو ببر بالا تا ببینی چطور آبروت رو میبرم

خواستم از زیر هیکل سنگینش فرار کنم و برای یه بار هم که شده در مقابل این شغل شرافتمندانه که یه روز ممکنه باعث سوختن و خاکستر شدنم بشه مقاومت کنم اما آقا مصطفی با اون شکم گنده اش سنگین تر از این حرفا بود که با یه حرکت من از روم کنار بره

***

با صدای کوبیده شدن در ترس توی دلم ریخت هزار جور فکر ناجور به سرم زد نکنه لیلا خانم فهمیده شوهرش نیست اومده تا آبروی من رو ببره ؟ نکنه همسایه ها باشن اومدن برای آبرو ریزی؟ نکنه... نکنه بهزاده که فهمیده دارم بهش خیانت میکنم اومده تا من رو هم بسوزونه؟

مصطفی رو از روی تنم به اون سمت هل دادم انگار اون هم ترسیده بود که مقاومتی نکرد و کنار رفت لباسم رو از گوشه آشپزخونه برداشتم و همون جور که هل هلکی تنم میکردم غریدم:

-گور کثیفت رو گم کن تا آبروی جفتمون با هم نرفته

بی هیچ حرفی سریع اطاعت کرد و لباس پوشیده نپوشیده به سمت راه پله بام دوید حتی یادم رفت چادر نماز مامان رو از روی بند رخت بردارم و سرم کنم با همون پیرهن و دامن به سمت در پرواز کردم تاببینم کدوم یکی از مصیبت های حدس زده قراره به سرم نازل شه و در کمال تعجب بدترینش پشت در منتظرم بود

بهزاد با اون چشمهای سرخ پشت در از همیشه وحشتناک تر بود با دیدنش از ترس سنگکوب کردم من رو کنار هل داد و وارد شد و در رو پشت سرش بست از ترس به دیوار تکیه دادم تکیه دستهاش رو دو طرف صورت من به دیوار زد و زمزمه وار و با لحن عصبی گفت:

-تا جلوی چشم خواهر و برادرت تیکه تیکه ات نکردم برو بپوش بریم که اصلا حالم خوب نیست

چنان از حرفش ترسیدم که از زیر دستش در رفتم و به سمت اتاق پرواز کردم عسل هنوز هم خواب بود از ترس اینکه تهدیدش رو عملی کنه یا بلایی سر خواهرم بیاره هل هلکی مانتویی تنم کردم و شالی به دست گرفتم و به حیاط رفتم من رو که دید جلوتر از من از خونه خارج شد و به سمت ماشینش رفت بدو بدو به سمت در حیاط رفتم دیگه خبری از زنهای فضول همسایه نبود انگار ظهر گرما رو مناسب فضولی تو زندگی مردم نمیدیدن

***

معلوم بود که حسابی عصبیه ، معلوم بود که حال درستی نداره ، مثل همیشه که وقتی عصبی بود سراغ من میومد تا با فروکش کردن آتیش غریزه اش آتیش وجودش رو بخوابونه بازم سراغ من اومده بود تا با خاموش کردن آتیش تمایلاتش آتیشی که صبح به تن محبوبه کشونده بود بخوابونه اما هر چقدر هم که به من فشار میاورد ، هرچقدر که سر من خالی میکرد انگار عصبانیتش فروکش نمیکرد انگار از همیشه بدتر بود انگار هیچی براش آب رو آتیش نبود

با صدای زنگ گوشیش من از شر اون همه شکنجه رها شدم من رو گوشه تخت مچاله و با دهان پر از خون ول کرد و به سراغ گوشیش رفت

-چی شد امیر؟

-...

فریاد زد:

-آخه (....) ... من چه میدونستم اون (...) رو لباسش بنزین ریخته

به زور از لای چشمهای خراشیده شده ام نگاهش کردم از شدت عصبانیت موهاش رو توی دستش گرفته بود و میکشید همون دستهایی که تا چند ثانیه پیش موهای من توی مشتش بود و به کمکش سرم رو به این سمت و اون سمت میکوبیدم

-یعنی الان عمارت تحت نظره؟

-...

-بانو هم تونست فرار کنه یا گرفتنش؟

-...

-الان گرفتن دخترا برا من مهم نیست میترسم جاساز رو پیدا کنن

-...

-من الان نمی تونم بیام امیرعلی ... اون پسره (...) قیافه منو دیده همین الان معلوم نیست چهره شناسی عکس منو درآورده باشن یا نه ، نمی دونم برای سرم چقدر جایزه گذاشتن

-...

-گور بابای عبدل میخوام صد سال سیاه هم نشه ، پشت میله ها هلفدونی میخوامش چکار؟

-....

سکوتش طولانی شد انگار امیرعلی حسابی رو مخش رفته بود که اینطور در سکوت و کلافه به حرفاش گوش میداد

-خیلی خب بابا اومدم فقط عواقبش با تو

تلفن رو قطع کرد و به سمت من اومد که برهنه و بی حال گوشه تخت کز کرده بودم باز موهام رو دور مشتش پیچوند و کشید و سرم رو بالا گرفت و از بین دندونای کلید شده اش گفت:

-همین جا میمونی تا بیام فهمیدی؟

حتی حال نداشتم که سرم رو به نشونه تایید تکون بدم سرم رو محکم کوبید به لبه تخت و ولم کرد به سمت لباساش رفت چشمام رو روی هم گذاشت تا شاید گزگز سرم کمتر بشه که نفهمیدم کی خوابم برد

***

چشمام رو که باز کردم چند ثانیه طول کشید تا به یاد بیارم کجا هستم و برای چی اینجام ... سرم تیر میکشید دستام رو تکیه گاه بدنم کردم و سعی کردم بلند بشم و تازه اون وقت بود که خون لخته شده روی تخت توجهم رو جلب کرد بلند شدم و نشستم دستم رو به پیشونیم کشیدم و جلوی صورتم گرفتم کف دستم هم خون آلود شد با وحشت از جا بلند شدم خودم رو به آینه رسوندم گوشه پیشونیم بر اثر برخورد با لبه تخت خراشیده شده بود و خون می چکید کشوی میز آینه رو به امید پیدا کردن بانداژ برای بستن زخمم زیر و رو کردم از ترس هر چیز به درد نخوری که توی کشو ها میدیدم بیرون میریخت تا شاید از بین اون همه آشغال چیز به درد بخوری پیدا بشه بعد از خالی کردن همه کشو ها بالاخره دستمال گردن سفیدی پیدا کردم همین خوب بود هل هلکی و بدون نظم دور سرم محکم بستم تا مانع از خون ریزی بیشتر بشه که موقع بستن چشمم به چیزی کف زمین افتاد یه دفتر یادداشت که عکس بهزاد از لبه اش بیرون زده بود خم شدم و عکس رو برداشتم بهزاد با یه اخم غلیظ تو کت و شلوار دامادی زنی که شباهت زیادی به خانم مدیر داشت رو بغل گرفته بود با کمی دقت کشف کردم که زنی که لباس عروس به تن در حصار آغوش بهزاد لم داده خود خانم مدیره عکس رو برگردوندم پشت عکس نوشته بود

-نذاشتید اونی که میخواستم بشم پس اونی که شما میخواید هم نمیشم

برام جالب بود که بدونم یعنی بهزاد و خانم مدیر زن و شوهرن؟ پس چرا خانم مدیر خیلی پیرتر از بهزاد نشون میده اون که توی این عکس همسن و سال بهزاد میزنه

به دفتر سررسید جلد چرمی که عکس از بینش بیرون افتاده بود نگاه کردم شاید راز این ازدواج توی این دفتر بود

انقدر کشف این راز برام جالب شده بود که سر شکسته خودم رو فراموش کردم و روی زمین نشستم و دفتر رو برداشتم سررسید برای سال هفتاد و پنج بود یعنی پانزده سال پیش صفحه اولش نوشته بود

-این شروع بدبختیاشه ، نمیذارم آب خوش از گلوش پایین بره

چند صفحه بعد چیز خاصی نبود فقط چند تا فحش و ناله و نفرین خطاب به کسی به نام باقر و چند صفحه بعد نوشته بود:

-شکستمش ، عروس تحمیلی رو شکستم حالا دیگه جامون عوض شده دیگه اون برده منه

چند صفحه بعد احتمالا در مورد تاسیس عمارت بود یه سری جملات بی ربط که اینطور ازشون برداشت کردم که خونه ای که پشت قباله عروس بوده رو تبدیل به فاحشه خونه کرده و زنهایی رو که خودش فریب میداده و رو اونجا میفرستاده تا زنش به معشوقه های شوهرش آموزش فاحشگی بده صفحه آخر نوشته بود:

-از خانواده متنفرم ، خانواده ام کاخ آرزوی منو نابود کرد تا همشون رو نابود نکنم نمیمیرم

هر چند که از اون دفتر چیزای زیادی رو فهمیده بودم اما این نمی تونست همه ماجرا باشه پس باز توی کشو ها دنبال دلیل دیگه ای گشتم که چیزی رو پیدا کردم که ای کاش هیچ وقت پیدا نمیکردم

به ظاهر یه سررسید چرم مشکی بود که تاریخش برای سال هشتاد بود اما در باطن سند تمام کثافت کاری های بهزاد بود درسته که بهزاد با خانه فحشا شروع کرده بود اما این همش نبود اون قاچاق دختر میکرد توی اون سررسید اسم و مشخصات تمام دخترهایی که به بهونه رفتن به آمریکا قاچاقی تا امارات برده بودشون و اونجا به شیوخ عرب فروخته بود رو نوشته بود از قاچاق مواد مخدر هم اسم برده بود صفحات آخر جلوی اسم چند تا از دخترها کلمات عجیبی مثل کبد و چشم و کلیه نوشته شده بود اولش منظورش رو متوجه نشدم اما وقتی جلوی اسم یکیشون نوشته بود قلب تازه دو زاریم افتاد حالم بد شد و هرچیزی که توی معده ام نبود رو بالا آرودم ... دیدی خدا؟ از من کثیف تر هم توی دنیایی که ساختی هست

با اینکه کل معده ام رو بالا آورده بودم باز هم معده ام می سوخت ،

سرم تیر میکشید و بدنم سنگین شده بود و اختیار پاهام دست خودم نبود دستم رو به دیوار کنار تخت گرفتم و سعی کردم روی پاهام بایستم و به کمک دیوار کشون کشون تا سرویس بهداشتی خودم رو رسوندم از اینه به خودم نگاه کردم با دیدن خودم وحشت کردم صورتم از خونی که روی پیشونیم قرمز شده بود تا چند ثانیه مات دختر نابود شده توی آینه بودم دیگه خنده دار نبود ، دیگه این زندگی نکبتی خنده دار نبود دیگه دربست سوار دویست و شش شدن خنده دار نبود ، دیگه استاد صدا کردن آموزگار فاحشه خونه خنده نداشت ، دیگه اعتقاد داشتن خانم مدیر به جادو جنبل خنده دار نبود ، دیگه حتی فاحشه بودن این دختر طفل معصومی که از لابه لای صورت به خون نشسته اش توی آینه به من زل زده بود هم خنده دار به نظر نمیرسید داد زدم

-خدایا بسه هرچی مصیبت سرم ریختی و من باز خندیدم ، آخه بابا تا کی به روی این دنیا که فقط بدبختیاش رو توی طبق پیش کشم میکنه بخندم به امید فقط یه لبخند ، خسته ام ، داغونم انقدر داغون که حتی رمق خندیدن هم ندارم

صدام بین دیوارهای خونه ی خالی بهزاد طنین انداخت مشتی آب جمع کردم و به سمت تصویر توی آینه پاشیدم ، یه مشت ، دو مشت ، سه مشت اما فایده نداشت هرچی آب می پاشیدم خون از چهره خسته تصویر توی آینه پاک نمیشد احساس میکردم خون روی صورتم از خون بی گناه ریخته شده اون دخترای طفل معصومیه که به بهانه رفتن به دیار آرزوهاشون بهزاد به دیار باقی فرستاده گرمای اشک رو روی گونه های کرخ شده ام حس کردم اینبار آهسته نالیدم

-دیدی خدا؟ اشکم رو دیدی؟ آروم شدی؟ راحت شدی؟ پس چرا دست از سرم برنمیداری؟ برو سراغ یکی دیگه بارون مصیبتت رو روی سر یکی دیگه ببار ، من ظرفیتم پره ، مگه نمی بینی من چتری ندارم؟ مگه نمی بینی هر کدوم از بلاهایی که به من نازل میکنی روی تنم میشینه و هر بار بدبخت و بدبخت تر از قبلم میکنه ، چرا بس نمی کنی خدا؟چرا نمیری سراغ یکی دیگه؟ این همه بنده داری چرا فقط من؟

دیگه حتی صدام هم طنینی بین دیوارها نداشت شاید حتی صدام هم خسته شده بود تازه داشتم حس روز آخر پدر و مادرم رو لمس میکردم ، چی میشد منم مثل اونا خودم رو راحت میکردم د آخه به من چه اون دو تا بچه سر پناه ندارن؟ به من چه کسی و ندارن بهش دلخوش باشن ، به من چه که علی از پرورشگاه میترسه دیگه حتی رمق ایستادن هم ندارم چه برسه به زندگی کردن د آخه به من چه واسه زندگی دیگران بجنگم؟

خسته و بی رمق از کنار دیوار سر خوردم و روی زمین سرویس بهداشتی نشستم سرویس بهداشتی خونه بهزاد هم مثل خودش اعیونیه یه خونه اعیونی که بوی بنزین تن محبوبه توش پیچیده ، یه خونه اعیونی که رد دست غرق خون من روی دیواراش مونده یه خونه اعیونی که خشت خشتش روی کبد و کلیه و قلب قاچاق دخترای بی گناه بنا شده که هواش برای نفس کشیدن از از تن فاحشه های اون عمارت هم نجس تره

چشمام سیاهی رفت سرم رو به دیوار پشت سرم تکیه دادم و دستم رو به لبه وان پر از آبی که بهزاد برای بعد از حال و حولش آماده کرده بود کشیدم مشتی از آب وان رو برداشت و جلوی صورتم مشتم رو باز کردم آب روی تنم ریخت زیر لب نالیدم:

-پیکت را بالا بگیر و بنوش رفیق ، بنوش به سلامتی فاحشه هایی که جز خود کسی را نفروختند

دستم رو لبه وان گرفتم و خودم رو بالا کشیدم کنار وان زانو زدم و از بالا به تصویر منعکس شده در آب دختر داغونی که زیر بار این همه کم آورده بود نگاه کردم

-خدایا دیگه نمی تونم ، حالا که تو بس نمی کنی خودم تمومش میکنم

سرم رو داخل وان فرو بردم آب زلال اطرافم رو احاطه کرد شمردم

یک... خدایا من نخواستم دنیا بیام تو منو فرستادی

دو ... گفتم تاب تاب عباسی خدا منو نندازی اگر میخوای بندازی .... خدایا تو که انداختی چرا تو خونه یه پدر و مادر فقیر انداختی

سه ... خدایا انداختی و یادت رفت که انداختی

چهار ... خدایا روز اول گناهم فقط فقیر بودن بود

پنج ... خدایا به جایی رسیدم که دیگه نمیدونم به کدوم گناه...

شش ... خدیا بازم یه اتفاق خنده دار دیگه اونم این دم آخر که رمقی برای خندیدن نیست ، خون دلمه بسته روی صورتم داره توی آب حل میشه

هفت ... میخوای چیو ثابت کنی خدا؟ اینکه انقدر نجسم که حتی حق ندارم تو آب زلال جون بدم؟

هشت ...

هیچ وقت تا هشت نشمردم ، بعد از هفت دستی دور گردنم حلقه شد و سرم رو از آب بیرون کشید و تنم رو به گوشه ای پرت کرد سرم رو بلند کردم و جلوی روم باز ملکه عذابم رو دیدم

***

نفهمیدم چطوری از زیر دست و پای اون حیوون درنده جون سالم به در بردم نفهمیدم چی شد که بهزاد روی سرامیک سرویس بهداشتی اعیونیش سر خورد و از حال رفت حتی نفهمیدم از حال رفت یا مُرد فقط فهمیدم که باید برم که باید فرار کنم که باید خودم رو نجات بدم

فهمیدم دیگه هر چقدر به بهانه سیر کردن شکم خواهر و برادر هرزگی کردم بسه ، من شاید فاحشه بودم اما هیچ وقت شریک جرم کشتن آدمای بی گناه نمیشدم دیگه هر چقدر با اون حیوون زالو صفت بودم بسه باید برم دست خواهر و برادرم رو بگیرم و از دست این روانی فرار کنم

فهمیدم که اگر نرم شاید قلب و کبد و کلیه منم ناخواسته به حراج بره خنده داشت که من حتی نفهمیدم چطور خودم رو به خونه رسوندم و فقط اینو فهمیدم که وقتی مقابل خونه ام ایستادم متوجه شدم که دیوارای این خونه با همیشه فرق داره این کوچه این بار یه بوی نحس میداد یه بوی شوم

در خونه نیمه باز بود پاهام توان راه رفتن نداشت تعجب میکردم که با چه انرژی خودم رو تا اینجا رسوندم در نیمه باز رو هل دادم و چهار طاق بازش کردم خونه پر از آدم بود پر از مامور پر از همسایه هایی که گوشه و کنار حیاط ایستاده بودن و سین جیم میشدن پاهام شل شد و همون جا توی چهارچوب در ایستادم یکی از همسایه ها با دیدن من به مامور کناریش گفت:

-ایناهاش اومد

مامور به سمتم اومد حتی توان فرار هم نداشتم ، فرار از جرمی که نمیدونستم چیه و فقط میدونستم به اون متهمم

-خانم عاطفه خالدی؟

زبونم نچرخید که بگم بله فقط سرم رو تکون دادم مامور دوباره گفت:

-خانم همسایه شما ، شما رو متهم به زنا معرفی کرده آیا شما تایید میکنید؟

صدایی از پشت سرم اومد:

-اینجا چه خبره ستوان؟ چرا انقدر شلوغش کردین؟

مامور نیروی انتظامی برای صاحب صدای پشت سرم احترام نظامی گذاشت برگشتم و به صاحب صدا نگاه کردم ، خدای من این که همون مرد سیاه پوشه پس بالاخره لوم داد صدای ستوان از کنارم بلند شد:

-قربان خبر رسید که مورد اسیدپاشی رخ داده نیروها رو اعظام کردیم قربانی دختر بچه پنج ساله ای بود که سریعا به بیمارستان اعظام شد طی تحقیقات مشخص شد که متهم پس از اینکه شوهرش رو در حال برگشتن از خونه این خانم میبینه حمله عصبی بهش دست میده و ظرف اسید رو برمیداره و برای انتقام گرفتن به در خونه ایشون میاد گویا خودشون منزل نبودن خواهر کوچکشون در رو باز میکنه و اشتباها ظرف اسید تو صورت اون طفل معصوم خالی میشه متهم در توجیح خودش این خانم رو متهم به زنا کرده برای همین به شما اطلاع دادیم که تشریف بیارید

وا رفتم این حرفایی که این مامور میزد یعنی چی؟ دختر پنج ساله کیه؟ خواهرم کو؟ اصلا اینا اینجا تو خونه من چکار میکنن؟ رو به مامور کردم و شوکه پرسیدم:

-خواهرم کجاست؟ چه بلایی سرش آوردن؟ خواهرم کو؟

دیگه برام مهم نبود که این مرد غریبه است یا نامحرم ، اصلا مگه من محرم و نامحرم سرم میشه؟ من فقط خواهرم رو میخوام ، خواهری که بخاطر نجات جونش تن به این کار دادم پس یقه مامور رو گرفتم و فریاد زدم:

-میگم خواهرم کجاست؟

مامور با یه حرکت یقه اش رو از دست من بیرون کشید باز صدای مرد سیاهپوش رو از پشت سرم شنیدم:

-خانم رو همراه یه مامور به بیمارستان ببرید تا از حال خواهرش مطمئن بشه بعد منتقلش کنید به حوزه برای جواب دادن به سوالات

***

رو به روی مسجد بیمارستان ایستاده بودم و با شرم به در مسجد نگاه میکردم جوری خجالت میکشیدم که انگار جای اون در ، خود صاحبخونه ایستاده و منتظره اما من حتی روی عذرخواهی هم ندارم ناخوداگاه گریه ام گرفت پاهام پیش نرفت که وارد مسجد شم سرم رو با شرم زمین انداختم و خیره به کلوخ روی زمین خدا رو توی دلم صدا کردم:

-میبینی خدایا من از ورود به خونه تو شرم دارم از در مسجدت خجالت میکشم اما تمام این مدت یادم رفته بود که باید از تو هم خجالت بکشم ... برای همینه که میگن بزرگی خدا ، برای اینکه خطایی که کردم رو به روم نیاوردی ، برای اینکه چشماتو بستی تا نبینی چه بنده گناهکاری داری و من این چشمای بسته رو نبودنت قلمداد کردم...خدایا بزرگیتو شکر از در و دیوار و بنده هات که گناهام رو به رخم میکشن خجالت کشیدم اما از خودت هیچ وقت ... اما خدایا الان ازت خجالت میکشم ، خدایا نگو که هروقت نیاز داشت سراغم اومد برای خودم نیومدم برای خودم هیچی نمیخوام هرچی میخوام برای اون طفل معصومیه که به گناه من مجازاتش کردن و الان روی اون تخت بین مرگ و زندگی مونده .... برای اون فرشته کوچیکی که به گناه من سوزوندنش و حالا دکترا بی رحمانه میگن که امیدی به موندنش ندارن ، برای خودم هیچ وقت ازت نخواستم خدا ، همیشه تو زندگیم فقیر بودم هیچ وقت ازت پول نخواستم خدا ، همیشه حصرت به دل یه عروسک باربی بودم هیچ وقت ازت عروسک نخواستم خدا ، همیشه آرزوی یه زندگی خوب و خوش رو داشتم هیچ وقت حتی ازت خوشبختی هم نخواستم خدایا اما اینبار میخوام...میخوام بهم برش گردونی طاقت همه چی رو دارم ، مشت و لگدای بهزاد رو طاقت آوردم ، نگاههای هرزه آقا مصطفی طاقت آوردم ، سختیای زندگیمو طاقت آوردم و دم نزدم اما اینبار طاقت نمیارم بدون عسلم طاقت نمیارم این دو تا بچه همه زندگیمن خدا...زندگیم رو بگیر این دوتا بچه رو نگیر

دیگه طاقت ایستادن نداشتم کنار در زانو زدم روی زمین نشستم و تکیه ام رو به در ورودی دادم که روم نمیشد ازش وارد بشم بازم سر درد دلم برای خدایی که از مسجدش خجالت میکشیدم اما خودش انقدر بزرگ بود که یادم میرفت باید ازش خجالت بکشم باز شد

-میدونم بنده بدی بودم خدا...میدونم ضعیف بودم خدا ... میدونم اولین بادت منو مثل بید لرزوند و تن به تن فروشی دادم اما خدایا شاهد بودی که همون موقع هم برای خودم نبود... میدونم الان یه پوزخند نشسته رو لبات و داری با تمسخر بهم میگی بار اول برای خودت نبود از اون شب به بعد چرا ادامه دادی اما خدایا تو که جای من نیستی تو که یه دختر تنهای دیپلم ردی که باید شکم دو تا یتیم رو با هیچی سیر کنه نیستی... تو که شاهد بودی هربار که سوار یکی از اون ماشینا میشدم بعد از پیاده شدن به یکی از شماره های آگهی استخدام روزنامه زنگ میزدم اما بازم هیچی به هیچی خدایا حق بده وقتی مزه پول یه شبه اومد زیر دندون اشرف مخلوقاتت مزه مزه کردن نون خشک سخت میشه وقتی میفهمی شکلات خارجی و استیک و اسپاگتی چه مزه ای داره دیگه ماست خیار سیرت نمیکنه...خدایا بهت حق میدم من ضعیف بودم سعی نکردم بعد از بار اول خودم رو از لجن بکشم بیرون هیچ تازه بیشتر توی لجن فرو رفتم اما خدا جون وقتی آب لجن رو از سرم گذروندی دیگه یه وجب دو وجبش چه فرقی به حال تو داره؟ من که دیگه پاک نبودم بذار حداقل با ناپاکی این دوتا بچه رو پاک تربیت میکردم....میدونم الان باهام قهری روتو برگردوندی و حاضر نیستی منو نگاه کنی میدونم خدا حق داری اما حق نداری تقاص منو از یه فرشته معصوم پنج ساله بگیری....حق نداری خدا حق نداری

همراه با هر کلمه ای که ما بین هقهقم نامفهوم از دهانم بیرون میومد ضجه میزدم و از همون دم در مسجد خدا رو صدا میکردم خدایی که وقتی پرسیدم کجا پیداش کنم مسجدش رو نشونم دادن اما انگار توی مسجد هم نبود....

صدای ماموری که همراهم به بیمارستان اومده بود رو شنیدم و قامتش رو از بین اشکهای لونه کرده توی چشمم تشخیص دادم:

-باید بریم خانم

-تا شفای خواهرم رو نگیرم هیچ جا نمیام

چند لحظه مکث کرد و حرف آخرش آخر دنیای من رو به رخم کشید:

-دیگه شفا خواستن فایده ای نداره ، تسلیت میگم

***

از صدای نفس های علی ترسیدم و بالاخره دست از دوییدن برداشتم ، برادرم ، تنها کسم ، تنها کسی که برام مونده بود رو انقدر دوونده بودم که نصفه نیمه نفس میکشید ایستادم و قامت کوچیک برادرم رو به دیوار تکیه دادم

- خوبی؟خوبی داداش؟ نفس بکش نفس بکش ... ببین اینجوری

دم و بازدمم رو بیرون دادم برای خودم هم لازم بود خودم هم دو تا چهار راه رو با دو رد کرده بودم من عادت کرده بودم من عادت داشتم به فرار من اون روز از دست اون مامور همراه مرجان فرار کرده بودم من دیروز از خونه بهزاد فرار کرده بودم من میدونستم چطور بدوم قدمهام بزرگ بود اما این بچه چی؟ این بچه که حالا تمام امیدم به زندگی چی؟ اون عادت به فرار نداشت همیشه سنگر گرفته بود ، همیشه پشت سر من منتظر میموند تا همه چیز رو درست کنم ، دیروز پشت در سنگر گرفته بود تا عسل رو سپربلای من کنن و چقدر خوب که علی سنگر گرفت تا همراه عسل منو ترک نکنه

دستی به سرش کشیدم و نگران نگاه سینه در حال نوسانش کردم نفسش تقریبا جا اومده بود و زبونش شروع به کار کرده بود:

- چرا داریم میدوییم آجی؟ داریم فرار میکنیم؟

گریه ام گرفت اشکم خود به خود روون شد سرش رو به سینه ام فشردم و گفتم:

- آره آجی داریم فرار میکنیم ... داریم فرار میکنیم ، داریم از دست خدا و دنیا و آدماش فرار میکنیم

-پس عسل چی آجی؟ عسل رو یادمون رفت فراری بدیم

بغض توی گلوم هق هق شد ، زار زار شد ، ریخت ، بارید ، سیل شد ، یه سیل خانمون سوز روی گونه هام ، توی قلبم

عسلمو یادم رفت ، عسلمو یادم رفت فراری بدم ، عسلم پایی نداشت که فرار کنه ، عسلم جونی نداشت که فرار کنه ، عسلم موند بین اون همه آدم که نخواستنش که تقاص گناهی و که نکرده بود ازش گرفتن ، عسلم رفت پیش خدایی که به پنج ساله بودنش هم رحم نکرد

علی بیشتر به خودم فشار دادم و ضجه زدم:

- عسل زودتر از ما رفت آجی ، زودتر از ما فرار کرد ، زودتر از ما خودشو نجات داد ... عسل دیگه نیست علی ، عسلمو کشتن ... عسلمون مُرد علی ... مُرد

حالا علی هم پا به پای من هق هق میکرد برای من یا عسل رو نمیدونم فقط میدونم که هر دو تو بغل هم زار میزدیم و هیچ کدوم نمیخواستیم اون یکی رو آروم کنیم

- پس چرا خاکش نکردیم آجی؟ پس چرا مثل مامان و بابا ...

میدونستم چی میخواد بپرسه پس بین حرفش پریدم:

- پولی نداشتم که به بچه یتیم بهشت زهرا صدقه بدم

***

به تابلوهای تعاونی های مختلف خیره شدم " اهواز ، اراک ، قم ، اصفهان ، شیراز ، مراغه ، مشهد ، همدان"

- کجا برم؟ کجا برم؟ کجا رو دارم برم؟ کجا کی رو دارم که بهش پناه ببرم؟ خدایا من کیو دارم ؟ برام کیو باقی گذاشتی؟ کجا برام یه پشتوانه نگه داشتی؟ خدایا کجایی؟ کجای رگ گردنم؟ بگو بزنم تا بتونم ببینمت ؟ فقط بیا ... تنهام ... کسی رو ندارم حتی...

-آجی من سردمه

بیخیال تابلوی تعاونیا شدم و به تابلو نمازخونه نگاه کردم ، الان مهم نیست به کجا باید فرار کنم که دست هیچ پلیسی یا دست بهزاد بهم نرسه فعلا مهم اینه که توی اون نمازخونه یه بخاری ذغالی گنده هست که میتونه دستای یخ زده علی من رو گرم کنه

به تابلوی نمازخونه نگاه کردم و بدون تعلل واردش شدم

- خدایا دیگه ازت خجالت نمیکشم ، حالا تو هم به من بدهکاری ، تو هم جون خواهرمو بهم بدهکاری همون جور که من نجابتم رو به تو بدهکار موندم

رد نگاه علی رو زدم به پتوی مسافرتی زنی بود که جلوی پای ما خواب رفته بود محکم تر توی بغلم فشردمش و سعی کردم زن های کناریمو کمی کنارتر بزنم تا بتونم بیشتر به بخاری نزدیک بشم

- هیچی ندارم ، هیچی ندارم ، همه چیمو جا گذاشتم ، خونه ام رو توی اون کوچه بین همسایه های قاتلم جا گذاشتم ، زندگیمو تو اون خونه بین دیوارای شومش جا گذاشتم ، شناسنامه ام رو تو خونه بانو جا گذاشتم ، پولام رو توی خونه بهزاد جا گذاشتم ، هیچی ندارم ، هیچی بجز یه برادر کوچیک که پشت سرم سنگر گرفته

دست توی جیبم فرو کردم و شمردم بیست هزار و هفتصد ... خب حالا کجا برم؟ کدوم یکی از این اتوبوسها به اندازه بیست هزار و هفتصد منو از این شهر لعنتی دور میکنه؟

-علی گرم شدی؟

-آره آجی

دستم رو روی تن یخ زده برادرم کشیدم ... خنده داره یه عمر فکر کردم من جور خواهر و برادرم رو کشیدم امروز میفهمم اونا بودن که یه عمر با سکوتشون جور منو کشیدن

-آقا کدوم بلیطت از بیست و هفتصد کمتره؟

مرد نگاه متعجبش رو بهم دوخت لابد فکر میکرد با یه دیوونه طرفه ، کدوم آدم عاقلی بدون پرسیدن مقصد قیمت بلیط رو میپرسه؟

- کجا میخوای بری آبجی؟

-مهم نیست کجا ... هرجا که از این خراب شده دور باشه و بلیطش هم از بیست هزار و هفتصد کمتر باشه همین الان هم حرکت کنه

با کامپیوتر روبه روش ور رفت و بعد مدتی گفت

- یه ربع دیگه سرویس آبادان حرکت میکنه قیمتش هم شونزده تومنه ، به اندازه کافی دور هست؟

مسخره ام کرد ، فهمیدم مسخره ام کرد اما حرفی نزدم

- آره خوبه ... دوره

بلیط رو برام صادر کرد اسکناسهای دو تومنی مچاله توی دستم رو جلوش گذاشتم هشت تا ، بلیط رو دستم داد بدون تشکر رفتم سمت جایگاه ، تشکر لازم نبود تشکر واسه چی؟واسه اینکه مسخره ام کرد؟

***

پاهام درد میکرد جون راه رفتن نداشتم اما باید راه میرفتم توی اون میدون کوچولو که وسطش یه مجسمه قوری بود که نمیشد خوابید باید با چهار هزار و هفتصد یه جای خواب پیدا میکردم

- آجی من گشنمه

نگاهم بجای علی روی دکه فلافل فروشی رو به رو نشست "سمبوسه 300 تومن" خب برنامه عوض شد باید با چهار و چهارصد دنبال یه جای خواب بگردم

- آقا یه سمبوسه لطف میکنی؟

-بفرما دده (خواهر)

پاهام گزگز میکرد تمام اون مسیر هیجده ساعته رو علی رو روی پاهام نشوندم تا خانم چاق کناریم کمتر غر بزنه که چرا برای پسر به این بزرگی بلیط نگرفتم و من هم حوصله توضیح اینکه چطور قرار بود با چهار و هفتصد باقی مانده دو تا بلیط بگیرم رو نداشتم بالاخره به یه پارک رسیدم یه پارک شلوغ که یه نیمکت خالی برای من و برادرم کنار گذاشته بود دنبال یه ساعت گشتم یکی بالای سردر بیمارستان رو به روی پارک بود ساعت دوازده شب بود و خیابونها هنوز هم غلغله بود روی نیمکت کنار برادرم نشستم و به مردمی که با عجله و شادی میرفتن و میومدن خیره شدم صدای آهنگ بندری از دکه رو به رویی بلند بود یه پوزخند ناخوداگاه روی لبم نشست "چه مردم الکی خوشی" کجای روح و روان زخمی من با دل شاد این مردم هماهنگی داشت رو نمیدونم فقط منتظر موندم تا این مردم بالاخره هوس خونه های گرمشون به سرشون بذاره و بذارن تا منو برادرم هم توی تنهایی این پارک یه نیمکت برای خواب داشته باشیم

***

-آجی من سردمه

چشمهای خوبالودم رو مالیدم و به ساعت بالای سر در بیمارستان نگاه کردم ، سه شب بود ، سه شب برادر من بجای خواب هفت پادشاه دیدن باید از فرط سرما از خواب خرگوشیش روی نیمکت یه پارک بپره به مرد معتادی که کمی اون سمت تر روی نیمکت دیگه ای از فرط نئشگی بی هوش شده بود نگاه کردم مطمئنا انقدر حالش خراب بود که متوجه نمیشد من دکمه های پالتوم رو باز کردم تا برادرم رو هم در پوشیدن و بهره بری از گرمای پالتوم شریک کنم

دکمه های پالتو باز کردم و لبه هاش رو رو به علی گشودم

-بیا داداشی بیا بچسب به بغلم تو پالتو بخواب تا گرمت بشه

بدون مخالفت اومد و فکر کنم انقدر گرمش شد که زود خوابش برد به سیاهی شب بالای سرم خیره شدم ، یعنی الان عسل کجاست؟ خاکش کردن؟ سردش نیست ؟ یعنی سردی خاک رو حس میکنه ؟ سرما نخوره یه وقت ؟ وای خدا نکیر و منکر اذیتش نکنن؟ یعنی چی میخوان از خواهر من بپرسن ؟ اینکه چرا مرُد ؟ اینکه چرا کشتنش ؟ چه کار خوبی تو این دنیا انجام داد ؟ وقتایی که عباس آقا میومد خودش رو به خواب میزد تا من از روش شرمنده نباشم ، وقتایی که تو هپروت بودم برای علی تخم مرغ سرخ میکرد تا گرسنه اش نشه ، دستاش ... دستاش موقع سرخ کردن تخم مرغ نمی سوخت؟ روغن رو دستای کوچیکش نمی پاشید؟ دستاش سوخته بود ... دستی براش نمونده بود ، صورتش زیر ملافه پنهون بود ندیدمش اما دستای کوچکش از ملافه بیرون افتاده بود ... دیگه دستاش مثل اون وقتایی که اشکمو پاک میکرد نرم نبود ، دیگه دست نبود ، چندتا تیکه استخون بود که یه تیکه گوشت جزغاله روش چسبیده بود ، خواهرم چه دردی رو جای من تحمل کرد ... چرا خدا ؟ چرا خونه نبودم ؟ چرا نبودم تا در رو خودم باز کنم ؟ تا اسید روی صورت خودم بشینه ؟ تا خودم داد بزنم سوختم سوختم ... چرا؟ چرا خواهرم ؟ یه دختر بچه پنج ساله چقدر گناه داشت که قرار بود با مرگ به این سختی پاک بشه؟

انقدر بی صدا اشک ریختم و به خدا گله کردم که نفهمیدم کی خوابم برد فقط فهمیدم که از حس خزیدن جونوری روی سینه ام از خواب بیدار شدم دست به سینه ام بردم تا جونور رو از خودم دور کنم که دستم به گرمای دست تنومندی خورد و باعث جیغ کشیدنم شد علی از خواب پرید مرد صاحب دست ، دست دیگه اش رو روی دهانم گذاشت تا صدام رو بخوابونه

- چته سلیطه ؟ گوشم کر شد

دستش رو گاز گرفتم و دست علی رو کشیدم تا از اونجا دور بشم تا توی همون عالم خواب و بیدارش بمونه و نفهمه که باز هم با اینکه فرسنگها از بهزاد و مصطفی دور بودم امثال بهزاد و مصطفی اینجا هم بودن تا به هنگام خواب غفلتش خواهرش رو دستمالی کنن

- آجی واسه چی باز داریم فرار میکنیم؟

به پشت سرم نگاه کردم ، کسی دنبالم نمیکرد انگار اون مرد معتاد فقط به اندازه پروندن خواب از سر من و برادرم انرژی داشت و انقدر نئشه بود که حوصله اینکه دنبال فاحشه آماده اش بدوه رو نداشت ، ایستادم دیگه خطری نبود ، کسی دنبالم نبود علی خودش رو به من چسبوند و باز بین پالتوم پناه گرفت و خوابالود گفت:

- من خوابم میاد آجی بذار بخوابم ، دیگه فرار نکن

نخواب علی نخواب ، نخواب که اگه بخوابی باز این جماعت هم جنست من رو بی صاحب میبینن ، نخواب مرد من نخواب

***

نگرانم ، نگران شب ، نگران فردا ، نگران خودم ، نگران اینکه بازم بشم همون عاطفه ای که مجبور شدم باشم

نمی دونم شاید اینجوری بهتر باشه ، حداقل واسه (...) بودن کسی ازم چک ضمانت و ضامن معتبر نمیخواد

از صبح تا حالا این جای چندمه که برای کارگر ساده شدن ازم چک تضمینی میخواد که ضمانت کنه من دزد نیستم؟ چطور بهشون بفهمونم من دزد نیستم ؟ کیه که بیاد شهادت بده من خود فروشی کردم که دزدی نکنم، که مال مردم نخورم !!!

- آقا تورو خدا ... تورو جون عزیزت ... اصلا تو یه روز استخدامم کن اگه خوشت نیومد بندازم بیرون

- برو خانم مو کارگر نمیخوام به چه زبونی حالیت کنوم؟

- پس چرا دم در نوشتی به یه کارگر ساده نیازمندیم ؟

- اون مال کسایی که یه خدا زده ای رو دارن که ضامنشون باشه

آخه کسی که یکی داشته باشه که پشتش باشه دیگه چه نیازی داره بیاد تو مغازه تو کارگری کنه؟!!!

اینجا جای چندم بود؟ هفدهم ؟ اینجا هم فایده نداشت

- علی گشنه ات نیست؟

این حرف زبونم بود اما دلم فریاد میکشید "علی بگو نه ، بگو سیرم تا برای فردات هم دو و دویست داشته باشم که فلافل بخرم"

- چرا آجی خیلی گشنمه

نگاه مایوسم به دکه فلافل فروشی که آهنگ بندری گذاشته بود گره خورد ، دو تا هزار تومنی مچاله توی دستم داشتن بندری میرقصیدن

***

-آجی من پاهام درد میکنه ، بسه دیگه انقدر راه نریم خوابم میاد

دارم دنبال یه جای خواب میگردم علی ، یه جای خواب امن که مجبور نباشم خزیدن هیچ جونوری رو روی سینه ام تحمل کنم

- الله اکبر الله اکبر

نگاهم به مسجد گره خورد ... کی غروب شده بود؟

- داریم میریم مسجد عاطفه؟ بازم اعتکافه؟

کاش اعتکاف بود اون وقت من نگران دو و دویست نهار فردا نبودم بازم نگاهم به در مسجد گره خورد ، ته دلم شرم کردم ... مسبب همه اینها من بودم ... مسبب همه اینها من بودم؟

سرم بلند کردم و به گنبد نگاه کردم بیخیال در مسجد وارد شدم

- نیومدم ازت چیزی بخوام قبلا هم گفتم بجز جون عسلم چیزی ازت نمیخوام اونم بهم ندادی الان هم ازت نمیخوام فقط اومدم تا گوشه خونه ات پناهم بدی از دست جونورای دو پایی که با دُم های همیشه درازشون منو آزار میدن ، ببینم چقدر همت داری که نذاری اینبار به راهی برم که آخرش اسیدپاشی رو صورت علی باشه

گوشه مسجد نشستم و علی رو توی آغوشم جا دادم خدا رو شکر هنوز بچه است و کسی مجبورم نمیکنه به بهانه زنونه مردونه ازم جدا شه

به زنهایی که همه با هم و به طور هماهنگ خم و راست میشدن نگاه کردم ، چند نفرشون بخاطر خدا اینجان؟ چند نفرشون بجای خم و راست شدن دارن نماز میخونن ؟ چند نفرشون بجای تظاهر دارن پرستش میکنن؟

پاهام دیگه جونی نداشت از صبح راه رفته بودم تا مجبور نشم اون چهار و چهارصد آخر رو کرایه تاکسی بدم ، پاهامو دراز کردم ، ته دلم فشرده شد ، یاد گرفته بودم جلوی بزرگتر نباید پاهامو دراز کنم ، سرمو بلند کردم

- خدایا تو از من بزرگتری ؟ از منی که خودم مشکلات خودم رو حل میکنم ؟ از منی که برعکس این آدما تا کارم گره خورد اسمت رو صدا نکردم بزرگتری ؟ بزرگیتو نشونم بده ، پناهم بده ، تو این شهر غریب بجز تو آشنایی ندارم که به خونه اش پناه ببرم ، پناهم بده

پاهام فشرده شد نگاه کردم دستای علی نرم روی پاهام رو ماساژ میداد

***

- پاشو خواهر ، پاشو مگه اینجا جای خوابه؟ پاشو میخوام در مسجد رو ببندم ... پاشو دیگه اهه

چشمام رو حتی نیمه باز هم نکردم ، برو آقا خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه ، برو که من خوابم میاد دیشب از ترس هم جنسای تو پلک هم نزدم الان خودتو بکشی هم بیدار نمیشم

- پسر ، پسر جون ، پاشو مادرتو بیدار کن

مادر؟ همسن مادر علی به نظر میرسم؟ انقدر پیر شدم؟ غم عسلم انقدر کمرم رو خم کرد ؟ علی حرفی نزد انگار از مرد خجالت کشید ، شاید هم ترسیده ... ترس؟ وای نه ... نکنه ......

سریع از جا جهیدم علی هنوزم خواب بود طفلک برادرم خیلی خسته است دو روزه که داره به بی مقصدی فرار میکنه خوابش میاد دو روزه که از ترس تنهایی نذاشتم بخوابه صدای مرد بالای سرم باعث شد چشم از تنها کسی که برام مونده بود بگیرم

- خواهر پاشو برو خونه ات بخواب میخوام در مسجد ببندم

-خونه ام کجا بود آقا؟ خونه داشتم که اینجا نمیخوابیدم

-من چه میدونم خب برو مسافرخونه

-بدون شناسنامه ، بدون پول کدوم مسافرخونه راهم میده؟

-اصوله دینه؟ من چه میدونم برو هرجا دلت میخواد ، فقط برو میخوام درو ببندم برم پی بدبختیم

-خب برو درم ببند من همین جا میمونم

دستی روی ریشش کشید و کلافه گفت:

- عجب گیری کردیما ، خواهرم ، دخترم ، خانم عزیز ، پاشو برو دنبال کار و زندگیت بذار منم برم به بدبختیام برسم

منم کلافه شدم ناخوداگاه صدام بالا رفت:

- کدوم کار ؟ همونی که بخاطرش ضامن میخوان ؟ کدوم ضامن ؟ همونی که ندارم ؟ چکار کنم ؟ کجا برم ؟ دنبال کدوم کار؟ دنبال کدوم خونه ؟ با کدوم پول ؟ خدایا پناه آوردم به تو .... ببین دارن از خونه ات هم بیرونم میکنن

از صدای فریاد من علی هم از خواب پرید و وضعیت رو که اینجور دید بغض این چند روزه اش ترکید و بی حرف با چشمای گریونش به تلاش بی نتیجه خواهرش خیره شد

- چه خبره اینجا سید؟

به صدای تازه وارد نگاه کردم ، یه مرد جوون که خودش رو دور عبا و سرش رو دور عمامه پیچیده بود از شکل و لباسش معلوم بود که آخونده شاید آخوند اینجا ، شاید همون آخوندی که اون خانما پشت سرش مدام خم و راست میشدن ، فقط خم و راست میشدن

***

-چه خبره اینجا سید؟

-هیچی حاجی هرچی به این خانم میگن برو سر خونه زندگیت تا در مسجد رو ببندم قبول نمیکنه داد و بیداد راه انداخته

بقیه حرف سید رو من با همون تن صدای بلند ادامه دادم این بار رو به حاجی شون داد میزدم:

-نمیرم ... کجا برم ؟ جایی ندارم برم ... مگه همیشه تو تلویزیون شعار نمیدید در خونه خدا به روی همه مسلمونا بازه ؟ پس کو ؟ چرا میخوایید در خونه خدا رو رو بنده اش ببندید ؟ کجا برم هان ؟بجز خدا کی رو دارم تو این شهر غریب بهش پناه ببرم؟

حاجی جوون سعی کرد آرومم کنه

- آرومتر خواهرم ، آرومتر ... بگو آدرس خونه ات کجاست تا خودم ببرم تحویل خانواده ات بدم

-کدوم آدرس ؟ کدوم خونه ؟ کدوم خانواده ؟ نه خونه دارم نه خونواده وگرنه اینجور صدام رو توی خونه خدا بالا نمیبردم ... ندارم به خدا نه خونه دارم نه خونواده بجز خدا هیچی ندارم ، هیشکی ندارم بهش پناه ببرم

-یعنی حتی هیچ فامیلیم اینجا نداری؟

-ندارم

سید خودش رو انداخت وسط

-پس واسه چی اومدی این شهر؟

پوزخند زدم:

- چون گفتن آدماش خونگرمن مهمون نوازن گفتن دست رد به هیچ بنده خدایی نمیزنن ، نگفتن خونگرمیشون واسه خاطر پوله ، نگفتن پول نداشته باشی بهت جواب سلامم نمیدن ، نگفتن چک ضمانت نداشته باشی بهت کار نمیدن ، نگفتن حتی از خونه خدا هم پرتت میکنن بیرون

به رگ غیرت حاجی برخورد:

-دست رو بد نقطه ضعفی گذاشتی آبجی ، یه آبادانی هیچ وقت مهمونش رو از خونه بیرون نمیندازه ... پاشو پاشو دست پسرت رو بگیر تا خودم ببرمت یه جا برای خوبیدن برات پیدا کنم

دیدی ... پیر شدم حاجی هم من و با مادر این بچه اشتباه گرفت ... با مادر خودم

***

همونجور که با موبایلش شماره میگرفت ازم بازجویی میکرد:

- پس حاج اقا کجاست همشیره؟

-حاج آقا!!!

-شوهرتون ... پدر آقا پسرتون

آقا پسرم ؟ برادرم ؟ بجای من علی از بین دندونهای روی ویبره اش جواب داد:

- مُرده ... خودم با آجی رفتم خاکش کردم

-آجی؟ اه اینم که آنتن نمیده ...بذار دوباره بگیرم

حواس پرتی حاجی به من فرصت فکر کردن داد ... بذار حالا که فکر میکنن علی پسرمه اینجور فکر کنن ... فکر کنن شوهر داشتم ، شوهرم مُرده ... بچه دارم اینجوری دیگه کسی طرفم نمیاد ، به قصد بد طرفم نمیاد ، میگن بیوه است بچه داره ، بچه اش گناه داره اذیتش نکنیم

حاجی باز شماره گرفت و منتظر بوق گوشی دم گوشش گذاشت دست روی سر علی کشید و گفت:

- پس آجی کجاست؟

سریع بجای علی جواب دادم:

- مُرده ... کشتنش

علی با دهان باز به من خیره شد اما انقدر عقلش میرسید که روی دروغ من حرفی نیاره هر چند دروغی هم نگفتم ، آجی علی رو کشتن ، همسایه های نامرد مون کشتنش

-خدا رحمتش کنه .... الو الو سهراب جون ...سلام پسر خوبی؟ شناختی؟ حاج ممدم .... قربانت ، قرض از مزاحمت یه حاج خانمی هست تازه رسیده آبادان جایی رو نداره طفلک گفتم اگه حاجیه خانم شما راضی باشن براشون مهمون بیارم....

قیافه حاج آقا پکر شد و اخمهاش رو توی هم کشید:

- چی؟کی؟... آخه چطوری؟ ...متاسفم خبر نداشتم ... خدا رحمتشون کنه ... ایشالا که جاشون تو بهشته

اولین کورسویه امیدم کور شد به در قفل شده مسجد خیره شدم ، یعنی میتونم از نرده های حیاط مسجد بپرم اونور؟

-غصه نخور حاج خانم الان زنگ میزنم به یکی دیگه

-من حاج خانم نیستم

-ایشالا که قسمت باشه حاج خانم هم بشی

-نمیخوام بشم

چشم از قفل بزرگ در مسجد گرفتم و با چشمهای خیسم به حاجی خیره شدم

- برم خونه خدا چکار؟ مگه اینجا خونه اش نبود مگه بیرونم نکرد؟ مگه درش رو به روم قفل نکرد ... این همه راه بکوبم برم کشور غریب که چی ؟ که از اون خونه اش هم دیپورتم کنه؟ نمیرم ... خدا منو نمیخواد منم نمیرم دیدنش

دیگه تحمل نداشتم به اینجام رسیده بود دیگه تحمل این همه مصیت نداشتم ، تحمل نگاه ترحم آمیز حاجی جوان مسجد رو نداشتم ، حتی تحمل وزنم هم نداشتم همون جا روی زمین نشستم و سرم رو توی دستم گرفتم و زار زار زدم زیر گریه داد زدم:

- خدایا دیگه بسمه ... دیگه تحمل امتحانای الهیت رو ندارم ... تمومش کن ... برای من بسه

علی کنارم نشست دست کوچیکش رو روی شونه ام حس میکردم کنار گوشم با صدای بغض داری زمزمه کرد:

- گریه نکن آجی درست میشه

بغلش کردم تنها کسم رو بغل کردم و توی آغوشم فشردم و بین هق هقم نالیدم:

- تو هم گریه کن علی ... تو هم بغضتو بشکن گریه کن داداش تو خودت نریز ... مردا هم گریه میکنن ، گریه کن

اشک علی رو هم درآوردم باز هم مثل روز مرگ عسل توی آغوش هم گریه میکردیم ما دیگه فقط همدیگه رو داشتیم

***

به در کوچیک و زنگ زده خونه نگاه کردم دست حاجی کلید رو توی قفل چرخوند و در با صدای قیژ باز شد

- بفرما آبجی ... بفرما داخل ... تعارف نکن خونه خودته بفرما

دست علی رو محکم فشردم و دنبال خودم جلوتر از حاجی وارد خونه شدم حیاطش به کوچکی حیاط خونه خودمون بود اما چون حوض نداشت برزگتر به نظر میرسید ... یه لحظه دلم برای خونه ام تنگ شد ، خونه بچگیام ، خونه ای که بین دیواراش معنی بدبختی رو از همون کوچیکی درک کردم ، خونه ای که طعم فقر رو توش چشیدم ، خونه ای که پدر و مادرم رو ازم گرفت ، خونه ای که همسایه هاش خواهرم رو کشتن ... نه همون بهتر که از اون خونه فرار کردم همون بهتر که دیگه اونجا نیستم تا برادرم رو هم همون خونه ازم بگیره

- رازی نیستی خواهر؟ ...ببخشید اگر کوچیکه ... خونه فقیرونه است دیگه

فهمیدم که از هپروت رفتن و خیره موندنم به حیاط کوچیک خونه ، حاجی بد برداشت کرده سریع در صدد رفع و رجوع براومدم همین هم از سرم زیاد بود همین هم تا دیشب رویام بود ، همین هم از صدق سری بچه آبادانی بودن حاجی داشتم

- نه نه اصلا اینجوری نیست ، خیلی هم عالیه فقط یاد خونه خودم افتادم

-اینجا هم خیال کن خونه خودته همشیره ، تا هر وقت هم بخوای قدمت رو چشمم

-دست شما درد نکنه ایشالا که یه کار پیدا میکنم و زود رفع زحمت میکنم

-این چه حرفیه خواهر هم خودت هم این شازده ات رحمت این خونه اید نه زحمت ، شما مهمون خدا بودید مرحمت کردید که به خونه محقر من هم افتخار جلوس دادید

به چهره جوون حاجی نگاه کردم بیشتر از سی نمیخورد داشته باشه درسته که جوون بود اما حداقل خونه اش امن بود مطمئن بودم به حرمت لباسش هم به من چپ نگاه نمیکنه ... خدایا شکرت

***

دیشب آروم ترین خواب زندگیم رو داشتم چون احساس امنیت میکردم خونه خودمم انقدر احساس آرامش نمیکردم ، خونه خودم هم ترس از اومدن مصطفی بود اما اینجا حتی بدون قفل کردن در هم آروم بودم با اینکه میدونستم پشت در یه مرد جوان سی و چند ساله است با غرایز مردونه اما باز مطمئن بودم هیچ دستی به تنم نمیخوره چون این مرد همراه لباسش ، شغلش ، عقایدش اسم خدا رو یدک میکشه چون میدونستم منو مهمون خودش نمیدونه من برای اون مهمون خدا بودم خدایا ممنونم که منو هم به مهمونیت دعوت کردی

تقه ای که به در خورد باعث شد بالاخره دل از اون رختخواب امن بکنم

- حاج خانم ... صبحونه آماده است تشریف نمیارید؟

به ساعت نگاه کردم هشت صبح اونقدرا هم دیر وقت نبود اما اینجا خونه این مرد بود و شاید هشت صبح جایی کار داشت و تا وقتی منه غریبه توی این خونه بودم نمیتونست خونه اش رو به امون خدا دست کسی که نمیشناسه و بهش اطمینانی نیست بسپاره بره پس سریع آماده شدم و علی رو هم بیدار کردم هم زمان با اینکه علی لباس میپوشید من هم تشک و بالشتها رو جمع کردم و مرتب گوشه اتاق چیدم و همراه علی از اتاقی که درش دیشب قفل نبود خارج شدم حاج آقا با دیدن ما لبخند زد

- صبح بخیر همشیره ... چطوری پهلوان؟

هم زمان با گفتن کلمه آخر لپ علی رو هم کشید علی لبخندی تحویلش داد و گفت:

- شما اونقدرا هم که بابا میگفت بد نیستید

ابروهای حاجی بالا پرید و این تثبیت کننده کار خرابی علی بود بهش چشم غره رفتم زبونش رو گاز گرفت و سر به زیر سعی کرد رفع و رجوعش کنه:

- نه شما رو نمیگفت که ، شما که آدم خیلی خوبی هستید ... بابا آخوندا رو میگفت ... میگفت آخوندا یه مشت دزدن که مغز آدما رو شستشو میدن

حاجی بجای تلافی نقل قول بد علی به روش لبخند زد:

- بابات اشتباه میکرده عزیزم ... هیچ آدمی بد نیست تا وقتی که خلافش ثابت بشه

-یعنی چی؟

-یعنی همه آدما خوبن تا وقتی که یه کار بدی بکنن اون وقته که بد میشن اما اون موقع هم اگه به درگاه خدا استغفار کنن باز آدم خوبی میشن

مطمئن بودم علی چیزی از معنی استغفار و درگاه نفهمید و فقط الکی سرش رو تکون داد اما من حرف حاجی خوب فهمیدم ... من آدم بدی بودم چون دیگه خیلی وقت بود که خوب نبودم اما یعنی منم اگه استغفار کنم آدم خوبی میشم ؟ ... مسلمه که نه ، حاجی گفت فقط یه گناه فقط یه کار بد ، من کارهای بدم بیشمار شده ...توبه دیگه برای من فایده ای نداشت

- چرا صبحونه ات رو نمیخوری خواهر؟ اگه خامه دوست نداری پنیر هم دارم

بلند شد که پنیر بیاره که با خجالت مانعش شدم و شرمزده گفتم:

- نه لازم نیست .... خیلی هم خوبه دست شما درد نکنه

زیر چشمی نگاهی به علی که مشغول لقمه گرفتن بود انداخت و آهسته جوری که نشنوه پرسید:

- پدر علی ... چطور بگم یعنی ... راستش...

منظورش رو فهمیدم و کارش رو راحت کردم:

- کافر نبود اما به دین هم اعتقادی نداشت میگفت خدا من رو فراموش کرده منم خدا رو فراموش میکنم

زیر لب گفتم همون حرفی که دخترش میگه

سری از تاسف تکون داد و گفت:

- مشکل همه مسلمونای این دوره و بهونه همشون برای فرار از خدا و اسلام ... شما چی؟ شما به خدا اعتقاد دارید؟

یکم فکر کردم ... اعتقاد داشتم که صداش میکردم ... که دلم که میگیره بهش غر میزنم ... که وقتایی که حضورش رو حس میکنم شرمنده میشم ... که گاهی که یه کمک کوچیک بهم میکنه سریع میگم خدایا شکرت ... اعتقاد دارم که هر از گاهی که یادم میوفته میاد سراغم وجودش رو حس میکنم

-بله اعتقاد دارم

-سر همین هم مشکل داشتید؟

متعجب نگاهش کردم ... منظورش از مشکل کدوم یکی از مشکلاتمه ؟ با کدوم یکی از مردهای دور و برم؟ به زخم روی پیشونیم اشاره کرد و گفت:

- جای کتک های اون از خدا بی خبره دیگه؟ ... وگرنه که آدم خدا ترس دست رو بنده خدا بلند نمیکنه به خصوص اینکه زن باشه

پوزخند زدم ... آره کار اون از خدا بی خبره ... اما کدوم یکی از "ازخدا بی خبر" ها ... زخم روی گردنم جای گاز گرفتن های مصطفی است ... زخم روی سینه ام جای نشگون اون جونور پریشبی توی پارک و زخم روی سر و صورتم و تمام تنم جای کتک های اون بهزاد (...) و زخم توی دلم جای بی عدالتی دنیاست ... از کدوم یکی از این از خدا بی خبرها بنالم؟

***

در رو پشت سر من بست و کلید رو توی قفل چرخوند نگاهم به کلید توی دستش بود و فکرم پیش اینکه امشب رو قراره کجا بخوابم؟ ... انگار فکرم رو خوند که برگشت سمتم و سر به زیر گفت:

- پس همشیره قرار این شد که کارتون که تموم شد تشریف بیارید همون مسجد دیشب تا خودم برسونمتون منزل به هر حال درست نیست غروب به بعد یه خانم تنها توی این کوچه رفت آمد کنه

جای تعارف نبود بلافاصله قبول کردم:

- چشم اما به شما زحمت نمیدم خودم و علی میاییم در منزلتون

-اولا که منزل خودتونه دوما که درسته که علی جان مردی شده اما بازم با یه بچه تنها درست نیست شب تو خیابونا رفت و آمد کنید

کجای کار بود که من تو خیابونا نصفه شب تنها خوابیدم و ...

اون موقع کجا بودی حاجی؟

- با اجازه حاج خانم

لبخندی زد و پرسید:

- ناراحت شدید گفتم حاج خانم؟ بخاطر اینکه شما مهمون خونه خدا بودید و مهمونای خونه خدا هم حاجین دیگه ...برای همین گفتم

لبخندی زدم میخواستم بگم تو هرچی میخوای صدام کن فقط این سقف رو از سر من کم نکن هرچی میخوای صدام کن اما نگفتم سکوتم رو که دید گفت:

- با اجازتون من دیگه برم

-بسلامت

رفت ، ماشین نداشت پیاده رفت منم پیاده رفتم کاش امروز بتونم یه کاری پیدا کنم تا ابد که نمیتونم سربار حاجی باشم

***

از اونجایی که خدا همیشه منتظره تا من آرزویی بکنم و اون برآورده نکنه آرزوم برآورده نشد الان دو هفته است که هر روز میرم تا دنبال کار بگردم و هر روز دست از پا دراز تر برمیگردم تازه دارم به این نتیجه میرسم که پاک بودن برای دخترهای ایران چقدر سخته و شاید واسه خاطر همینه که نجابت تو این کشور انقدر مهمه چون نگه داشتنش بدون داشتن یه حامی از سخت هم سخت تره و تازه دارم به خودم حق میدم که پاک نموندم نمیشد بمونم اینجا که یه شهر بسته است دست نخورده موندن توسط این مردهای هوس باز انقدر سخته وای به حال تهران که دیگه تقریبا همه چی ازاد شده

به ساختمون مسجد نگاه کردم ساعت نداشتم که بفهمم ساعت چنده اما از تاریکی هوا مطمئن بودم که دیگه دور و بر ساعت نه و نیم باید باشه و الاناست که علی و حاجی هم کارشون تو مسجد تموم مشه و میان تا با هم بریم روی سکوی مسجد نشستم و منتظر شدم این چند روزه اخیر حاج ممد وقتی دید که علی از راه رفتن های شبانه روزی همراه خواهرش خسته میشه پیشنهاد کرد که از این به بعد علی همراه اون بره تا مثلا توی دست و پای من نباشه و من بابت این لطفش چقدر ممنونش ودم چون دیگه مجبور نبودم توی این بی پولی فکری به حال کفشهای دهان باز کرده علی بکنم

نگاه سنگینی روی خودم حس کردم و سرم رو بلند کردم چشمهام به نگاه عصبی سید گره خورد همون مردی که روز اول منو از خونه خدا بیرون کرد و به خونه بنده محبوب خدا فرستاد و من بابت این موضوع ازش ممنون بودم بنابراین سلام کوتاهی بهش کردم جواب سلامم رو نداد و با غیض ترکم کرد پشت سرش حاج ممد و علی هم از راه رسیدن علی بدو بدو خودش رو توی بغلم انداخت و حاج ممد با صدایی که ناراحتی از توش موج میزد بهم سلام کرد

***

- علی جان میشه چند لحظه من و مادرت رو تنها بذاری؟ باید با مادرت صحبت کنم

علی به من نگاه کرد ، همون روز اول توجیه ش کرده بودم که باید به همه بگه من مادرشم اینجوری بهتر بود به یه زن بیوه کمتر نگاه چپ مینداختن تا یه دختر جوون و ترگل ورگل ، علی بیچاره هم توی این دو هفته عادت کرده بود که خواهرش رو مامان صدا کنه ، با سر به علی اشاره کردم بره بلند شد و سر به زیر به سمت تک اتاق خونه رفت و در رو هم پشت سرش بست چادرم رو روی سرم محکم تر کردم توی خونه هم چادر سرم میکردم نه برای حفظ امنیت خودم چون من دیگه چیزی نداشتم از دست بدم و از طرفی مطمئن بودم که اگر قرار باشه کسی چیزی ازم بگیره اون حاجی نیست این رو تو این دو هفته با سربه زیریش ثابت کرده بود چادر رو فقط برای احترام با حاجی سرم میکردم ، با صدای محجوبی که برای خودم خنده دار بود آهسته گفتم:

- بفرمایید حاج آقا

نگاه شرمگینی به من انداخت و با من من حرفش رو پیچوند:

- کار پیدا کردید؟

آهان پس قضیه اینه ... از مهمون داری خسته شده حق هم داره مهمون یه روز دو روز نه دو هفته طفلک با چقدر من من حرف زد تا بتونه مقدمه بچینه لبخند تلخی ناخوداگاه روی لبم نشست:

- پیدا نکردم حاجی اما هر وقت که شما دستور بدید ما رفع زحمت میکنیم دیگه خیلی مزاحم شما شدیم انگاری

طفلی هل کرد و گفت:

- نه نه به خدا منظورم این نبود حاج خانم من فقط میخواستم ... یعنی... چطور بگم ... ببین خواهر به ولای علی من از خدامه که شما و علی افتخار حضور به کلبه درویشی من دادید این خونه با حضور شما روشن شد و از سوت و کوری دراومد به خودم باشه میگم تا عمر دارم نوکریتون رو میکنم که شما تو این خونه راحت باشید اصلا کار هم لازم نیست پیدا کنید اما خب ... راستش ... نمیدونم چطور بگم ... سید امروز ...

حرفش رو خورد و سر بلند کرد و با خجالت به چشمهام خیره شد اولین باری بود که مستقیم به چشمهام زل میزد همیشه زیر چشمی نگاهم میکرد یا اصلا نگاهم نمیکرد از نگاه خیره اش خجالت کشیدم و سرمو زیر انداختم دوباره ادامه حرفش رو گفت:

- سید گله داشت میگفت .... میگفت روحانی مملکت که زن نامحرم تو خونه اش راه بده دیگه از مردم عادی چه انتظاری هست ... راست هم میگفت به هر حال ما الگوی این مردمیم به ما نگاه میکنن و احکام شریعت رو تقلید میکنن حالا درسته من مرجع تقلید نیستم اما امام جماعت مسجد که هستم

حرفش رو تا ته خوندم پس بخاطر گل گرفتن دهان مردم میخواست منو علی از خونه اش بیرون کنه خواستم بهش اطمینان بدم که همین فردا میرم که حرف مردم هم از روش برداشته شه تا برای گفتن دو تا کلمه انقدر به خودش زحمت مقدمه چینی نده که با حرکت دستش دهان باز شده منو بست و مانع حرف زدنم شد:

- نه حاج خانم بذار حرفم رو کامل بزنم بعدش شما نظرت رو بگو

به احترامش ساکت شدم ادامه داد:

- میدونم زندگی کردن تو این شهر غریب چقدر سخته به خصوص که شما هم یه زن تنها بدون پشتوانه هر مرد ناپاکی به خودش اجازه دست درازی میده زبونم لال ، به خداوندی خدا اگر داشتم خودم براتون یه خونه کرایه میکردم که خیالم هم از بابت سقف بالای سر شما و این بچه راحت باشه هم در دهان مردم ببندم اما چه کنم که ندارم ... دار و نداره من همین یه خونه است که اونم دو دستی تقدیم شما کردم اما میبینید که ظاهربینی مردم اجازه اش رو نمیده

-مهم نیست حاج آقا منم که گفتم ...

باز بین حرفم پرید و گفت:

- امروز سید میگفت ... یعنی ...

باز این من من هاش شروع شد بابا آخه یه برو گم شو از خونه ام بیرون که انقدر مقدمه چینی نداره باز خواستم حرفی بزنم که کلمه آخرش زبونم رو قفل کرد :

- پیشنهاد کرد که شما رو صیغه کنم

با چشمهای گرد شده ام فقط بهش زل زدم

***

- به نظر من که پیشنهاد خوبیه ... هم باهاش دهان مردم میبندیم هم مشکل شما حل میشه و مجبور نیستید سیاهی زمستون زا به را شی ... نظر شما چیه موافقید؟

نتونستم پوزخندم رو مخفی کنم ... دیدی خدایا؟دیدی؟ مرد دین و ایمانت هم با مردای دیگه ای که آفریدی فرق نداره ؟ اونم همونی رو میخواد که بقیه شون میخوان منتها این از راه شرعیش وارد میشه که اون دنیا لازم به حساب پس دادن نباشه ... پوزخندم رو که دید دست و پاش شل شد و از در توجیه دراومد

- ببین حاج خانم به مقدسات قسم که اگه بخاطر حرف مردم نبود تا دنیا دنیاست همین جور بی چشم داشت مثل یه خواهر رو تخم چشم من جا داشتی اما شما هم سعی کن منو درک کنی من اگه بین این مردم آبرو و اعتبار نداشته باشم دیگه هیچی ندارم ... حالا شما بگو نظرت چیه؟ موافقی؟

چشمهای غمگینم بهش دوختم قطره اشک مزاحمی که تو چشمام جمع شده بود اجازه چکیدن نداشت :

- میتونم موافق نباشم حاجی؟

یهو جدی شد و مثل یه حامی ، یه پدر از پشتم دراومد:

- بله که میتونی ، شما بگی نه من یه فکر دیگه میکنم معلومه که نمیذارم یه بیوه جوون با پسر بچه کوچیکش آواره خیابونا بشه شده خودم تو پارک بخوابم شما رو تو خونه ام پناه میدم ، نگران این چیزا نباش و با رضایت خاطر نظرت رو بگو

باز پوزخند روی لبم نشست شعارهای قشنگی بود ، بخاطر من میرفت تو پارک میخوابید؟ حتما... پوزخدم جاشو به تلخ ترین لبخند دنیا داد:

- به هر حال همسر مرد خدا بودن افتخاریه که نصیب هر کس نمیشه

توی دلم اضافه کردم حتی اگه صیغه ای باشه حتی اگه اجباری باشه حتی اگه از سر ناچاری و ترس از در به دری باشه

***

چادر سفیدی که دیروز حاج آقا از بازار برام خریده بود رو سرم کردم خودش هم لباس روحانیتش رو تنش کرده بود اومد و کنارم نشست و لبخند خجولی به صورتم پاشید و گفت:

-هر چیز من میگم پشت سرم تکرار کن ... زَوَّجْتُكَ نَفْسىِ

تکرار کردم:

-زَوَّجْتُكَ نَفْسىِ

-فِى الْمُدَّةِ الْمَعْلُومَةِ

-فِى الْمُدَّةِ الْمَعْلُومَةِ

مدت معلوم ... منظورش یه سال بود شده بودم مثل یه خونه کرایه ای که خودم رو یه سال به حاج محمد کرایه داده بودم

-عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُوم

-عَلَى الْمَهْرِ الْمَعْلُوم

مهر معلوم چهارده تا سکه بهار آزادی بود بلافاصله گفت:

- قَبِلْتُ

لبخندی به صورتم پاشید و با محبت گفت:

- الان من و تو زن و شوهر حساب میشیم

اخم کردم ... همین؟به همین سادگی؟ خب اگر به همین سادگی میشه همه چیز رو شرعی و قانونی کرد پس چرا من و بهزاد قبلا این کارو نکردیم؟ پوزخندی گوشه لبم نشست ... شاید بخاطر همین بود که میگفتن آخوندا جاشون توی بهشته چون یه کلمه میگفتن و بعد همه چیز شرعی میشد و از شیر مادر حلال تر بهشون ... پرسیدم:

- همین؟ تموم شد ؟ به همین سادگی؟

اینبار لبخندش از سر خجالت نبود ، با محبت بود :

- دین خدا ساده است ادما هستن که همه چیز رو برای خودشون سخت میکنن

توی دلم تکرار کردم شاید هم آخوندها هستن که همه چیز رو برای خودشون آسون و برای دیگران سخت میکنن دوباره گفتم:

- پس صیغه نامه چی؟ مگه قرار نبود با صیغه نامه جلوی حرف مردم بگیریم ؟

یعنی از این همه لبخند زدن خسته نمیشد که باز با لبخند جوابم رو داد:

- صیغه نامه هم تا چند روز دیگه آماده میشه چون شما شناسنامه تون رو گم کرده بودید حاج آقا رضایی گفت نمیشه ثبت دفتری کنه اما قرار شد به اعتبار من یه صیغه نامه برامون صادر کنه ... فقط اینکه شوهر سابق شما فوت کردن دیگه ؟ درسته؟

به بهزاد فکر کردم و اینکه بهزاد شوهر من حساب میشد ؟ خب اگه چهارتا کلمه عربی بلد بود و میگفت اونم شوهرم حساب میشد دیگه ... به این فکر کردم که نمی دونستم ضربه آخری که بهش وارد کردم باعث مرگش شده یا نه ؟ خدا کنه که مرده باشه

- بله فوت کردن

-خب خیالم راحت شد ... نه اینکه شناسنامه تون نیست و فوت شوهرتون جایی ذکر نشده و سندیت نداره حاج آقا خوندن صیغه رو قبول نکردن و این وظیفه به خودم واگذار شد

بهم نزدیک شد و دستم رو گرفت وجودم لرزید مدام با خودم تکرار میکردم الان شوهرمه... الان شوهرمه ... عیب نداره ... مهم نیست مثل رابطه من و بهزاد غیر مشروع نیست ... چیزی نیست .... چیزی نیست

زیر چشمی به علی که گوشه اتاق بخواب رفته بود نگاه کردم رد نگاهم رو گرفت و به علی رسید:

- نگرانش نباش خودم فردا صبح باهاش صحبت میکنم قانعش میکنم ... حالا اجازه میدید بریم بخوابیم؟

به کلمه بریم بخوابیم فکر کردم و یاد حرفهای دیشبش افتادم ... "این صیغه فقط برای بستن دهان مردمه" ... به این فکر کردم که با هم خوابیدنمون هم برای بستنه دهانه مردمه ؟ خنده ام گرفت مرد ها همیشه و همه جا فقط به فکر منافع خودشون هستن

***

به ساعت نگاه کردم یازده صبح بود ، اگر امروز هم مثل هر روز بود میبایست این ساعت بیرون از خونه یه مرد غریبه که بهم پناه داده دنبال کار میگشتم اما امروز مثل هر روز نبود امروز اولین روزی بود که من تو رختخواب حاجی از خواب بیدار شدم از امروز من زنش بودم و از امروز موظف بودم به دستور شوهرم بجای دنبال کار گشتن کارهای خونه اون رو انجام بدم ، فکرم پر کشید سمت محمد ... هه خنده داره کی برام شد محمد؟یعنی به همین سادگی چهار تا کلمه عربی باعث میشه یه مرد ، یه مرد غریبه از حاج آقا به محمد تغییر نام بده ، باعث میشه یه نامحرم از پدر و مادرت هم برات محرم تر بشه انقدری که بتونه بدون ترس از معصیت خدا باهات ... باهات بخوابه ... کنارت ، تو آغوشت ، تو آغوشش ... هرچند که من بی ادبی نکردم من حرمت شکنی نکردم من نمک نخورده نمکدون رو نشکستم خودش بهم اجازه داد ... دیشب که ساکت و بی صدا خوابیده بودم تا لذتش رو از قفلی که میخواست رو دهان مردم بزنه ببره بهم اجازه داد محمد صداش کنم ، ناخوداگاه برگشتم به دیشب ، به یه ساعت بعد از محرم شدن به یه ساعت بعد از اینکه اجازه دادم بریم بخوابیم البته خواب که نه ... چون نه اون خوابش میومد نه اجازه داد من بخوابم

- عاطفه جان چرا انقدر ساکتی؟

عاطفه جان؟هیچ کس تا حالا اسمم رو با جان نیاورده بود مامانم فقط وقتایی که میخواست خیلی باهام مهربون بشه بجای خیر ندیده و ورپریده و پدرسگ ، عاطفه صدام میکرد

- هیچی حاج آقا دلیلی نداره

دستش رو نوازش گونه توی موهام کشید و آروم بدون اینکه موهام رو بکشه یا دور مشتش بپیچونه و از ریشه بکنه با دستاش لابه لای موهای بلندم مشغول بازی و نوازش شد

- قربون حاج آقا گفتنت بره حاج آقا ، من دیگه برای تو حاج آقا نیستم باید از این به بعد منو محمد صدا کنی

جواب ندادم چون مست بودم مست نوازشهایی که میکرد ، مست آرامش دستایی که کتک زدن بلد نبود که حتی موقع رفع نیازش هم جای شکنجه و آزار و کتک و فحش و ناسزا ، نوازش میداد ... محبت میکرد ... بوسه میزد ... قربون صدقه میرفت

دیشب ترسیدم چون محمد موقع معاشقه ، عشق میداد و من لذتی نمیبردم ، ترسیدم ، ترسیدم از اینکه خوی من هم مثل بهزاد وحشیانه شده باشه ، دیشب خبری از فحش و ناسزا و تحقیر نبود و شاید برای همین بود که من از رابطه جنسیم لذتی نبردم اما در مقابل تمام عشقی که محمد بهم میداد رو میگرفتم و باهاش تو عرش میرفت ، دیشب هرچیزی که تو عمر بیست ساله ام نداشتم رو به دست آوردم ...بوسه ... نوازش ... عشق ... دیشب محبت یه مرد برای اولین بار تو طول زندگی جنسیم بدست آوردم هر چند که هدف این مرد هم با بقیه مردهایی که باهاشون بودم فرقی نداشت اما حداقل فرقش این بود که اینبار بخاطرش از خدا خجالت نمیکشیدم ولی با این حال هنوزم میترسیدم نکنه منم مثل بهزاد روانی شدم نکنه منم مثل اون بدون خشونت از رابطه ام لذتی نمیبرم پس چرا هنوزم لذت اون بوسه ها پوست تنم رو میسوزونه

***

با احساس صدایی از حیاط جارو برقی رو خاموش کردم:

- آهای اهل بیت ... کجایی؟ خونه نیستی؟

صدای پای علی که حیاط خونه رو میدویید تا به من برسه رو شنیدم و چند ثانیه بعد در خونه باز شد و علی خودش رو تو آغوش من انداخت بغلش کردم و بوسیدمش آروم کنار گوشم زمزمه کرد:

- آجی ؟ حاجی عمو راست میگه ؟ تو با حاجی عمو ازدواج کردی؟

نمیدونستم چی بگم ؟ بگم آره یا نه ؟ خب آره ، مگه ازدواج نکرده بودم ؟ صیغه همون ازدواجه دیگه ... حتما که نباید مثل رویای دختر مدرسه ای ها لباس عروس تنم کنم و با عذت و احترام سوار اسب سفید مرد رویاهام بشم و به خونه اش برم ، صیغه هم یه نوع ازدواج ، ازدواجی که برای افراد بدبخت بیچاره ای مثل من گذاشتنش با به یاد آرودن بدبختیم اشک تو چشمم حلقه بست و جواب برادر کوچیکم رو دادم:

- آره آجی راست میگه

علی با محبت اشکهای روی صورتم رو پاک کرد و متعجب پرسید:

- پس چرا گریه میکنی آجی ؟ حاجی عمو مرد خیلی خوبیه ، تو مسجد همه دوستش دارن منم دوستش دارم آخه خیلی مهربونه امروز منو برد پارک ، برام ماشین کنترلی خرید نمیدونی وقتی گفت با تو ازدواج کرده چقدر خوشحال شدم آجی

به ماشین کنترلی کوچولوی توی دست علی نگاه کردم و لبخند تلخم جای اشکهام رو گرفت

برادرم منو با یه ماشین کنترلی به حاج عموش فروخت

***

- به به میبینم مادر و فرزند خوب با هم خلوت کردید ... اووووم چه بوهای خوب خوبی میاد

به سمت من چرخید و مهربون پرسید:

- چرا زحمت کشیدید حاج خانم؟ اونم با این حالتون ؟ مگه صبح که میرفتم دستور اکید ندادم که استراحت کنید؟

پیشونیم رو چین انداختم همچین میگفت دستور اکید دادم انگار دکتره و دستورات پزشکیش بلاجبار و همچین میگفت با این حالتون که انگار ... که انگار ... من دختر بودم و دیشب ...

با یادآوری شب اولم و اینکه هیچ کس نبود تا مثل محمد نازم رو بکشه یا برام جیگر بخره یا دستور اکید استراحت بده اخم هام توی هم گره خورد و با غر گفتم:

- همچین میگید شب اول که انگار....

فهمید چی میخوام بگم وسط حرفم پرید و خطاب به علی گفت:

- علی جان دوست داری بری توی حیاط با ماشین کنترلیت بازی کنی؟

علی بی چون و چرا قبول کرد باید هم قبول میکرد تو این دو هفته جون و ایمونش حاج عموش بود میگفت بمیر در لحظه خودکشی میکرد ، هنوز نگاهم به مسیر خروج علی بود که دستهای حاجی رو دور کمرم حس کردم وموقع شنیدن صداش ، گرمی نفس هاش کنار گوشم رو گرم کرد:

- حتی اگر شب اولت هم نبوده شب اول با من بودنت که بوده ... حق بده خانمی که نگران زن خوشگلم باشم

قلبم فشرده شد ... من خوشگل بودم؟ هیچ کس تا حالا بهم اینو نگفته بود ناخوداگاه لبخند روی لبم اومد دوباره زمزمه اش کنار گوشم گرمم کرد:

- میخوای امشب بریم بریون؟ ... من و تو و علی؟ مثل یه خونواده خوشبخت؟

با واژه خونواده خوشبخت خیلی وقت بود بیگانه بودم ... شاید از لحظه تولدم

***

سرم رو انداختم پایین و خودم رو با خوردن ساندویچ فلافلم سرگرم کردم تا نبینم که باقی مردم توی پارک چطور با تعجب و تمسخر و یا حتی نفرت به لباس شوهرم ، مردی که همراهم بود نگاه میکنن محمد خودش رو بیشتر بهم چسبوند دستم رو نگرفت یا دستش رو دور شونه ام حلقه نکرد فقط بیشتر نزدیکم نشست تا به جمعیت پسرهایی که اون سمت تر به زن جوونش خیره شده بودن حالی کنه که این زن ناموس منه و صاحب داره با خودم گفتم یعنی نگاه هرزه اون پسرا رو میبینه اما نگاه تمسخر آمیز مردم دیگه رو روی لباسش نمیبینه؟ ساندویچم رو که تموم کردم پرسید:

- سیر شدی حاج خانم ؟ چیز دیگه ای نمیخوای؟

نه هیچی نمیخوام فقط میخوام از دست این نگاه های خیره روی لباس شوهرم خلاص شم

- نه چیزی نمیخوام ... میشه برگردیم خونه؟

ابروهاش بالا پرید اما خودش رو از تک و تا ننداخت دهانش رو از روی مقنعه بلندی که برام خریده بود و سرم کرده بود به گوشم چسبوند و زمزمه کرد:

- به این زودی عزیزم؟ تازه سر شبه حیف نیست برگردیم خونه ؟ نگاه کن علی رو با چه شوقی داره بازی میکنه

به علی نگاه کردم که بین وسایل بازی با شوق بپر بپر میکرد و از سرسره به تاب از تاب به الکنگ تغییر مسیر میداد طفلک حق داشت انقدر خوشحال باشه هشت سال از عمرش گذشته بود اما هیچ وقت پارک نیومده بود بجز مواقعی که میخواست شب رو توی پارک صبح کنه لبخند کوچکی برای شادی علی زدم ، برادرم برعکس بچه های دیگه که فقط با ایکس باکس و پلی استیشن راضی میشن و میخندن به یه پارک کوچولو و چهارتا تاب و سرسره زنگ زده هم راضی بود صدای چند تا جوون از بالای سرم منو متوجه خودشون کرد مخاطبشون من نبودم محمد بود اما نگاهشون روی من خیره مونده بود:

- حاج آقا مسئلتون

از لحنشون تمسخر و مسخره بازی فریاد میزد اما محمد با آرامش جوابشون رو داد

- بفرمایید

-حاج آقا چطور ما با جی افمون میاییم پارک میگیرنمون اون وقت شما با جی افتون اومدین عشق و حال کسی کار به کارتون نداره

به محمد نگاه کردم ... معنی جی اف رو میفهمید؟ شک داشتم مگه نه اینکه توی حوضه علمیه فقط عربی یادشون میدن؟ جی اف که واژه عربی نیست شاید حتی انگلیسی هم نباشه

- اولا که این خانم عیال بنده هستن و برعکس جی اف های شما به من محرمن بعد از اون بنده علیرغم مرحم بودن پارک رو با اتاق خوابم اشتباه نگرفتم برعکس شما و رفیقتون که گویا خونه شون اتاق خواب ندارن و اینجا تلافیش رو میکنن

به رفیقشون که نیم ساعت پیش فیس تو فیس یه دختر دبیرستانی بود نگاه کردم ، پس محمد هم مثل من دیده بود و خودش رو به اون راه میزد ؟ حرفی برای پسرا نیومد و سربه زیر راهشون رو کشیدن و رفتن زمزمه محمد کنار گوشم جون گرفت:

- امون از دست این جوونا که با کاراشون پیرمردایی مثل منو هم هوایی میکنن

رنگم سرخ شد مستانه خندید و باز آهسته کنار گوشم گفت:

- قربون اون سرخ و سفید شدنت بشه محمد ... نکن اینجوری که دلم رو آب کنی مثل این جوونکا زمان و مکان یادم بره

بیشتر سرخ شدم ... من به همه چیز عادت داشتم بجز این جور حرفها ... واقعا چرا محمد با باقی مردهای دورم فرق داشت؟

***

نفس عمیقی کشید و از روم بلند شد و سرش رو روی بالشتش گذاشت و به سقف خیره شد به پهلو به سمتش برگشتم و بهش خیره شدم ، بهزاد همیشه بعد از اتمام کارش بیهوش میشد اما محمد بعد از اینکه غریزه اش از جلوی چشمش کنار میرفت تازه به خودش میومد نگاه خیره ام رو که دید پرسید:

- عاطفه ، من اذیتت میکنم؟

-نه

- پس ... پس چرا هیچی نمیگی؟ چرا تمام مدت ساکتی ؟ حتی ناله هم نمیکنی

-نمیدونم شاید چون آدم کم حرفیم موقع رابطه هم ...

ادامه ندادم ساکت شدم به پهلو به سمتم چرخید حالا صورتامون دقیقا رو به روی هم بود پشت دستش رو نوازش گونه روی پوست صورتم کشید از نوازشش غرق لذت شدم چشمم رو بستم و یه نفس عمیق کشیدم تا این لذت رو با گوشت و خونم لمس کنم باز پرسید:

- تو از رابطمون لذت نمیبری اما از معاشقمون غرق لذت میشی ... معاشقه رو بیشتر از رابطه دوست داری نه؟

چشمم رو باز کردم و بهش خیره شدم چشماش قهوه ای بود اما تو تاریکی به مشکی میزد و یه برق خاص داشت وقتی دید جواب نمیدم بیخیال سوالش شد و دستش رو دور کمرم حلقه کرد و منو به آغوشش فشار داد و زمزمه وار کنار گوشم نالید :

- دارم از دستت دیوونه میشم عاطفه ... از هیچی وجودت سر در نمیارم ... یه چیزی تو وجودت هست که منو سمت تو میکشه اما وقتی بهت نزدیک میشم میفهمم که تو بهم کششی نداری ، از من میترسی؟ از مردها میترسی ؟ بخاطر این زخمها ؟

نوازش دستش رو روی زخم خشک شده پیشونیم حس کردم ادامه داد:

- چی به سر گل من آوردن که انقدر از همه چیز وحشت داره؟ مسبب این زخمها و کبودیا کیه عاطفه ؟ زخم ها و کبودی تنت هیچی بدتر از اون زخم دلته ... این کبودی رو کی روی دل تو داغ زده عشق من؟

دلم فشرده شد و ناخوداگاه چشمه اشکم جوشید ... تو تمام عمرم هیچ کس بهم نگفته بود عشقم

گرمی اشکم رو که روی گردنش حس کرد بیشتر منو به خودش فشار داد و گفت:

- گریه کن عزیزم ... گریه کن خانمم ... بذار سبک شی بذار آروم شی ... نذار تو دلت بمونه ... بمونه کینه میشه ، غمباد میشه هم خودت رو میکشه هم دور و بریات رو ... گریه کن زندگی من ، گریه کن

گریه کردم تا صبح تو بغلش گریه کردم و اون تا صبح دستی شد برای پاک کردن اشکهام ، برای مرحم زدن زخمهام

اینبار نه بخاطره غریزه محمد ، بخاطر غم من هردو تا صبح توی آغوش هم بیدار موندیم ، اینبار باور کردم که یکی هست که من رو با احساسم میخواد نه با تنم

***

تا صبح گریه کردم و هرچی سیاهی بود از دلم شستم ، تو زندگی من دیگه خبری از بهزاد نبود من الان زن زندگی محمد بودم ، مردی که قلبش صاف بود و من بخاطرش باید قلبم رو پاک میکردم شاید نمی تونستم گذشته سیاهم رو مثل دفتر سوابق اون سفید کنم اما میتونستم قلبم رو برای پذیرش عشق پاکش اماده کنم

اشکم که بند اومد ازم توضیح خواشت و من توضیحی نداشتم که بدم مسلما نمی تونستم از شوهری که شوهر نبود و فقط حکم یه ف(...) رو داشت بگم ، نمی تونستم از همسایه ای که وقت و بی وقت از پشت و بوم به خونه من سرازیر بود بگم ، نمی تونستم از دربست سوار شدن پراید و دویست شیش هایی که منو به خونه شون دعوت میکردن بگم ، نمی تونستم خاطره تلخ بار اول بودنم رو براش بگم پس فقط میموند این راه که دروغ بگم ، دروغهایی که بینش حقایق زندگیم هم به چشم میخورد:

- بابام که بیکار شد زندگی ما هم از هم پاشید ، پس اندازی نمونده بود هرچی که داشتیم رو جمع کرده بودیم تا باهاش اون خونه فکستنی رو بخریم ، به هر دری زدیم هیچ کاری پیدا نشد ، پولی نمونده بود ، غذایی نمونده بود و ما گشنه بودیم

تا اینجاش راست بود

- اولین خواستگار که اومد بابام منو داد تا حداقل از گشنگی نجات پیدا کنم ، شوهرم اجازه نمیداد به خانواده ام کمک کنم و حالا من سیر بودم و اونا گرسنه یه روز که رفتم بهشون سر بزنم دیدم که از بدبختی برای نجات خودشون شیر گاز رو باز گذاشتن و هردو کنار هم خفه شدن ، من موندم و یه مرد هوسباز که منو بی کس میدونست و دو تا بچه ، علی و عسل

نصف دروغ و نصف راست ...خوبه هنوز اونقدرا گناه بار نشدم ... فقط یکم بخاطر یه ذره دروغ

با یاد عسل باز اشکم ناخوداگاه سرازیر شد و دوباره آغوش محمد تکیه گاهم شد خیالم راحت شد دیگه مجبور نبودم به چشماش نگاه کنم و دروغ بگم سرم رو روی سینه اش گذاشتم و چشمام رو بستم و ادامه دادم:

- بهزاد مرد خوبی نبود ، از خانواده متنفر بود ، خدا رو قبول نداشت و ...

کاملا راست گفتم فقط قاچاقچی اعضا بودن و رئیس باند فحشا بودن و قاچاقچی مواد مخدر بودن رو توی دلم گفتم و بعد از یه اه که سینه ام رو سوزوند ادامه دادم:

- وحشی بود ، تا منو نمیزد ازم سیر نمیشد ، کبودیای روی تنم سوختگی بازوم ، بخیه پهلوم هیچ کدوم بخاطر سرپیچی از دستوراتش نیست ، بخاطر این نیست که تو روش ایستادم بخاطر این نیست که با هم مشکل داشتیم همشون بخاطر اینه که بهزاد وحشی بود و تا یه زخم برام یادگار نمیذاشت ازم سیر نمیشد

اینم عین حقیقت بود ... از راست درست تر بود

صداش بوی یغض میداد ، صدایی که کنار گوشم نشست برای من بغض کرده بود:

- برای همینه که ... موقع رابطه ...

سرم رو بین آغوشش پنهون کردم و نالیدم :

- نمیدونم محمد ، میترسم .... میترسم که منم مثل خودش دیوونه کرده باشه ، میترسم که منم مثل خودش وحشی شده باشم ، میترسم که

هق هقم مانع ادامه حرفم شد سرم رو توی سینه اش مخفی کرد و برای تسلی من موهام رو نوازش کرد:

- عیب نداره عزیزم گریه نکن ... خودم حلش میکنم ... عاطفه من مثل اون مردک عوضی حیوون صفت نیست تو یه فرشته ای که توی یه جنگل گم شده بود ، خودم به بهشت برت میگردونم گریه نکن نفسم ، گریه نکن عمرم

از این همه محبت اشکم بیشتر شد ، من تا حالا نفس هیچ کس نبودم ، نفسم رو میگرفتن که نفس هیچ کس نباشم

***

محمد نبود علی رو هم با خودش برده بود و من از صبح تنها بودم و خودم رو با کار خونه سرگرم کرده بودم اما مگه یه خونه 50 متری چقدر کار داره که تمام وقت منو بگیره؟

دلم میخواست کاری کنم که محمد رو خوشحال کنم مثل اون که تو این مدت مدام باعث خوشحالی من بود کتاب آشپزی محمد رو از توی آشپزخونه برداشتم و از روی دستور پخت کیکش مشغول شدم

بوی کیک کل خونه رو برداشته بود فر رو خاموش کردم و به این فکر کردم که باز خوبه محمد با همه بی پولیش حداقل امکانات خونه اش عالیه

-اهل و عیال؟ ... خانم؟ ... منزل؟... همسر؟ ... نیستی؟

در رو باز کرد و وارد خونه شد به استقبالش رفتم من رو بغل کرد و بوسید تعجب کردم هیچ وقت جلوی علی این کار رو نمیکرد پشت سرش رو از روی شونه اش دید زدم خبری از علی نبود

- علی کجاست پس؟

-خانم کم کم داره حسودیم میشه ها ... بیشتر از من به فکر پسرتی ... بابا ما رو دریاب که از خستگی تلف شدیم

شرمزده سرم رو انداختم پایین ، محمد انقدر علی رو دوست داشت که جای بد نفرستتش از جلوی در کنار رفتم و به داخل دعوتش کردم:

- بفرمایید داخل الان براتون چایی دارچین میارم جون بگیرید

اومد داخل و عباش رو درآورد و به پشتی تکیه زد چایی رو که دم کرده بودم توی فنجون ریختم و بی حواس دست بردم تا کیک رو از داخل فر دربیارم که ناگهان تمام وجودم آتیش گرفت

- آی دستم ...آخ سوختم

محمد با عجله خودش رو به من رسوند

- چی شد قربونت برم؟ ... چکار کردی با خودت؟

به سینی فر که پخش زمین شده بود نگاه کردم تمام زحمتی که برای کیک کشیده بودم بر باد رفت کل کیک با فرش کف آشپزخونه یکسان شده بود بیشتر از دستم دلم سوخته بود

دستم رو کف دستهای بزرگ و مردونه اش گرفته بود و فوت میکرد:

- آخه کارد بخوره تو اون شکم من ...واسه چی حواست نبود خودت رو بسوزونی ... نگاه نگاه چه بلایی سر دست نازنینش آورده

زیر بغلم رو گرفت و از روی زمین بلندم کرد و با خودش به سمت دستشویی برد دستم رو زیر آب سرد گرفت جیگرم سوخت و اشکم بی صدا روی گونه ام اومد همونجور که دستم رو زیر شیر آب گرفته بود خم شد و صورتم رو بوسید

- گریه نکن دیگه خانمم ... ببخشید همش تقصیر من شد

-میخواستم خوشحالتون کنم ...براتون کیک پختم همش حروم شد

خمیر دندون برداشت تا روی دستم بماله

- میخورم عزیزم ... کیکی که خانمم براش زحمت کشیده باشه رو روی زمین هم ریخته باشه میخورم تو فقط گریه نکن

صدای علی از توی حیاط اومد

- حاج عمو ؟ حاج عمو کجایید؟ براتون آوردمش حاج عمو؟

همراه محمد از دستشویی بیرون رفتم دستم هنوزم توی دستش بود علی رو که وسط حیاط دید دست منو ول کرد و به سمتش رفت و روی زمین جلوی پای علی زانو زد و بسته کوچکی ازش گرفت

- آفرین پسر گلم ... سید چیزی نگفت؟

چهره علی یکباره ناراحت شد:

- چیزی که نگفت ولی فکر کنم خوشش نیومد شما منو فرستادید دنبال پول آخه هی میگفت از کجا مطمئن باشم خودش گفته بیای از من پول بگیری

دلم کباب شد پس محمد علی رو دنبال پول فرستادده بود یعنی انقدر به برادر من که فقط یک ماهه دیدتش و دو هفته است حکم پسرش رو داره که میفرستتش دنبال پول؟ و از اونور بجز محمد کسی به من و برادرم اعتمادی نکرد

محمد با یه بوسه غم چهره علی رو شست:

- اشکال نداره پسرم خودم بعدا باهاش حرف میزنم الان بیا داخل که مامانت یه کیک خوشمزه برامون پخته که قراره انگشتامون رو هم باهاش بخوریم

همراه علی به داخل خونه اومد من رو که دید دست به کمرم گذاشت و همراه خودش و علی به آشپزخونه برد خم شدم تا کیک ها رو از روی زمین جمع کنم اما خودش مانعم شد

- نبینم خانمم بیشتر از این به خودش زحمت بده ها تو برو بشین خودم همه کارها رو میکنم

به دقیقه نکشید که یه سینی با سه تا لیوان چای و یه بشقاب کیک له شده جلوی من و علی بود

***

قرار بود من زن این خونه باشم ، قرار بود من محمد و علی رو تر و خشک کنم اما حالا قضیه برعکس شده بود

تا ماه قبل من حتی یه آخوند رو بدون عمامه یا عبا هم نیده بودم اما حالا با هر نوع لباسی یا بدون لباس هم دیدم اما برای اولین بار بود که با پیشبند و پشت گاز میدیدم

امروز از صبح من رو از آشپزخونه بیرون کرده بود و اجازه نمیداد دست به سیاه و سفید بزنم خودش و علی توی آشپزخونه بودن علی رو با خرد کردن گوچه سرگرم کرده بود و خودش هم پیشبند بسته بود و گوشت های توی قابلمه رو تفت میداد از جرکاتشون خنده ام گرفت علی شعر میخوند و اون دست میزد و خودش رو تکون میداد رقصیدن بلد نبود اما همین که باسنش رو چپ و راست میکرد یعنی اینکه داره میرقصه خنده دار تر از این صحنه کجا بود؟ یه روحانی که پیشبند بسته باشه و با شعر و آواز یه بچه خودش رو تکون بده خدایا بازم دنیام داره خنده دار میشه اما اینبار نه یه خنده تلخ

به هردوشون میخندیدم و براشون دست میزدم اما با هر بخورد دستم تاولای کف دستم میسوخت

علی به سمتم اومد و دستم رو توی دست گرفت و از روی صندلی بلندم کرد:

- مامان پاشو باهام برقص ... پاشو

دلم برای برادرم سوخت مجبورش کرده بودم خواهرش رو مامان صدا بزنه برای جبران با وجود اینکه از نگاه خیره محمد خجالت میکشیدم برای اینکه دل برادرم رو شاد کنم بلند شدم و مختصر قری دادم علی هم رو به روم ایستاده بود و میخوند و میرقصید

- قبول نیست باید با منم برقصی

با تعجب به محمد نگاه کردم ... "یعنی چی با منم برقصی؟بابا روم نمیشه "... دستم رو گرفت و همون جور که باسنش رو تکون میداد دست من رو هم روی هوا تکون داد و منم به ناچار مثل خودش به قر کمر اکتفا کردم و لبخند خجولی تحویلش دادم لبش رو به گوشم نزدیک کرد و آهسته جوری که علی نشنوه گفت:

- یادت بمونه واسه پسرت میرقصی به من که میرسه فقط خودتو تکون تکون میدی

سرم رو انداختم و پایین و آهسته تر از خودش گفتم:

- آخه خجالت میکشم

- زن که نباید از شوهرش خجالت بکشه

سر بلند کردم و به چشماش خیره شدم چقدر مهربون نگاهم میکرد ناخوداگاه دلم لرزید بهزاد هیچ وقت اینطوری نگاهم نمیکرد حتی وقتی مهربون بود نگاه بهزاد همیشه حریص بود ، برای بهزاد هم هیچ وقت نرقصیدم آخه مجبور نبودم بهزاد نزده میرقصید و عشوه نیاز نداشت اما محمد با بهزاد فرق میکرد با همه مردها فرق میکرد اون شوهرم بود یه شوهر واقعی پس تمام استعدادم برای ناز زنونه رو بکار بردم و نهایت عشوه رو به صدام دادم:

- حالا بذار تنها بشیم ...فقط مخصوص خودت میرقصم

چشماش برق زد ... وای خدای من چشماش که برق میزد چقدر رنگش قشنگتر میشد

***

در اتاق قفل کرد و گفت:

- بچه ها این دوره هم بلایی هستنا ... وقتایی که لازمشون داری خودشونو به خواب میزنن حالا که میخوای بخوابونیشون تا خودت رو خواب نکنن خواب نمیرن

لوسین اشانتر رو کف دستام ریختم و مالیدم تا بلکه بوی پماد سوختگی بره و هم زمان با نهایت کرشمه ای که از استادم ! یاد گرفته بودم گفتم:

- یعنی الان خوابتون میاد؟

با تعجب نگاهم کرد حق هم داشت تا به حال انقدر ناز و ادا رو یکجا توی من ندیده بود راستش خودم هم ندیده بودم برای بهزاد و مصطفی نیازی به ناز کردن نبود چون خریداری نداشت اما بالاخره که چی باید یه جایی اون همه درسی که تو عمارت یاد گرفته بودم رو اجرا میکردم یا نه؟ کی بهتر از شوهرم ...کی بهتر از عشقم؟

- محمد قربونت بره ... خواب چیه همین یه کلمه رو که گفتی خواب از سرم پرید

مستانه خندیدم و سعی کردم موقع خندیدن ردیف دندونای صدفیم رو به نمایش بذارم بهش نزدیکتر شدم و دستم رو دور گردنش حلقه کردم و با یه لبخند دلبرانه مستقیم به چشماش خیره شدم تعجب تو چشماش دو دو میزد شاید هیچ وقت نمی تونست حدس بزنه که مهمونی که از خونه خدا براش رسیده بود انقدر پرناز باشه پا بلند کردم تا به لاله گوشش نزدیکتر بشم و در حالی که سعی میکردم با گرمی نفسام گوشش رو بازی بدم زمزمه کردم:

- هنوزم میخوای برات برقصم؟

تکون خوردن سیب گلوش نشونه قورت دادن آب دهانش بود خنده ام گرفت اما سعی کردم خودم رو کنترل کنم

- از خدامه

دستم رو به سینه اش تکیه دادم و آروم آروم به عقب هلش دادم و روی رختخواب نشوندمش و خودم ازش فاصله گرفتم

واکمن کوچیک گوشه اتاق رو روشن کردم خودم که آهنگی نداشتم مسلما محمد هم نداشت و همین واکمن هم شاید برای گوش سپردن به روضه ها و نوحه خونی ها خریده بود اما از ظهر که فکر یه شب رویایی برای شوهرم بود ، که اون رو هم مثل خودم عاشق کنم به سراغ زن همسایه رفتم و شادترین نوارش رو ازش خواستم و الحق که بهترین آهنگها رو به من قرض داده بود تا بهترین اجرام رو نشون شوهرم بدم وسطای آهنگ دوم بودم که بالاخره صبر محمد تموم شد بلند شد و به سراغم اومد و من رو بین حصار دستاش اسیر کرد رقص رو تمومش کردم و خودم رو به آغوشش سپردم با تمام عطشی که از چشماش معلوم بود به چشمای خمارم زل زد و زمزمه کرد:

- بسه تا بیشتر از این دیوونه ام نکردی

دست برد و واکمن رو خاموش کرد و لبش رو روی لبم گذاشت وای خدایا چقدر داغ بود ، چرا تا چند روز قبل متوجه این همه حرارت نشده بودم؟ یعنی قدرت عشق انقدر گرما بخش بود؟

***

- عاطفه؟

خمار از نوازش دستهای محمد زمزمه گونه جوابش رو دادم:

- جانم؟

-همیشه همینجور باش ... میدونی شبهای قبل که پیشت بودم و ترس رو توی چشمات میدیدم چقدر از خودم و غرایضم بدم میومد؟ اما امشب ... امشب تو فوق العاده بودی ... خوشحالم که دیگه ازم نمیترسی ... خوشحالم که خاطرات تلختو فراموش کردی و بهم اعتماد کردی

قلت زدم و سرم رو از سینه اش برداشتم و رو به روش قرار گرفتم با این وجود هنوز هم یه دستش دور کمرم ثابت مونده بود انگار میترسید از آغوشش فرار کنم که دستش رو باز نمیکرد توی تاریکی اتاق هم برق چشماش رو میدیدم خدایا این مرد چقدر خالص بود که از چشماش میشد همه چیز رو خوند

- محمد یه چیزی بگم مسخره ام نمیکنی؟

- این چه حرفیه عزیزم؟ ... تو زندگیمی آدم که زندگیش رو مسخره نمیکنه

به عمق چشماش خیره شدم تا حتی اگر حرفم رو باور نکرد از چشمام بخونه هر چند مطمئن نبودم توی اون تاریکی چیزی ببینه

- من ...

نمیشد ، نمیشد به چشماش نگاه کنم و بگم ، چشمهام رو بستم تا راحت به زبون بیارم:

- من دوست دارم

دست دیگه اش رو روی کمرم گذاشت و با فشار دستاش من رو به خودش چسبوند ، گرمای پوست تنش داغم کرد ، لباش رو به گوشم چسبوند و لاله گوشم رو بوسید:

- منم دوست دارم ... مگه میشه خوشگل ترین و نجیب ترین زن دنیا رو دوست نداشت ؟ منم دوست دارم ...

دیگه نمیشنیدم ، بغض گلوم انگار راه گوشم رو هم بسته بود ... محمد من رو بخاطر نجابتی که ندارم دوست داره و اگر یه روز بفهمه که ... نه نه حتی نمیخوام بهش فکر کنم

***

با تمام جونم به صدای صوت قرآنش گوش میدادم ... خدایی که خدا حق داره نعمتهای خاصش رو برای بنده های خاصش نگه میداره

- صدق الله علی العظیم ... یاد گرفتی علی جون؟

-بله

- خب حالا خودت از روش بخون

-بسم الله الرحمن الرحیم ... الم

-نه دیگه اشتباه خوندی باید جدا جدا بخونی دوباره بخون

-الف ، لام ، میم

-آفرین پسرم ... ادامه بده

برادرم صورت نداشت اما همین که با یه بار گوش دادن اینطور بدون اشتباه میخوند محمد رو به وجد آورد

- آفرین معلومه پسر با استعدادی هستیا

-بله من که مدرسه میرفتم همه نمره هام بیست بود

-مدرسه؟... کلاس چندم بودی علی جان؟

-دوم بودم اما وقتی دیگه اومدیم اینجا دیگه مدرسه ام دور بود منم نرفتم

-دوست داری دوباره بری مدرسه؟

-اما مدرسه ام دوره

-خب یه مدرسه همین جا

-بله خیلی دوست دارم ... حاجی عمو تو مدرسه ها اینجا هم زنگ ورزش فوتبال بازی میکنن؟

-بله معلومه که بازی میکنن ، شما فوتبال بازیت هم مثل قرآن خوندنت خوبه؟

-اووو آره انقدر خوب بازی میکردم تو مدرسه موقع یار کشی همش سر من دعوا میشد

-پس واجب شد یه گل کوچیک با هم بزنیم ، بیا این پول رو بگیر برو از مغازه سر گوچه دو تا توپ پلاستیکی بگیر بیار ببینم

-چرا دوتا ؟

-بــــــه پسر معلومه اسم هفت سنگی نشنیدی تا حالا

-نه چی هست؟

-یه توپه محکم تر از توپ چهل تیکه تو برو بخر بیار تا بهت نشون بدم

علی به دنبال نخود سیاهش رفت و من ترسان از موضوع بحثی که محمد پی ش بود خودم رو مشغول ظرف شستن نشون دادم که بالاخره چیزی که انتظارش رو داشتم پیش اومد و دستای محمد دور کمرم حلقه شد صداش بعد از بوسه ای که روی سرشونه ام گذاشت به گوشم رسید:

-عاطفه جان؟

مطمئنا متوجه لرزش صدام میشد:

- جانم؟

-چرا بهم نگفته بودی علی کلاس دومه ، من تا حالا فکر میکردم این بچه شش سالش بیشتر نباشه که اقدامی برای مدرسه رفتنش نکردم اگه میدونستم زودتر براش اقدام میکردم نمیخوام در حق این بچه کوتاهی ...

بین حرفش پریدم :

- آخه بدون شناسنامه چطور میفرستادیش مدرسه؟

وای خدای من کاش به فکر المثنی نیفته که اون وقت نمیدونم چطور باید اسم پدر و مادر علی رو توجیه کنم ... وای خدایا خودت رحم کن خودت به دادم برس

- مدیر دبستان سلمان فارسی از دوستانمه اتفاقا با اینجا زیاد فاصله ای نداره دو تا چهار راه پایین تره فعلا بدون شناسنامه میگم ثبت نامش کنه تا بالاخره واسه المثنی اش اقدام کنیم ... خود تو هم بالاخره به شناسنامه نیاز پیدا میکنی نمیشه که تا عمر دارید بدون شناسنامه بمونید که

زانوهام شل شد ... وای خدایا عمر خوشبختیم چقدر کوتاه بود

***

کیف و لوازم التحریر نوش رو پخش زمین کرده بود و تک تک نشونم میداد و متوجه حال خرابم نبود

- ببین مامان نگاه کن ، ببین چه کیف خوشگلیه مثل کیف قبلیمه نگاه عکس بن تن روشه ، نگاه کن روی جلد همه دفترام هم عکس بن تن هست روی پوست مدادم هم عکس بن تن هست ، خیلی قشنگه مگه نه؟ حاج عمو برام خریده

زیر چشمی به محمد که به پشتی تکیه زده بود و با سرخوشی به ذوق زدگی علی نگاه میکرد خیره شدم دلم میخواست بدونم حاج عمو وقتی شناسنامه ما دو تا رو ببینه باز همین قدر خوب باقی میمونه؟

- از حاج عمو تشکر کردی

-آره تموم راه هی ازش تشکر کردم آخه خیلی خوشحال شدم

با شنیدن حرف علی محمد خندید:

-راست میگه تمام راه مخم خورد از بس هی پشت سر هم گفت مرسی

جدی شد و گفت:

- راستی عاطفه صبح با آقای باوی صحبت کردم گفت فعلا تا المثنی شناسنامه علی آماده بشه ثبت نامش میکنه هر وقت شناسنامه آماده شد باید براش ببریم

-اوهوم

-فردا صبح باید با هم بریم یه تقاضا واسه المثنی شناسنامه هاتون بدیم با توجه به اینکه صادره اینجا نیستین و فرم تقاضا باید به شهر محل صدور بره و برگرده پس یکم طول میکشه من فقط نگران این چند روز تعطیلات تاسوعا عاشورام که یه وقت کارمون گیر کنه بنابراین باید دست بجنبونیم اما تو نگران نباش خودم همه چیز رو درست میکنم

نگرانم محمد ... نگران اینکه تو بیخیال شناسنامه نشی ... نگران اینکه همه چیز رو بفهمی .... نگران اینکه متوجه نجیب نبودن زن خوشگلت بشی ... نگرانم محمد خیلی هم نگرانم

***

از صدای کوبیده شدن در از خواب پریدم ، محمد هم مثل من خواب زده شده بود نگاه نگرانم رو بهش دوختم و پرسیدم:

- یعنی کیه این وقت صبح؟

خواب آلود چشمهاش رو مالید و من رو از آغوشش دور کرد خمیازه کشان گفت:

- نمیدونم ولی هرچی هست امیدوارم خیر باشه

بلند شدم تا برای سریعتر پوشیدن لباسش کمکش کنم من رو کنار زد و گفت:

- نمیخواد کمک من کنی خانمی ... پاشو خودت لباس بپوش که شاید مجبور شدم دعوتشون کنم داخل

اطاعت کردم و به سمت لباس های دیشبم که روی زمین افتاده بود خم شدم آخرین دکمه لباسش رو بست و به سراغم اومد بینی ام رو کشید و خندون گفت:

- خانم خانما این لباسا منظورم نبود اینا رو شما فقط اجازه داری واسه سلطان قلبت بپوشی ... یه مانتو مقنعه ای چیزی تنت کن که اگه خواستم دعوتشون کنم داخل معذب نباشی

پاک داشت یادم میرفت که شوهرم روحانی و چقدر به این جور مسائل معتقد لبخند کمرنگی زدم و باز اطاعت کردم خیالش که از بابت لباس من راحت شد دوان دوان به سمت در خونه رفت تا قبل از اینکه فرد پشت در در رو بکنه زودتر بازش کنه

- اومدم مسلمون اومدم ... کندی در رو

خودم رو که بین مانتو بلندم پوشوندم اما هرچی دنبال مقنعه گشتم چیزی پیدا نکردم به ناچار چادرم رو سر زدم و از اتاق بیرون رفتم علی با وجود این همه سر و صدا هنوز هم گوشه سالن خواب بود به آشپزخونه رفتم بلکه از پنجره متوجه این همه حراس و عجله بشم محمد رو دیدم که جلوی در ایستاده بود و به نقطه ای از کوچه خیره شده بود بخاطر کوچک بودن حیاط صداش تا اینجا هم میومد

- خدا خیرشون نده ... نامسلمونا محرم و صفر هم حالیشون نمیشه؟ نگاه کن چقدرم زیاده

صدای مرد دیگه ای از پشت حیاط آهسته تر به گوش میرسید اما با وجود کم جون بودن صدا شنیده میشد:

- حالا چکار کنیم حاج ممد؟

- چکار میخوای بکنی؟ دستورات اجرا کن دیگه ... وقتی حاجی تصمیم گرفته بیاریش خونه من پس بیارش دیگه

- از نظر شما اشکالی نداره ؟ خالی کنیم ؟

-خالی کن برادر من زودتر خالی کن تا با هم یه سر بریم ستاد ببینم دیشب چه خبر بوده

صدای غریبه اینبار بلند شد:

-یا الله

***

به شیشه های ویسکی و آب جو هایی که گوشه حیاط تا بالا چیده شده بود نگاه کردم و با تعجب زمزمه کرد:

- اینا چیه محمد؟

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و باعث شد چادر از سرم بیفته کنار گوشم رو بوسید و با ذوق گفت:

- قربون خانم چشم و گوش بسته ام که مشروب به چشم ندیده و نمیشناسه

به زحمت از نقش بستن پوزخند روی لبم جلوگیری کردم من نه تنها خیلی خوب میدونستم مشروب چیه بلکه اسم و طعم تک تکشون رو هم از حفظ بودم و حتی میدونستم کدوم رو با چه مزه ای باید سرو کرد استادمون بهمون یاد داده بود همون استادی که اسم استاد براش خنده دار بود باز پرسیدم:

- مشروب توی خونه ما چکار میکنه محمد؟

-بچه های بسیج دیشب ریختن توی یه پارتی و ضبطشون کردن

یا حسین توی محرم و پارتی؟من هر چقدر رذل هر چقدر کثیف هرچقدر بی دین توی دهه محرم به بهانه ماهانه بهزاد رو پیچوندم که توی ماه حرام حروم کاری نکنم اون وقت این مردم کافر ماه محرم چنان پارتی گرفتن که انقدر مشروب از توش ضبط شده این همه مشروب با مصرف یه ماهه عمارت ما یکی بود ... با دست ضربه آرومی به گونه ام زدم:

- خاک به سرم تو محرم و پارتی؟ اینا دین ندارن؟

غم توی چشمای محمد نشست:

- اینا اومدن از دین فرار کنن از مقدسات هم فراری شدن ، دیگه کسی به فکر دین نیست عاطفه ، میدونی قدیما چقدر از مردم تو مسجد نماز میخوندن تا ثواب نماز جماعت ببرن؟ اما حالا چی ؟ همه از مسجد فرارین باورت نمیشه اگه بهت بگم روزهای عادی تعداد نماز گذارای پشت سر من انگشت شمار هم نیست ... فکر کردی همون محرما که شلوغ میشه واسه امام حسینه ؟ نه عزیزم ، خودم با چشمای خودم دیدم که وسط سینه زنی نگاه پسرا همش به سمت جایگاه زناست ، چند تاشون رو میخوای مثال بزنم که پشت مسجد دور از چشم خانواده ای که دارن عضای امامشون رو میگیرن در حال کثافت کاری و ... استغفراله ... مردم دیگه واسه مسجد که خونه خداست هم احترام قائل نیستن وای به حال امام و دین و شریعت

دلم شکست برای خودم نه ، برای محمد ، محمدی که حالا عشقم شده بود تنها مردی که ازش نمی ترسیدم تنها مردی که میپرستیدمش دلم میخواست آرومش کنم اما نمی دونستم چطور توی بغلش خزیدم و سرش رو روی سینه ام تکیه دادم:

- ناراحت نباش عزیزم همه چیز یه روز درست میشه

نفسش رو توی سینه ام گرم بیرون داد و با افسوس گفت:

- همش منتظرم عاطفه ، پس آقا قراره کی بیاد؟ منتظره دنیا از اینم فاسد تر بشه ؟ اصلا مگه از این فاسد تر هم هست

آهسته کنار گوشش زمزمه کردم

-نه نیست ... از این بدتر دنیایی نیست

اشک گوشه چشمم خونه کرد منم جزئی از همون دنیای فاسدی بودم که محمد منتظر ریشه کن شدنش بود سرم رو بلند کرد و به شچمهای خیسم با تعجب نگاه کرد:

-گریه میکنی عزیزم ؟

سرم رو به سینه اش فشرد و زمزمه کرد:

- گریه نکن عزیزم گریه نکن عشق محمد ... قربون قلب پاکت برم که نگران همه میشه گریه نکن

به حرفش گوش ندادم و انقدر گریه کردم تا پیرهنش خیس شد ... مدام روزی جلوی چشمم میومد که محمد از سابقه خراب من باخبر بشه و ...

انقدر گریه کردم تا چشمه اشکم خشک شد اما سبک نشدم

***

عمامه اش رو روی سرش مرتب کرد و کاغذی از جیبش در آورد و به سمت من گرفت

- عاطفه جان اینو بگیر تا برات توضیح بدم

کاغذ رو از دستش گرفتم و نگاه کردم ، مشغول توضیح شد:

- با آقای باوی قرار گذاشته بودیم که ساعت 12 علی رو ببرم پیشش اما فکر نکنم تا اون موقع کارم تموم بشه ، یکم دیگه علی رو بیدار کن آماده اش کن دوتایی با هم برید ثبت احوال آدرسش سر راست نبود ننوشتم زنگ میزنی آژانس بیاد دنبالت ببرتت ثبت احوال ، شماره آژانس تو دفتر تلفن کنار میز تلفن هست کارای ثبت احوالت که تموم شد علی رو ببر به این آدرس به آقای باوی بگو خانم حاج ممد موسوی هستم خودش دیگه میدونه کارت رو راه میندازه علی رو که رسوندی بعدش زود برگرد خونه ظهرا خیابونا خلوته میترسم بیرون بمونی باشه؟

لبخند کمرنگی زدم تا خیالش رو راحت کنم

- باشه فهمیدم

نگاهی به ساعت دیواری کرد و گفت:

-دلم میخواست امروز میومدم همه کارا رو خودم میکردم ولی دیدی که کار مهمی باید برم رسیدگی کنم وگرنه زن و بچه ام رو اینجوری تنها نمیذاشتم

از شنیدن کلمه زن و بچه لبخندم عمیقتر شد خندید و پیشونیم رو بوسید

- بازم ببخشید عزیزم که تنهات میذارم ، مواظب خودت باش ، خداحافظ

-تو هم مراقب خودت باش ، خداحافظ

بعد از بدرقه شوهرم نوبت به آماده کردن صبحانه برای پسرم بود ، خنده ام گرفت خانواده قلابی خوشبختی بودیم ، شوهری که حتس یه اسم هم ازش توی شناسنامه ام نبود ، پسری که برادرم بود و زنی که زن نبود اما دیگه دختر هم نبود

از صدای جابه جا کردن ظرفها بالاخره علی هم از خواب بیدار شد

- سلام مامان

خنده ام گرفت یه خنده تلخ به مسخره گفتم:

- حاج عموتون تشریف ندارن میتونی آجی صدام کنی

خندید و معصومانه گفت:

- خب از بس جلو حاج عمو گفتم مامان عادت کردم ، آجی چرا باید جلوی حاج عمو مامان صدات کنم؟

گاوم زایید همینم کم بود به این فکر کنم که چطور قراره جواب این بچه رو بدم:

- نمیدونم آجی فقط میدونم اگه جای مامان آجی صدام کنی اون وقت جفتمون بدبخت میشیم اون وقت از کیف و لوازم تحریر بت من خبری نیست اون وقت بازم باید تو پارکا بخوابیم

و توی دلم اضافه کردم البته اگه منو سنگسار نکنن و تو رو به پرورشگاه نفرستن

- حالا بیا صبحونه ات رو بخور که کلی کار داریم

- چکار ؟

دلم نمیخواست به برادرم بگم چند قدم بیشتر تا لو رفتن مادر و فرزندی و بدبختیمون نمونده بنابراین باز توی دلم گفتم " میخواییم بریم درخواست سند دروغمون رو با دستای خودمون بدیم و تحویل حاج عموت بدیم تا با یه اردنگی از خونه و زندگی و قلبش بیرونم کنه " با به یاد آوردن بیرون رفتن از قلب محمد قلبم گرفت اما به روی خودم نیاوردم

- کار دیگه علی جان کار دارم زود بخور بریم

زود خوردن و لباس پوشیدن علی یک ساعت طول کشید و بالاخره ساعت ده بود که سوار ماشینی که از آژانس فرستاده بودن شدیم و به سمت ثبت احوال رفتیم

***

فرم را پر کردم و همراه عکسهای پرسنلی به دست کارمند اداره دادم

- ببخشید آقا حدودا چقدر طول میکشه؟

-تقاضاتون تا چند روز اینجا میمونه تقاضاها که جمع شد میفرستیم شهر محل صدور اونجا باید استعلام بگیرن و شناسنامه صادر کنن و بعد برگردونن همینجا همه اینها حدود دو سه ماهی طول میکشه

نفس راحتی کشیدم خوبه که تا روز بدبختیم خیلی دیگه مونده تشکر کردم و دست علی رو گرفتم و بیرون رفتیم انقدر این اتاق به اون اتاق شده بودم که گرسنه ام شده بود از دکه کنار اداره یه بسکویت خریدم

- خانم پول خرد ندارم بقیه اش رو بدم بجاش یه روزنامه بدم بهتون

- فرقی نداره آقا ... باقیش باشه برا خودتون

-نه خواهر آدمیزاده نمیخوام دینی گردنم باشه ... بیا این روزنامه رو بگیر جا بقیه پولت

روزنامه رو گرفتم و برای اولین تاکسی دست تکون دادم داخل ماشین هم میشد بسکویت رو خورد انقدر وقت تا دوازده ظهر نمونده بود که بخوام برای بسکویت خوردن تلف کنم

- کجا میری خانوم؟

-Berym ... دبستان سلمان فارسی

-سوار شو

بسکویت رو با علی نصف کردیم و خوردیم از آینه تمام حواسم به راننده بود از همون اول که مانتو و مقنعه بلند و گشادم رو دیده بود تمام حواسش به رانندگیش بود خنده دار بود که امنیت یه زن رو تو این جامعه شخصیت و وقارش نه بلکه لباسش تعیین میکرد چون تا قبل از پوشیدن این لباسها حتی از دست نگاهای حربص راننده تاکسی ها هم درامان نبود

به مقصد که رسیدیم کرایه را دادم و دست علی رو گرفتم و پیاده شدم علی با ذوق به حیاط مدرسه دویید حیاط پر بود از پسر بچه هایی که با کله های طاس و تازه تراشیده به این سمت و اون سمت می دوییدن

- علی برگرد اول باید بریم پیش مدیر مدرسه ات

با همان سرعتی که رفته بود به کنارم برگشت و دستش رو باز توی دستم گذاشت به دفتر رفتم

- ببخشید آقا با آقای باوی کار داشتم

به سمت میز بزرگی اشاره کرد مرد میانسالی پشت میز نشسته بود به طرف میز رفتم

- ببخشید ...آقای باوی؟

سر از روی کاغذها بلند کرد و به من نگاه کرد

- بله ... شما؟

-من همسر حاج آقا موسوی هستم

هل هلی از جا بلند شد و ادای احترام کرد

- خیلی خوش اومدید خانم ... ببخشید نشناختم حاج آقا صحبت کرده بودن که تشریف میارید ... بفرمایید بشینید خواهش میکنم ... بفرمایید

-متشکرم زیاد مزاحم نمیشم راستش پسرم رو آوردم برای ...

از پشت میزش بیرون اومد و به سمت ما اومد دستی روی سر علی کشید و پرسید:

- خوبی پسرم ؟ به به چه پسر آقایی هم هست ... میخوای برو تو حیاط با بچه ها بازی کن دوست پیدا کن زنگ که خورد خودم میام میبرمت سر کلاست بدو پسرم بدو

علی سر بلند کرد و به من نگاه کرد تاییدم رو که گرفت ذوق زده از من خداحافظی کرد و به سمت حیاط پر از دوست جدید دویید آقای باوی رو به من کرد و گفت :

- به خود حاج آقا هم گفتم بدون شناسنامه و مدارک تحصیلی سال اولش نمیشه ثبت نامش کرد اما خاطر حاج آقا خیلی عزیز بود که قبول کردیم

-لطف کردید ... اگر امر دیگه ای ندارید

-به حاج آقا موسوی سلام برسونید

-سلامت باشید ... خدانگهدار

-خداحافظ

***

به روزنامه مچاله شده که کف اتاق افتاده بود خیره شدم هنوز هم تیتر "حکم اعدام زن اسید پاش به پانزده سال زندان تعدیل یافت" با اینکه مچاله اش کرده بودم جلوی چشمم رژه میرفت و حتی گوله گوله اشکهایی که از چشمم میریخت پایین هم نمیتونست اون نوشته وحشتناک از جلو چشمم بشوره و ببره رو به آسمون فریاد زدم

- همین؟ فقط همین خدا ؟ فقط پانزده سال ؟ کم نیست ؟ برای کشتن پاک ترین فرشته روی زمینت فقط پانزده سال کم نیست؟ مگه قتل حکمش اعدام نیست ؟ کجای کشتن وحشیانه خواهر من اسمش غیرعمد تلقی میشد ؟ مگه اون لعنتیا صورت سوخته برگ گل منو ندیدن ؟

از شیشه مشروبی که از لا به لای محموله بسیج برداشته بودم قلپ دیگه ای خوردم و به گلایه ام ادامه دادم

- چون بی کس بود باید حقش رو ضایع میکردی ؟ خدایا مگه تو کسش نبودی ؟ مگه تو نگفتی اونجا نشستی حق مظلومو از ظالم بگیری؟ خدایا مگه عسل من مظلوم نبود ؟ مگه در حقش ظلم نشد ؟

اه لعنتی این شیشه هم تموم شد اما درد من آروم نشد شیشه بعدی رو باز کردم و سرکشیدم جیگرم سوخت اما سوزشش از سوزش قلبم بیشتر نبود

- فراریم دادن خدا ... شاهد بودی مگه نه ؟ فرار کردم مبادا به جرمی که مجبور به انجامش شدم بگیرنم و علی رو هم مثل خودم بی کس کنن ... خدایا از ترس علی ترسیدم که فرار کردم و نموندم تا حق خواهرم رو از اون زنیکه رذل بگیرم ...ترسیدم علی رو بفرستن به پرورشگاهی که ازش وحشت داشت ترسیدم بره اونجا و قلب کوچیکش تحملش رو نداشته باشه ... خدایا بخاطر زندگی برادرم از دست باعث و بانی مرگ خواهرم فرار کردم اما تورو اونجا نگه داشتم ... به تو واگذارش کردم تا حق خواهر پنج ساله ام رو بگیری ... پس کو خدا ؟ این بود حقش ؟ فقط پانزده سال؟

دیگه حتی نای فریاد زدنم نداشتم ... به کی گلایه میکردم ؟ به خدایی که حواسش به من نیست ؟ که صدامو نمیشنوه ؟ اگه صدامو میشنید که عسل رو ازم نمیگرفت ... اون همه التماسش کردم عسل رو نمیبرد به دیوار تکیه زدم و از بین پرده اشک حلقه زده تو چشمام به شیشه های مشروب نگاه کردم ... خدای من این همه رو من کی خوردم ؟ این همه خوردم و هنوزم جیگرم میسوزه ؟ قلبم آتیش گرفته ؟ هنوزم دردم تسکین پیدا نکرده ؟ آهسته با خودم زمزمه کردم ... اشک می ریختم و زیر لب میخوندم

مستی هم درد منو دیگه دوا نمیکنه

غم با من زاده شده منو رها نمیکنه

شب که از راه میرسه غربتم باهاش میاد

توی کوچه های شهر باز صدای پاش میاد

من غمهای کهنه مو برمیدارم

که توی میخونه ها جا بذارم

میبینم یکی میاد از میخونه

زیر لب مستونه آواز میخونه

"مستی هم درد منو دیگه دوا نمیکنه

غم با من زاده شده منو رها نمیکنه

منو رها نمی کنه منو رها نمیکنه"

گرمی مستی ناب توی رگهای تنم

میدونم دلم میخواد با یکی حرف بزنم

کی میاد به حرفهای من گوش بده

آخه من غریبه هستم با همه

یکی آشنا میاد به چشم من

ولی از بخت بدم اونم غمه

ولی از بخت بدم اونم غمه

مستی هم درد منو دیگه دوا نمیکنه

غم با من زاده شده منو رها نمیکنه

منو رها نمی کنه منو رها نمیکنه

با شنیدن صدای در خونه از جا پریدم ... مست بودم اما نعشه نبودم ... توهم نداشتم این صدای در بود که اومد ... این صدای پای محمده که میاد ... وای خدایا بدبخت شدم اگر ببینه .....

***

به چشمهای سرخش که نگاه کردم مستی از سرم پرید ، چشاش به خون نشسته بود و هنوز با خشم و تعجب به من و شیشه های دور برم نگاه میکرد شاید باور نمیکرد این همه کار من باشه ، خودم هم باورم نمیشد ، این همه شیشه رو من کی خالی کرده بودم؟ صدای فریادش شیشه خونه رو لرزوند

- اینجا چه خبره عاطفه؟

به سمتم حمله کرد و بازوم رو چنگ زد و بالا کشوند از یه طرف فشار دستش دور بازوم و از اون سمت اینکه اختیار پاهام دست خودم نبود و نمی تونستم سر پا وایسم مدام تو دستش سُر میخوردم و اون باز با سماجت بازوم رو چنگ مینداخت و من رو توی دستش تکون میداد

- با تو ام آشغال میگم اینجا چه خبره ؟ ... چه غلطی داشتی میکردی ؟ هان ؟

نمیتونستم حرف بزنم ، نمیخواستم حرف بزنم اگر به کلمه میگفتم و صدای خمار و کشیده ام رو میشنید مطمئنا زنده نمیموندم ، هیچی نگفتم کشیده ای توی گوشم خوابوند که برق از سرم پرید و سمت چپ صورتم رو سِر کرد

- خوب خودت رو نشون دادی زنیکه (...) ، منه هالو بگو به تو اعتماد کردم

بازوم رو ول کرد و منو به سمت دیوار پرت کرد کمرم محکم به دیوار خرد و از همون جا سُر خوردم و نقش زمین شدم مثل دیوونه ها دور اتاق می چرخید و با خودش حرف میزد:

- دلم واسش سوخت تو خونه ام راهش دادم بهش عذت و احترام گذاشتم اون وقت اینه جوابش ، تو خونه حاج ممد میخونه راه انداخته

دستش رو مشت کرد و جلوی دهانش گرفت و ادامه داد:

- اِاِاِ چه خر بودم صبح فکر کردم بخاطر به فنا رفتن اسلام و پارتی و مشروب خونه راه انداختن تو ماه حرام داره گریه میکنه ... نگو درد (...) از جای دیگه بوده

باز به سمتم حمله کرد و موهام رو چنگ انداخت و از جا بلندم کرد اینبار حرفا توهیناش رو نمیشنیدم ، نه بخاطر اینکه گوشم از جای سیلی اش زنگ میزد نه ... بخاطر این نمیشنیدم که داشتم به این فکر میکردم که من خیلی ساده بودم وقتی فکر میکردم محمد با مردهای دیگه فرق داره ، وحشی بازی و مو کشیدن و کتک کاری بلد نیست

هرچی میگفت آروم نمیشد و مجبور شد برای آرامش خیالش من رو زیر مشت و لگد بگیره ، زیر لگدهای که به تنم مینشوند جون میدادم و گریه میکردم اما آخ هم نمیگفتم ... شاید چون فکر میکردم حقمه ... آره حقمه چون اشتباه کردم و بازم به یه مرد حیوون صفت دیگه اعتماد کردم

***

از بس منو زد خسته اش شد و یه گوشه نشست نه صدای های های گریه من بند میومد نه صدای نفس های بریده بریده محمد هر دو یه گوشه اتاق کز کرده بودیم و به حال خودمون تاسف میخوردیم

از این ناراحت نبودم که چرا محمد منو زد چون برام عادت شده بود ، کتک خوردن عادتی شده بود که فقط یکی ، دو ماهی بود داشت فراموشم میشد و حالا باز محمد زحمت کشید و یادآوری کرد برای همین از کتک های که خورده بودم از جای کوفتگی بدنم گلایه ای نداشتم ، گلایه من از شکستن بتی بود که از محمد ساخته بودم ، محمد با این کارش بت قلبم رو شکست ، رویاهام رو ویرون کرد ، مرزی که بین اون و باقی مردهای اطرافم گذاشته بودم رو از بین برد و من از این ناراضی بودم دلم میخواست محمد برای من همیشه همون محمد خوبی که عاشقش بودم میموند اما نموند

قوبل دارم که کار من هم اشتباه بود اما چرا حتی نپرسید چرا ؟ حتی ازم دلیل نخواست یا خواست و من جواب ندادم؟ نمیدونم یادم نمیاد شاید بخاطر ضربه پاش بود که اشتباهی بجای ران پام توی فرق سرم نشسته بود

صدای شاد علی از توی حیاط بلند شد ، یعنی گوشام هنوز زنگ میزد که صدای باز شدن در حیاط رو نشنیده بودم؟

- سلام من اومدم

به ثانیه نکشید در باز شد و علی با ذوق وارد شد اما همون ذوق هم به ثانیه نکشید محو شد و جاش رو نگرانی پر کرد:

- مامان چی شده؟

به سمتم دویید و من رو بغل گرفت و باز سوالش رو تکرار کرد:

- این چه حال و روزیه ؟ چی شده ؟ کسی اینجا بود ؟ چرا اینجوری شدی؟

خنده دار نبود که حتی علی هم باور نمیکرد ، محمد من رو به این روز انداخته باشه؟ لبخند تلخی زدم اما سوزش پوست صورتم باعث شد همون رو هم بخورم ... حتی نمی تونستم با یه لبخند برادرم رو امیدوار کنم از من که نا امید شد به سمت محمد رفت :

- حاج عمو چی شده ؟ اینجا چه خبر بوده ؟ دزد زده به خونه ؟ چرا مامانم اینجوری شده

دلم به حال برادرم سوخت که سعی میکرد جلوی حاج عموی عزیزش مثل یه مرد رفتار کنه و بغض توی صداش رو بخوره ، نمی دونست حاج عموش چند دقیقه پیش جای مرد بودنش رو با خوی وحشی گریش عوض کرده بود

محمد ساکت به علی خیره شد و هیچی نگفت روش نمیشد بگه یا حرفی برای دفاع از خودش نداشت ؟

- حاج عمو ؟

بازم سکوت بود بازم فقط صدای گریه من و نفس های نامنظم محد تنها صدای منعکس شده بین دیوارای خونه بود علی که از گرفتن جواب مایوس شد بیخیال توضیح اومد و کنار من نشست دست کوچیکش رو مرحم زخمهای تنم کرد

- علی فدات شه الهی ، گریه نکن قربونت برم ، بهم بگو کی این کارت کرده تا خودم برم حسابش رو برسم ... به خدا میتونم ... تهران هم که بودیم هر کی چیزی در موردت میگفت خودم میرفتم تا میخورد میزدمش بعد نامه مدیر مدرسه رو ازت قایم میکردم که نفهمی ناراحت شی ... به خدا میتونم همه رو بزنم تو فقط بگو کی اذیتت کرده؟

محمد نفس عمیقی کشید و بالاخره از جاش بلند شد ، ترسیدم نکنه جون دوباره گرفته تا این بار حساب من و برادرم رو با هم برسه؟ اما بیتوجه به ما به سمت آشپزخونه رفت ، آشپزخونه اپن نبود و نمیشد فهمید داره چکار میکنه اما از ترس هر گونه واکنشی بی جون دستم رو روی دهان علی گذاشتم تا ساکتش کنم

- قربونت برم ، هیچی نگو باشه ؟ حرف نزن ... باشه علی جون ؟ هیچی نگو ... هیچی نگو علی ... هیچی ... حرف نزن

مثل آدمای هیستریک فقط همین جمله رو تکرار میکردم نمیخواستم حرفهای علی محمد رو از این عصبی تر و وحشی تر کنه و علی در حالی که سعی میکرد دست من رو از دهانش برداره بین گریه فقط سر تکون میداد و خواسته من رو اطاعت میکرد انگار اون همه از لحن هیستریک من ترسیده بود

با بیرون اومدن محمد از آشپزخونه خود به خود نطقم قطع شد یه جعبه همراهش بود و برعکس چند دقیقه قبل کاملا خونسرد بود جلوی پام زانو زد و تازه آرم هلال احمر روی جعبه کمک های اولیه رو دیدم خنده دار نبود اینکه خودش داغونم کنه و بعد خودش دلش بسوزه و تیمارم کنه ؟در جعبه رو باز و پنبه رو پر آغشته به بتادین کرد و خطاب به علی گفت:

- علی جان برو اونور بشین بذار زخمای مامان رو ضدعفونی کنم از بیرون اومدی دست و بالت خاکی بود خطرناکه

علی فورا اطاعت کرد و رفت گوشه دیگه ای از اتاق نشست دلم میخواست داد بزنم "اونی که میخواستی بزنیش همین آدمه علی نرو ... به حرفش گوش نکن ، ازش اطاعت نکن ، بمون و حق من رو ازش بگیر " اما نگفتم دلم نمیخواست علی هم مثل عسل وارد مشکلات من بشه و بجای من تقاص بده

سوزش برخورد بتادین با زخم صورتم من رو از فکر به آینده علی بیرون آورد به محمد که با یه اخم عمیق مشغول کارش بود نگاه کردم و آهسته گفتم:

- خنده داره خودت داغونم کردی خودت هم داری شفام میدی ... هم دردی هم درمون؟

-ساکت شو صدات رو نشنوم

- چرا ساکت شم ؟ میخوای علی صدام رو نشنوه ؟ میخوای نفهمه این بلا رو حاج عمو جونش سر مادرش آورده ؟ از علی میترسی ؟ از خدا نترسیدی منو آش و لاش کردی اما از علی میترسی؟

دست از کار کشید و به صورتم زل زد و مقتدر و با تحاکم گفت:

- میگم ساکت شو چون نمیخوام بوی گند مشروب دهانت رو بشنوم ... از خدا ترسیدم که اینجور ادبت کردم ... تو چی از خدا نترسیدی وقتی به قول خودت تو ماه حرامش دست به حرومی زدی؟ ماه حرام میدونی یعنی چیه کافر؟ خدا میدونی چیه اصلا ؟

نگاهش کردم اما جوابی ندادم ... آره خدا میدونم چیه ... خدا همونه که از جون یه بچه پنج ساله نگذشت اما از حقش چرا ... خدا اونه که قاتل خواهر پنج ساله من رو از مرگ و قصاص نجات داد ... خدا اونه که منو یادش رفته ... خدا اونه که مرد رو آفرید برای عذاب دادن زن ... خدا اونه که زن رو ضعیف آفرید تا زیر دست و پای حیوونایی مثل تو و بهزاد جون بده

- این که لیلا خانمه

صدای متعجب علی من رو از فکر بیرون آورد به صورتش زل زدم وسط اتاق نشسته بود و روزنامه مچاله شده رو توی دستش گرفته بود و با تعجب بهش خیره شده بود سر بلند کرد و با تعجب به من خیره شد و برای اطمینان حرفش رو سوالی کرد :

- مامان این لیلا خانمه مگه نه؟

محمد به سمت علی برگشت و روزنامه رو از دستش قاپید و به عکس اون زن کریه توی قسمت صفحه حوادث خیره شد و بعد دوباره به من نگاه کرد رو به علی کرد و سوالش رو از اون پرسید چون نمیخواست صدای من رو بشنوه:

- علی جان لیلا خانم کیه؟

اینبار علی سعی برای پوشوندن بغضش نداشت

- همونی که خواهرم رو کشت ، همسایه مون بود خواهرم رو کشت

همین یه کلمه حرف کافی بود تا چشمه اشک من و علی باز هم جاری بشه ، محمد نگاه متاسفی به علی کرد و آغوشش رو برای تسلی علی بازگذاشت و علی خیلی راحت به پناهگاه دیشب من خزید و در کمال آرامش خودش رو تخلیه کرد

بهشون نگاه کردم محمد مشغول خوندن روزنامه بود با یه دست روزنامه رو گرفته بود و با دست دیگه علی کوچیک منو توی آغوشش جا داده بود و سرش رو نوازش میکرد

بالاخره فهمیدم نوازش موی سر هر کسی که به آغوشش پناه میبرد از عادتهای محمد بود

***

پشتم رو بهش کردم و خوابیدم اما بازم سنگینی نگاهش رو روی خودم حس میکردم

برعکس هر شب که وسط اتاق رختخواب دو نفره مون رو پهن میکردم و توی بغلش میخزیدم اینبار رختخواب دو نفره رو برای اون گوشه اتاق پهن کردم و خودم با یه متکا و ملافه این گوشه اتاق خوابیده بودم

- عاطفه؟

جوابش رو ندادم میدونم مقصر بودم و حق نداشتم قهر کنم اما محمد رو هم برای ویرون کردن تصویر قشنگ خودش توی ذهنم مقصر میدونستم

- عاطفه جان قهری؟

با یه صدای سرد و بیروح جواب دادم:

- نه قهر نیستم

-پس چرا نمیای بغلم ؟ میدونی که به بغل گرفتنت عادت کردم ، بدون بغل کردن عروسک قشنگم خوابم نمیبره

توی دلم نالیدم " عروسکت دیگه قشنگ نیست ، عروسکت بازم زشت شده ... بازم مثل همیشه روی تنش پر از جای کبودیه ، بدتر از اون داغی که به قلبش گذاشتی" باز سرد جواب دادم:

- نمیام بغلت که یه وقت نجس نشی ... مگه نمیدونی هرکی لب به مشروب بزنه تا چهل روز نجس و نمازش قبول نیست

توی دلم به خودم پوزخند زدم "نه که حالا تو خیلی نماز میخونی"

یهو خودم رو بین زمین و هوا حس کردم و بعد توی آغوش محمد فرود اومدم ، کنارم نشسته بود و من رو توی بغل خودش خوابونده بود یه اخم قشنگ هم روی صورتش نشسته بود که باز داشت دل منو میبرد

- دیگه نبینم در مورد خودت اینجوری حرف بزنیا ... اون سگه که اگه بهش دست بزنی نجس میشه نه حاج خانم خوشگل من ... فهمیدی؟ درسته که مشروب خوردن نجاست میاره اما مگه تو سگی که اگه بهت دست بزنم منم نجس شم؟

توی دلم زار زدم " آره سگم ، برای بهزاد گاهی مجبور بودم حتی سگ هم بشم تا دست از سرم برداره" پیشونیم رو بوسید و سرم رو به سینه اش تکیه داد:

- ببخشید عزیزم ، میدونم کارم شایسته نبود ، نباید بدون محاکمه قصاص میکردم اما تو هم قبول کن کارت خیلی زشت بود انقدر که وقتی دیدمت بیشتر از دلیل کارت زشتیش به چشمم اومد و نتونستم جلوی خودم رو بگیرم

سرش رو توی موهام فرو برد و بو کشید و ادامه داد:

- باورم نمیشد اونی که اونجور مست و از خود بی خود وسط اون همه شیشه مشروب خالی نشسته زن من باشه که تا صبح بخاطر پارتی گذاشتن نامسلمونا توی محرم گریه میکرد ، یه لحظه خون جلوی چشمم رو گرفت

حق با محمد بود مقصر من بودم و تردیدی توش نبود خودم رو بیشتر به محمد فشار دادم تا شاید صدای قلبم رو بشنوه خودم شرمسار از گفتنش بود شاید صدای قلبم رو بشنوه اما نشنید و من فقط برای خودم توی دلم مرثیه خوندم و اشک ریختم و اون تا صبح اشکهام رو پاک کرد

باور کن محمد اون لحظه اصلا یادم نبود محرمه اصلا یادم نبود گناهه اصلا زمان و مکان رو نمیدونستم تنها چیزی که جلوم بود یه تخت بود که یه ملافه سفید روش انداختن و یه دست جزغاله شده از زیر ملافه توی گوشم میزنه و داد میزنه " چرا فرار کردی عاطفه؟ چرا نایستادی تا حقم رو از قاتلم بگیری؟" همش عسلم جلوی چشمم میومد که دور حوض میدویید و داد میزد سوختم سوختم ، همش چهره معصومش جلوی چشمم بود و بعد یهو اون همه زیبایی پودر میشد و جاشو به یه صورت سوخته و کریه میداد و ازم با دلخوری رو برمیگردوند ، عسل حیف بود عسل برای اینکه قربانی کثافت کاریای من بشه حیف بود و این منو آتیش میزد دنبال یه مرحم بودم تا روی زخم دلم بذارم چشمم که به شیشه های مشروب خورد یاد این افتادم که هربار به خونه بهزاد میرفتم مستم میکرد تا درد رو احساس نکنم ... اون موقع جواب میداد توی مست شدت ضربه های بهزاد حس نمیکردم اما امروز ... امروز جواب نداد ، امروز هیچی جواب نمیداد ...امروز مستی هم دردم رو دوا نکرد

***

دیگه آروم بودم ، دیگه گریه نمیکردم ... جالب بود کاری که اون همه شیشه مشروب نتونست بکنه دستای محمد کرد ، دستای عشقم کاش همون ظهری موقعی که علی رو آروم میکرد من رو هم یه گوشه آغوشش جا میداد و بهم از آرامشش هدیه میکرد صداش از خلصه درم آورد

- عاطفه ؟

-جانم ؟

- قربون جانم گفتنات ... همیشه همینجوری باش باهام قهر نکن

-چشم

-عاطفه ... چرا نموندی شکایت کنی ؟ ترسیدی حق رو بهت ندن؟ مگه حق با تو نبود ؟ مگه عسلت رو به ناحق نکشته بودن ؟ پس چرا نموندی حقت رو بگیری؟

چی جواب میدادم میگفتم اگه میموندم تا حقم رو بگیرم اون وقت به جرم فاحشگی من رو زندان میکردن و علی رو میفرستادن به پرورشگاهی که ازش وحشت داشت؟ راستی جرم فاحشگی چی بود ؟ چند سال زندان؟

- تو روزنامه نوشته بود مجرم پرونده بخاطر نداشتن شاکی تخفیف خورده ... چرا شکایتی نکردی؟

آب دهانم رو قورت دادم و جواب دادم:

- کی میگه شکایت نکردم؟

دست از نوازش موهام کشید سرم رو از روی پاهاش بلند کردم و کنارش نشستم و تکیه به دیوار زدم از حالت صورت معلوم بود منتظر ادامه حرفمه و منم ادامه حرفم رو نخوردم

- من شکایت کردم

دستم رو بلند کردم و به سقف اشاره کردم:

- به خودش شکایت کردم اما جوابم رو نداد ... هیچ وقت جوابم رو نمیده

به چشماش خیره شدم و از پشت پلکای خیسم نالیدم

- به من گوش نمیده ... من بنده خوبی براش نبودم محمد باهام قهره ... باهاش که حرف میزنم روشو برمیگردونه و گوشاشو میگیره

بغضم شکست و اشکم آزاد شد خودم متعجب بود این همه که من گریه میکنم پس چرا کور نمیشم ؟ چرا چشمه اشکم خشک نمیشه؟ بین گریه گفتم:

- بهش التماس کردم ... رفتم در خونه اش زار زدم و التماس کردم عسلم رو ازم نگیر ... محمد ،دستش رو روی گوشش گذاشته بود تا نشنوه ... نشنید ... گرفت ... عسلم رفت ، به پنج سالگیش رحم نکرد محمد ، ازم گرفتش ، جونش رو ازش گرفت ... حق داره من سرپرست خوبی نبودم ... همیشه واسه علی و عسل کم گذاشتم اما محمد ، عسل که خوب بود عسل که پاک بود ، چرا تقاص منو از عسل گرفت ؟ از یه بچه پنج ساله

دیگه نمیتونستم حرف بزنم حتی نفس کشیدنم از بین اون سیل اشک برام سخت بود با تاثر دستش رو دورم حلقه کرد و سرم رو روی شونه اش گذاشت بغضم رو قورت دادم و باز گفتم

- به من گوش نمیده محمد ... تو بهش بگو ، تورو دوست داره ، تو خوبی ... منتظر نشسته تا به حرفهات گوش بده ... بهش بگو علی رو ازم نگیر ... تنها چیزی که برام مونده علی ... بگو اونو ازم نگیره ... بگو تورو ازم نگیره ... من دوست دارم محمد اما اگه خدا بفهمه برای انتقامم که شده تورو ازم میگیره ... تو بهش بگو نکنه ... بگو منو تنها تر نکنه ... منو بدبخت تر از اینی که هستم نکنه ... تو بهش بگو محمد ... تو بهش بگو

انقدر شدت اشکم زیاد شده بود انقدر سخت نفس میکشیدم که محمد ترسید و با صدای نگرانش سعی کرد آرومم کنه

- باشه بهش میگم ... میگم ... تو آروم باش ... آروم که شدی با هم میگیم ... تورو هم دوست داره ... به حرف تو هم گوش میده ... تو بنده شی همونی که فرشته هاش رو مجبور کرد جلوت زانو بزنن

خودم رو از آغوشش بیرون کشیدم انگار حمله عصبی بهم دست داده بود که اونجور مثل دیوونه ها مقاومت میکردم

-جلو من نه ... جلو من زانو نزدن ... یه عمری جلو همه زانو زدم ... جلو بهزاد ... جلوی دکتر توی بیمارستان ... جلو همه زانو زدم اما هیشکی جلوم زانو نزد ... میدونم محمد ...میدونم به حرفم گوش نمیده ... من بهش بگم لج میکنه بدتر ازم میگرتتون ... مثل عسل که ازم گرفتش ... تو بهش بگو باشه ... بگو خب؟ ... تو بهش بگو

ترس از تک تک اعضای صورتش میبرید شاید میترسید بلایی سر خودم بیارم که اونطور با ترس هر چی گفتم اطاعت میکرد

-باشه میگم ... تو آروم باش من میگم ،تو آروم باش

ضجه زدم:

- الان بگو همین الان ...الان بگو ... دیر میشه الان بگو

حراسون رو به قبله شد و دستاش رو بلند کرد ... دلم آروم گرفت دیگه خدا با زندگیم لج نمیکرد ... دعای محمد پشتم بود

***

پلکام انقدر سنگین بود که به سختی از هم بازشون کردم و اطرافم رو از نظر گذروندم روی تشک دو نفره ام خوابیده بود و محمد هم کمی اون طرف تر نشسته بود و برنج پاک میکرد به زور لبهای خشکیده ام رو از هم باز کردم:

-سلام

خواستم صبح بخیر بگم اما از شنیدن صدای دو رگه خودم ترسیدم و به همون سلام اکتفا کردم همون سلام کافی بود تا توجه محمدم به من جلب بشه لبخندی زد و با محبت گفت:

- به به سلام حاج خانوم ... ظهرتون بخیر

-ساعت چنده مگه؟

-دوازده

خواب از سرم پرید و از جا بلند شدم و با هل گفتم:

- پس تو اینجا چکار میکنی مگه نباید بری مسجد؟

با خنده و به مسخره گفت:

- اون صف طویل نماز گذار ها یه روزم نمازشون رو فرادا بخونن چیزی نمیشه ... مهم همسرمه که حالش خوب نبود و من باید کنارش میموندم

خجالت کشیدم این همه که محمد به منه بدکاره بها میداد اگر من یه درصدش رو براش ارزش قائل بودم هیچ وقت غلطی که دیروز کردم رو نمیکردم

- الهی من قربون اون صورتت برم که گل انداخته ... بیا بغل حاج آقاتون ببینم

سر به زیر و محجوب به حیا به آغوشش خزیدم سینی برنج رو گوشه ای گذاشت و دستش رو دورم حلقه کرد و چشمهام رو بوسید

- من فدای این چشم های خوشرنگت حیف نیست به این روز درشون بیاری

تازه متوجه سوزشش چشمم شدم

- چشمهام میسوزه محمد

-بایدم بسوزه خانم ... انقدر که تو دیشب ازشون بیگاری کشیدی من تعجبم که تا حالا کور نشده

به شوخی مشت آرومی روی بازوش نشوندم

-اِ زبونت رو گاز بگیر ... یه خدا نکرده تو دهانش نیست

خندید و با سرخوشی گفت:

- خدا نمیکنه چون میدونه من عاشق این چشم هام

دلم قیلی ویلی رفت خدایا من هیچ وقت انقدر خوشبخت نبودم ... میدونم اینا اثرات دعای دیشب محمده

تمام عشقم رو توی چشمم ریختم و به چشمای محمد خیره شدم با لودگی گفت:

- اینجوری نگاهم نکن میخورمتا

خندیدم یه خنده از ته دل ، از اون خنده ها که دلم براش تنگ شده بود ...یه خنده که دیگه تلخ نبود

- فدای اون خنده ات بشه محمد ... همیشه همینجور بخند دوست ندارم دیگه هیچ وقت اشکت رو ببینم ... دنیا و تمام سختی هاش برن به درک مهم اینه که منو تو کنار هم خوشبختیم

***

عباش رو پوشید و برگشت و به من نگاه کرد و با تعجب پرسید:

- پس چرا هنوز آماده نشدی؟ دیرمون میشه ها عاطفه

مستصل به چشماش خیره شدم شاید التماس رو از نگاهم بخونه

- من نمیام محمد ... بذار نیام

نوچی کرد و کله ای تکون داد و گفت:

- باز گفت ... نمیشه خانمم ...نمیشه ...باید بیایی

-آخه من پاک نیستم نمی تونم بیام مسجد

-چته که پاک نیستی؟

-نمیدونی چمه ؟ دیروز رو یادت رفته؟ یادت رفته چه غلطی کردم ؟ من الان نجسم نمیتونم بیام

با عصبانیت چشمهاش رو گرد کرد و گفت

-یه بار دیگه بگی من نجسم من میدونم و تو صدبار گفتم نگو بدم میاد ... الانم پاشو لباس بپوش تا اذان مغرب رو نگفتن ... درسته نمازت قبول نیست ولی دیگه تو عذای آقا که میتونی سینه بزنی

دودل پرسیدم:

- یعنی من با این وضع بیام مسجد

بین حرفم پرید:

- کدوم وضع؟ ... فراموشش کن عاطفه چقدر میخوای منو خودت رو با یه خاطره بد عذاب بدی؟ ... پاشو بپوش بریم خانمم

خودش بلند شد و از اتاق بیرون رفت بلند شدم تا آماده بشم وقتی یه روحانی میگفت ایرادی نداره یعنی نداره دیگه من چه میدونم اصلا

آماده شدنم اونقدرا طول نکشید حالا دیگه زن یه آخوند بودم و دنگ و فنگ آرایش کردن رو نداشتم از طرفی یه دست مانتو که بیشتر نداشتم و وقتی برای انتخاب لباس تلف نمیشد مانتوم رو پوشیدم و چادر مشکی که نمیدونم از کجا ولی از قبل توی کمد محمد بود رو برداشتم و سرم کردم و از اتاق بیرون رفتم با علی یه گوشه سالن کوچیک خونه نشسته بود و منتظرم بودن من رو که دید بلند شد و با لبخند به کنارم اومد سرتا پام رو نگاه کرد و با ذوق گفت

- چقدر چادر بهت میاد ... چقدر خوشگل تر شدی

لبخندی تحویلش دادم که رنگ نگاهش رو برگردوند حالا چشماش مثل چشمای من غمگین بود با تعجب بهش نگاه کردم غم چشماش دلیلی نداشت خواستم بپرسم اما وقتی دستور رفتن داد و خودش جلوتر از من بیرون رفت فهمیدم که الان وقتش نیست

***

صدای سنج و دمام و نوحه خون فضا رو عوض کرده بود دیگه هیچکی توی حال خودش نبود هر کس توی اون تاریکی به یه نقطه خیره شده بود و همراه هر کدوم از نوحه ها به یاد یکی از گره های زندگیشون گریه میکردن

اینو مطمئن بودم نصف اون ادمایی که اینجا دارن گریه میکنن برای آقا امام حسین نیست یکی موقعی که در مورد قاسم و عروسیش میخوند بلند ضجه میزد شاید که یاد جوون ناکامی که از دست داده میوفتاد

یکی وقتی از پدر میخوند هق هقش اوج میگرفت شاید پدرش رو از دست داده بود

یکی اسم عمو که میومد ... یکی اسم عمه رو که میبرد ... یکی وقتی در مورد علی اصغر نوحه میخوندن زار میزد اما من فقط به یاد رقیه گریه کردم همراه نوحه خونی که برای رقیه مجلس گرم میکرد میخوندم و قطره قطره اشک میریختم

- خانم دستم به دامنت ... خانم عسل من همسن شما بود ... عسلم مثل شما بابا نداشت ... عسلم مثل شما تنها بود ... مثل شما به گناه نکرده مجازات شد ... خانم تورو به اون بزرگی در عین کوچکیت ، خانم تورو به اون جدت ، خانم تورو قسم به سر بریده پدرت عسل من رو تنها نذار ... عسلم از تنهایی میترسه ... عسلم بچه است ... مثل شما ... خانم

هق هق میکردم و به بانوی خرابه های کوفه التماس میکردم

میدونستم گناه کارم میدونستم خطا کارم حتی میدوونستم که ناپاکم ... رویی نداشتم اما رو میزدم شاید کرم خاندان حسین انقدر بلند بود که روی من رو گرفت انقدر گریه کردم که از حال رفتم

همه جا بوی عود بود... همه جا بوی سیب بود ... همه جا محرم بود

***

یه دشت سرسبز بود تا چشم کار میکرد سبزه و سبزی بود و یه رود کوچیک که از وسط اون دشت سبز رد میشد صدای چه چه پرنده ها کل محیط رو برداشته بوی و از یه جای دورتر صدای شر شر آب روح نوازش میکرد به سمت رود رفتم خیلی تشنه ام بود شاید شانس میاوردم و آبش شیرین می بود خم شدم تا آب بردارم اما رود خشکید اما هنوزم از یه جای دورتر صدای آب میومد طاقتم تموم شده بود پس به سمت صدای آب دوییدم از دور یه آبشار بزرگ رو دیدم سرعتم رو بیشتر کردم و به سمت آبشار دوییدم کنار آبشار دو تا دختر بچه پشت به من تاب بازی میکردن سر طناب تاب به هیچ جا وصل نبود مستقیم تا آسمون میرفت و اونجا پشت یه ابر مخفی میشد

صدای خنده دختر بچه ها صدای شر شر آب تحت الشعاع قرار داده بود بهشون نزدیک تر شدم اونی که پایین تاب ایستاده بود و اون یکی رو هل میداد به سمت من برگشت

خدای من این که عسل بود ... خواهر من بود ... عسل من بود ... من رو که دید با دو به سمتم اومد و خودش رو توی بغلم انداخت با ذوق بغلش کردم و دور خودم تابش دادم و اون با ذوق میخندید خسته که شدم گذاشتمش روی زمین و مثل ندیده ها خیره خیره نگاهش کردم خندید و باخنده گفت:

- آجی خوشگل شدم که اینجوری نگام میکنی؟

-آره آجی مثل فرشته ها شدی

خندید قاه قاه خندید و گفت:

- آجی من از فرسته ها بالاترم ... من انسانم

توی آغوش گرفتم و به خودم فشردمش نگاهم به دختر بچه دیگه افتاد که هنوز هم روی تاب بود و بازی میکرد و اصلا هم کنجکاو نبود تا به سمتم برگرده عسل رد نگاهم رو گرفت و به دختر بچه رسید:

- آجی دوست پیدا کردم ... انقدر خوشگله که نمیدونی

-پس چرا دوستت برنمیگرده منو نگاه کنه ؟

یهو نگاه عسل غمگین شد اون همه خنده یهو پر کشید و با غصه بهم گفت:

- ازت دلگیره خواهر ... میگه چرا برنمیگردی؟

-به کجا برگردم؟

-به راه راست

از خواب پریدم دور تا دورم سفید بود ... یه اتاق سفید ، اتاق یه بیمارستان ... هنوزم تشنه ام بود ... شاید تشنه دیدن اون دختر بچه

***

نگاه کلافه اش رو بهم دوخت و و پرسید:

- چیزی شده عاطفه ؟ از وقتی از بیمارستان اومدیم تا حالا همش تو خودتی ... جلوی علی نگفتم که ناراحت نشه

بهش نگاه کوتاهی انداختم ولی توی همون نگاه هم محمد رو ندیدم حواسم جای دیگه ای بود میدیدم که لب میزنه اما صداش رو نمیشنیدم

- با توام عاطفه ... کسی چیزی بهت گفته؟

بی حواس پرسیدم:

- مثلا چی؟

رنگش پرید شاید اگر حواسم اینجا بود ازش دلیل رنگ پریدگیش رو میپرسیدم اما فعلا مشغله های مهم تری داشتم مشغله تعبیر یه خواب ... یه خواب که پیامش رو واضح بهم گفته بود

- هیچی ... هیچی ... گفتم شاید کسی بهت چیزی گفته

-آره گفته

اگر میخواستم با دیوار سفید پشت سرش مقایسه اش کنم مسلما در حال حاضر مو نمیزد

- چی ؟ چی بهت گفتن ؟ کی گفت ؟ در مورد من ...

بین حرفش پریدم ، هنوز گیج تر از اون بودم که بخاطر دستپاچگی و من من کردنش ازش سوالی بپرسم ذهنم هنوزم درگیر یه چیز دیگه بود شاید اگه میذاشتم ادامه بده چیزهای جالبی میشنیدم اما نذاشتم و بین حرفش پریدم:

- گفت به راه راست برگردم

ابروهاش بالا پرید و دست از تته پته کردن برداشت و اینبار جای دستپاچگیش رو تعجب گرفت:

-چی؟ چی گفت؟ کی؟

-نمیدونم کی بود

میدونستم اما باورم نمیشد ، من که معصوم نبودم که خواب ائمه ببینم ... من گناهکار تر از این بودم که حتی عزراییل به سراغم بیاد ... انقدر گناهکار که حتی عزراییل هم به سراغم نیومد ... وای خدایا یعنی نکیر و منکر من چه شکلی بودن؟ از اعمال من وحستناکتر مگه بود ؟ آره اعمال بهزاد ... نکیر و منکر بهزاد چی میتونستن باشن؟ ذهنم شلوغ بود بود شلوغتر از اون که بخوام به چشمهای نگران محمد که جلوم بود فکر کنم ... یعنی اون دختر بچه سه ساله ای که تو خوابم دیدم واقعا همونی بود که دست به دامنش شدم ؟ ...واقعا بود؟

چرا برنگشت نگاهم کنه ؟ ... معلومه برنمیگرده توی روی توی بدکاره تف هم نمیشه انداخت چه برسه به نگاه

اشک تو چشمم جمع شد و با بغض به صدای توی ذهنم گفتم

" اما من که نخواستم این بشم ، اون دکتر تو بیمارستان خواست ... همونی که میخواست آپاندیس عسل رو عمل کنه "

" اونجا مجبور شدی ، بعدش چی؟ بعدش چرا دست نکشیدی؟ "

" به بچه ها که نمی تونستم گشنگی بدم "

" میرفتی کار پیدا میکردی"

" گشتم خیلی دنبال کار گشتم نبود ...آخر همش میرسید به همون کاری که داشتم "

" شوهر میکردی "

" شوهر ؟ شوهر کجا بود ؟ دخترا پاک و مطهرش بی شوهر مونده بودن وای به من که دیگه پاک هم نبودم "

" الان چطور شوهر پیدا کردی ؟ اون موقع هم همینطور پیدا میکردی"

" من پیداش نکردم اون منو پیدا کرد ... از پشت در خونه خدا ، همون جایی که خدا راهم داد و بنده اش نداد"

صدای پوزخند افکارم توی ذهنم پیچید:

" تو لیاقت محمد رو نداری "

به محمد نگاه کردم یه پیرهن سفید آستین بلند پوشیده بود با یه زیر شلواری آبی روشن و یه گوشه نشسته بود و هنوز هم با چشمهای نگران منو نگاه میکرد ... شاید انقدر ازم پرسیده بود و من نشینده جواب ندادم که از گرفتن جواب نا امید شده بود

" میدونم ... میدونم ندارم ولی میخوام داشته باشم"

- محمد؟

سرش رو بلند کرد و بهم نگاه کرد و منتظر شد ادامه جمله ام رو بگم

- راه توبه چیه ؟

بهم لبخند زد ... یه لبخند گنگ ... یه لبخند که هزار تا حرف توش بود ... حرفهایی که من نمیفهمیدم ... حتی نپرسید توبه از چی؟

***

مسح پاش رو که کشید قد راست کرد و گفت:

- عاطفه جان میخوام نماز بخونم ، نمیای؟

احساس شرمندگی کردم و خجالت زده گفتم:

-من بلد نیستم نماز بخونم

ابروهاش بالا پرید:

- مگه میشه بلد نباشی حتی اگر تو خونه تون هم کسی نماز نمیخوند حداقل تو مدرسه که دیگه یادت دادن

-روز جشن تکلیفم ، مامان مریض بود بابا هم خونه نبود موندم پیش مامان نتونستم برم از اون به بعد فکر میکردم چون جشن تکلیف نرفتم یعنی به تکلیف نرسیدم اما روم نمیشد به هیچ کس بگم برای همین توی مدرسه هربار که میخواستن نماز بخونن من یه جوری خودم رو یه گوشه قایم میکردم

یکی از همون لبخندای شیرینش تحویلم داد:

- اشکال ندارم خانومم بیا الان خودم یادت میدم

چونه ام رو بین انگشت شست و اشاره گرفت و تکون داد و با خنده گفت:

- من میشم حاج آقای جشن تکلیف خانوم بیست و نه ساله ام

بعد با تردید پرسید:

- بیست و نه سالته دیگه ... آره؟

خندیدم ...یکی از همون خنده های تلخ ... آره بیست و نه منهای ده سالمه ... پس برای همین بود که همه منو مادر علی میدیدن ؟ معلومه که آره مسلما فاصله سنی یه مادر و فرزند رو یازده سال نمیدونستن که ... آه یعنی این یه سال بودن با بهزاد انقدر منو پیر کرد ؟ اندازه ده سال ؟ به طعنه و با خنده جواب دادم:

- ای یه چیزی تو همین مایه ها

قاه قاه خندید :

- ببخشید عزیزم ... یادم رفته بود از خانمها نباید سنشون رو پرسید ... بدو برو وضو بگیر بیا تا جشن تکلیفت رو شروع کنیم ... وضو گرفتن که بلدی دیگه ... آره؟

لبخند زدم :

- وقتی وضو میگیری نگات میکنم

عین همون لبخند رو تحویلم داد ... یعنی لبخند منم به اندازه مال اون بهش ارامش میده ؟

- پس برو وضو بگیر بیا ... اینبار من نگات میکنم

***

در حالی که دو تا دستش رو روی پاش میکوبید به نوبت به چپ و راست نگاه کرد و بعد سر به سجده برد عین همون کار رو تکرار کردم و سر به سجده بردم ... پس چرا دیگه بلند نمیخونه تا تکرار کنم ... حالا چکار کنم؟ حالا باید چکار کنم؟

- قبول باشه حاج خانم

سر از سجده بلند کردم کنارم نشسته بود و با لنگه همون لبخند قشنگش به من نگاه میکرد ناخوداگاه منم لبخند زدم

- قبول حق

خندید ... یه خنده از ته دل خنده هاش دلم رو شاد میکرد و لبخند به لبم میاورد نگاهش روی لبخندم ثابت موند ...روی لبم ... نگاهش رو بالا آورد به چشمهام نگاه کرد و باز لیز خورد و به لبم افتاد ... خودش رو جلوتر کشید و لبش روی لبهام نشست ... لبهاش نه داغ بود و نه شیرین ، طعم ایمان میداد ... دستاش که لا به لای موهام گره خورده بود و نوازش میکرد دلم رو به لرزه نمینداخت اما وجودم رو غرق ایمان میکرد ... شاید داشت از ایمان خودش به زندگی به من هم ذره ذره تزریق میکرد

ازم که فاصله گرفت غرق آرامش بودم نه نیاز

خندید و کمی خجالت زده گفت:

- معمولا رسمه برای جشن تکلیف به هر کس یه هدیه میدن

منظورش رو فهمیدم و خندیدم به شوخی گفتم:

- بله ولی شنیده بودم هدیه شون مهر و تسبیحه ها

از شوخی من خندید و شیطون گفت:

- من دلم میخواست واسه جشن تکلیف به حاجیه خانوم خودم یه هدیه ویژه بدم ... مگه بده ؟

به لبهاش نگاه کردم و به یاد هدیه ویژه ام زمزمه کردم

- نه خیلی هم خوبه

اصلا کی گفته بوسه یه مرد به زنش سر سجاده تو پیشگاه خدا گناهه؟

اینبار من خودم رو به اون نزدیک کردم و لبهام رو روی لبهاش گذاشتم

خدایا شاهد باش در محضر تو عشقم رو به شوهرم تقدیم میکنم خودت حافظ عشقمون باش

از هم که فاصله گرفتیم دستی به موهاش کشید و با شیطنت گفت:

- چه خوبه که امروز علی شیفت ظهر بودا

***

صداش بی نهایت گرفته بود از بس که دیشب برای مراسم فریاد زده بود آخه میکروفون مسجد خراب شده بود و بچه های تاسیسات هم فراموش کرده بودن درستش کنن لیوان آب جوش رو جلوش گذاشتم و یه تیکه نبات هم توش انداختم و هم زدم

- اینو بخور صدات یکم باز شه

طفلک انقدر حنجره اش اذیتش میکرد که حتی نتونست یه باشه خشک و خالی بگه همینجوری سر تکون داد و لیوان آب جوش رو سر کشید

-بهتری ؟

باز سر تکون داد که یعنی آره خندیدم و گفتم:

- بابا حداقل از صدات به اندازه یه آره گفتن کار بکش خودت مطمئن بشی بهتر شده یا نه

اونم خندید من رو بغل زد و با همون صدای داغونش کنار گوشم زمزمه کرد:

- صدامو گذاشتم برای ابراز علاقه به همسرم برای باشه و آره گفتن هدرش نمیدم

خندیدم و گفتم:

- اوه اوه صدات که هنوز داغونه ... بذار تا این آب جوش یخ نشده برم یه لیوان دیگه برات بیارم

خواستم از بغلش بیرون بیام که محکمتر گرفتم و گفت

- نمیخواد ...آب نباتم اینجا تو بغلمه ... آب و نبات دیگه میخوام چکار؟

خندیدم حتی با اون صدای داغون هم ابراز علاقه هاش شیرین و دل نشین بود

- عاطفه ؟

-بله

-بلدی آش بپزی؟

-اوهوم ... هوس آش کردی؟

- نه نذر آش کردم ... برای روز حنابندون حضرت قاسم نذر آش کرده بودم ... پس فرداست ... گفتم اگه بلد نیستی یکی بیارم که درست کنه

همونجور که تو بغلش نشسته بودم سرم رو روی شونه اش تکیه زدم و گفتم:

- آقامون از من جون بخواد آش چیه؟ ... بلدم نبودم میرفتم یاد میگرفتم

-پس من امروز برم سبزی و رشته اش رو بخرم

بعد به شوخی اضافه کرد:

- مطمئنی بلدی دیگه ... آبرومو نبری

خنندیدم و به شوخی مشت آرومی به بازوش زدم خندید و دست مشت شده ام رو گرفت و بوسید ، پرسیدم:

- نذر چی هست حالا؟

آهسته گفت اما من شنیدم :

- نذر برگشتن قلبم

***

علی با ذوق سینی های آش رو میبرد و بین در و همسایه پخس میکرد بهش یاد داده بودم بگه " آش نذریه حاج ممده " نذر برگشتن قلبش

به این حرف حساسیت پیدا کرده بودم مگه قلبش کجا بود که حالا برگشته به خصوص اینکه امروز موقع پختن نذری از چند تا از همسایه ها یه حرفایی شنیده بودم

- شما همسر حاج ممد هستید؟

-بله

-خب خدا رو شکر ... دیگه کم کم وقتش بود نگران این بودیم که این حاج ممد کی میخواد مزدوج بشه ... آخه میدونی خانوم جون؟ اینجور که ما شنیدیم تو حوضه علمیه طلبه ها رو از همون اول زن میدن حالا اینکه این حاجی ما چطور تو حوضه جلو آخوندای دیگه مقاومت کرده و زن نگرفته الله و علم ... ما هم نمیدونیم

-دلت خوشه ها خواهر ... شاید هم زن گرفته و ما بی خبریم

زن اولی به دومی چپ چپ نگاه کرد و بعد از اشاره نامحسوس به من به شوخی گفت:

- زن که بله گرفته ... این دسته گل رو گرفته

و بحثشون تموم شد اما مشغله ذهنی من تموم نشده بود ...یعنی واقعا علی زن داشت؟ لابد داشت وگرنه چه دلیلی بود که من رو صیغه کنه ؟ خب دائم عقدم میکرد

با صدای محمد به زمان حال برگشتم

- حاج خانوم اون دیگ آخری رو بذار غروب با خودمون ببریم مسجد پخش کنم

بهش نگاه کردم و بی توجه به حرفش یهو پرسیدم :

- محمد تو قبلا ازدواج کردی؟

با حرف من باز رنگش پرید درست مثل همون روز با گچ دیوار پشتش همرنگ شد و گفت:

- برای چی میپرسی؟

-آخه خانمها تو حیاط میگفتن آخوندا باید تو همون دوران طلبگیشون زوجه اختیار کنن ... راست میگفتن

زیر لب نالید اما من شنیدم:

-ای لعنت به این خانم های خاله خان باجی

این بار بلندتر گفت :

- آره خب یه همچین چیزی بین طلبه ها هست که برای جلوگیری از به گناه افتادن از همون اوایل طلبگی شون ازدواج میکنن تا سنت پیغمبر به جا بیارن ولی خب قانون رسمی نیست

-یعنی تو ازدواج نکردی؟

نگام کرد سکوتش طولانی شد اما بالاخره گفت :

- آره ازدواج کردم اما ...

***

- اون سالهای اول حوضه یه استاد داشتیم که همه طلبه ها رو به ازدواج تشویق میکرد یعنی یه جورایی به قول بچه ها فتوای مزدوج شدن طلبه ها رو داد خلاصه انقدر حرف این آقا خریدار داشت که همه رفتن دنبال زن و زندگی و یه روز چشم باز کردم دیدم همه هم دوره ههم زن و بچه دارن و من هنوز سرم بی کلاه مونده ... مادر که نداشتم ، مادر پنج سالم بود که از دست آقام سکته کرد و مُرد آقام هم که مریض و زمین گیر بود یه پیرمرد رو که حتی تا دستشویی نمی تونست بره و باید زیرش لگن میذاشتم رو چطور برمیداشتم میبردم خواستگاری خونه های مردم؟ ... از اون طرف آخه مگه من چی داشتم که فک و فامیل دخترشون رو دست من بدن ... از همون روزی که گفتم میخوام برم حوضه علمیه و طلبه بشم همشون طردم کردن راستش رو بخوای من فامیل چندان معتقدی نداشتم در واقع اصلا معتقد نبودن و وقتی دیدن من برعکس اونا در اومدم طردم کردن ... خلاصه این شد که برعکس دوستام که حالا دیگه منتظر بابا شدن بودن من عذب موندم

-یه روز حاج براتی رو دیدم همون استادمون که فتوای ازدواج طلبه ها رو داده بود ازم گله داشت بهم گفت " شنیدم که حرفهای استادت برات پشیزی ارزش نداشته " خودم رو کشتم تا باور کرد که دلیل اصلی من چی بوده و بی اهمیت شمردن حرفهای اون نبوده باور که کرد یهو دراومد گفت " بیا خودم بهت دختر میدم مثل پنچه آفتاب " اول فکر کردم دختر یکی از همین کمیته ای هاست که بعضی وقتا کمک های مردمی میبردیم در خونه هاشون به هر حال برای یه مستضعف که برای نون شبش محتاج این و اون بود ، آخوند بودن یا نبودن دومادش مهم نبود همین که یه نون خور کمتر میشد کافی بود اما وقتی فهمیدم منظورش دختره خودشه دهانم باز موند ، مگه میتونستم به دختر استادم نه بگم ؟ اصلا نه هم میگفتم دیگه خواستگاری کی می تونستم برم

-هم من بله گفتم هم اون و با هم پای سفره عقد نشستیم ... به من بله گفت اما دلش با کس دیگه بود

-بعد ازدواجمون بود که فهمیدم فاطمه یه روی دیگه داره به اسم فاطیما ... جلوی باباش چادر رو تا نوک بینیش میکشید جلو و از خونه که پاشو میذاشت بیرون چادر رو در میاورد و مانتو تنگ و کوتاهش رو به نمایش میذاشت ... اندامش رو به نمایش میذاشت ... با عشوه تو خیابون راه میرفت ... با مردهای غریبه بگو و بخند میکرد ... به اسم دوست اجتماعی با هزار و یک مرد دوست بود و همه اینها رو من دو سال بعد از ازدواجمون فهمیدم

-همه اینها رو دو سال بعد ازدواجمون تو یه نامه برام نوشته بود و گفت که چطور هر روز که من از خونه بیرون میرفتم اونم با چه وضعی بیرون بوده و با بی افاش به ریش من میخندیده ... روزی که با یه نامه بهم خبر داد که داره میره پیش عشق کودکیش ، پیش پسر خاله اش که سالها پیش تو آمریکا پناهنده سیاسی شده بود

-با فرارش مامانش سکته کرد باباش از ترس آبرو خونه نشین شد و من ... من داغون شدم ، به هر مردی که نگاه میکردم با خودم میگفتم نکنه یه روز دست فاطمه من تو دست این مرد بوده ... نکنه یه روز کنار این مرد نشسته نکنه یه روز به جوکهای فاطمه من خندیده ... نکنه یه روز ....

ساکت شد و دیگه ادامه نداد و یه نفس عمیق کشید تا شاید دلیل لرزش توی صداش رو فرو بده ، کنارش رفتم و دستم رو روی شونه اش گذاشتم میتونستم درک کنم برای یه مرد چقدر سخته که خیانت زنش رو بفهمه و حتی نتونه کاری کنه

- تا مدتها دنبالش گشتم ، گشتم تا پیداش کنم و بهش نشون بدم سزای زن خائن چیه اما ... پیداش نکردم و داغ این خیانت تا همیشه رو پپیشونیم موند

-دیگه نمیتونستم قم بمونم که اگه میموندم منم مثل پدر زنم خونه نشین میشدم بار و بندیل بستم و اومدم آبادان ... منم مثل تو پناهنده شدم از شهری که هر صدای پچ پچش ریشه ام رو میخورد و نگرانم میکرد نکنه دارن راجع به من و زن خائنم حرف میزنم فرار کردم و اومدم به این شهر پناه آوردم ... برای همین هیچ وقت ازت نپرسیدم چرا فرار کردی هیچ وقت ازت دلیل نخواستم چون میدونستم این دنیا انقدر بد و پلید هست که هزار و یک دلیل میتونه برای فرار از سرنوشت به آدما بده

دستش رو دور کمرم حلقه کرد و منو به خودش نزدیک کرد

- تو رو که دیدم نظرم عوض شد ... نظرم راجع به زنها عوض شد ... راجع به آدما عوض شد ... فاطمه هم مثل من و تو یه فراری بود ، فرار از پدر متعصبش ، فرار از فشارهای بیخودی ... باباش خیلی بسته نگهش داشته بود ... آهنگ گوش نده ... نرقص ... بیرون نرو ... چادر سرت کن ... مقنعه سرت کن ... باورت میشه اگر بگم فاطمه از پنج سالگی مجبور به نماز و روضه شده بود؟ باباش انقدر محدودش کرد تا درست بارش بیاره غافل از اینکه از اون سر بوم انداختش زمین ... طبعیت کور کورانه فایده ای نداره عاطفه ... اینکه کسی رو بدون اینکه دلیل بگی به کاری مجبور کنی اشتباهه ... اگر من تورو بدون اینکه خودت بخوای مجبور به نماز خوندن میکردم فقط به این دلیل که شوهرت یه روحانیه اون وقت تو همین قدری که الان از نماز خوندن لذت میبری بازم لذت میبردی؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم ادامه داد :

- تو این موررد فاطمه تقصیری نداشت به مقصر نبودنش که پی بردم از گناهش گذشتم و بیخیال مجازات ، غیابی طلاقش دادم

همین رو میخواستم تمام حرفش رو درددلش رو گوش دادم تا فقط مطمئن بشم که حالا دیگه فقط من تو قلبشم ... فقط من زنشم ... یه زن صیغه ای ... نه نه نباید با فکر به صیغه ای بودنم این لذت شیرین رو حروم میکردم ... مهم اینه که حالا من تو آغوششم

***

دست توی جیب عباش کردم تا خالیش کنم مبادا موقع شستن چیزی توی جیبش باشه

تمام آت و آشغالهای توی جیبش رو روی کابینت گذاشتم و عبا رو توی ماشین لباسشویی انداختم و دکمه شستشو رو زدم ... به قول خودش این ماشین لباسشویی رو خریده بود تا ایام مجردیش رو با چنگ زدن لباس هاش هدر نکرده باشه از جلوی ماشین بلند شدم و نگاهم به محتویات جیبش افتاد

از بین اون همه کاغذ و آت و آشغال ، سه تا کاغذ قرمز رنگ توجهم رو جلب کرد برش داشتم و روش رو خوندم بلیط سینما بود

- قدیما مردا زناشون رو چک میکردن حالا دوره زمونه برعکس شده زنا جیب مرداشون رو میگردن ... نترس خانم از هیچ حاج خانمی شماره نگرفتم

خندیدم و به سمتش برگشتم به چهارچوب در آشپزخونه تکیه داده بود و به من نگاه میکرد

- داشتم لباسات رو میشستم جیبت رو خالی کردم نگاهم بهش خورد

-همین دیگه ... فضولی میکنی جیب ما رو خالی میکنی نمیذاری مثل این بچه فینگیل جوونا سوپ ریزت کنم خیر سرم میخواستم امروز غافلگیر کننده زن و بچه ام رو ببرم سینما

غافلگیر رو که گفت تازه معنی سوپ ریز رو فهمیدم و با خنده حرفش رو تصحیح کردم

- سوپرایز

- خب حالا چهار تا کلمه انگلیسی خونده هی تو سرمون میزنه ... مردی بیا عربی باهام حرف بزن ببینم کی میمونه توش ... بله خانم

خندیدم ... خوشحال بودم ... کنارش خوشبخت بودم ، دوسش داشتم ، ماه بود ، دوست داشتنی بود ، هر حرفش شادم میکرد ، هر رفتارش باعث میشد بهش افتخار کنم

نزدیکش شدم و دستم رو از گردنش آویزون کردم و خودم رو بهش چسبوندم خندید و با شیطنت گفت:

- اوه اوه باز اومد خرم کنه ... خانم این کارا جواب نمیده دیگه قدیمی شده

نذاشتم ادامه بده قد راست کردم و خیلی کوتاه لبش رو بوسیدم و با خنده گفتم:

- این چی؟ این یکی جواب داد؟

دستش رو دور کمرم حلقه کرد و سرش رو به گوشم نزدیک کرد:

- چه جورم جواب داد ... اصلا پاسخگویی بود واسه خودش

لاله گوشم رو گاز گرفت و ادامه داد :

- حیف فرزند رشیدتون در خانه حضور دارن و نمیشه جلو روی بچه از خجالت مادرش دراومد

هیچی نمیتونست جلوی شادی کنار محمد بودنم رو بگیره حتی اینکه هنوز انقدر پیر به نظر میرسیدم که با مادر برادرم اشتباه گرفته بشم پس باز لبخند شیطانی زدم و از در پاسخ گویی دراومدم

***

توی اون تاریکی سینما گرمی دستی رو روی دستم حس کردم بلافاصله سرم رو پایین انداختم و دستم رو از توی اون دستهای مجهول کشیدمامتداد دستهایی که دست از سر دستم برداشته بود و روی پاهام نشسته بود به سمت چپم برمیگشت اوه این که محمد بود نفسی کشیدم و آهسته گفتم :

- ترسوندیم

با حرص جواب داد:

-ظهر که یهو پسر محترمتون سر رسید و نذاشت درست حسابی در خدمت والده محترمشون باشیم حالا اینجا هم تو بترس و نذار باشه؟

ابروهام از زور تعجب بالا رفت شگفت زده پرسیدم:

- محمد؟خودتی ؟ اینجا ؟ جلو این همه آدم؟

پام رو فشرد و آروم گفت:

- هیس چه خبرته ...تاریکه کسی نمیبینه که

دستش رو ااز روی پام پس زدم و گفتم

- بیخیال محمد زشته

-شرمنده همسرم فیلمش بسی عاشقانه است نمیتونم جلو خودم رو بگیرم ... وقتی همکاران محترم من که به صورت خارق العاده در وزارت ارشاد نفوذ کردن هی به سینه می کوبن که از این فیلما نسازین چون فکر همین جاهاشو کردن دیگه مشاهده کنید

به چند تا صندلی جلوتر نگاه کردم که پسره خودش رو به زور زیر چادر دختر کناریش جا کرد و با هم به زیر صندلی رفتن خنده ام گرفت و با شیطنت گفتم:

- به نظرت دارن زیر چادر چیکار میکنن؟

-همون کاری که من میخوام بکنم

دستش رو دوباره از زیر صندلیش به پای من رسوند و زیر چادر مخفیش کرد با خنده سعی کردم دستش رو از زیر چادرم بکشم بیرون اما حریفش نمیشدم تا اینکه صدای علی که اون سمت محمد نشسته بود فرشته نجاتم شد

- حاج عمو ، من نمیدونم دستشویی اینجا کجاست ... میشه منو ببری

صدای حرصی محمد رو کنار گوشم شنیدم

- نخیر انگار باید با باوی صحبت کنم یه دبستان شبانه روزی بزنه بلکه دو دیقه از دست این مامور منکرات شما آسایش داشته باشیم

بعد در حالی که از جا بلند میشد با لحن خنده داری گفت:

- پاشو حاج عمو ... پاشو بریم سرپات بگیرم

خندیدم ... این رفتارها از محمد من که حتی جلوی علی هم شرم میکرد بعید بود شاید جدی جدی راست میگفت که همکاراش نباید به همچین فیلمی مجوز بدن ... راستی منظورش از همکار کی بود ؟ آخوندا ؟ لابد دیگه مگه یه آخوند همکار بقیه آخوندا حساب نمیشه

به پسره که خوش و خرم از زیر چادر دوستدخترش بیرون اومد نگاه کردم و ناخوداگاه لبخند زدم ، احتمالا دختره همراه برادرش به سینما نیومده بود که حالا پسره انقدر راضی بود

***

نفس عمیقی کشیدم و خنکای شب یه شهر گرمسیر رو وارد ریه هام کردم ناخوداگاه به زبونم اومد

- چه هوای خوبی ... حالا اگر تهران بودیم ده تا پالتو هم که تنمون بود باز داشتیم از سرما میلرزیدیم

محمد لبخندی زد و گفت :

- اگه خیلی دوست داری یکم تو این هوا پیاده روی کنیم

-اوهوم

رو به علی که دستش رو توی دستای محمد گذاشته بود کرد و مهربون پرسید:

- شما چی علی آقا موافق پیاده روی هستی؟

-بله چه جورم

دست علی رو توی دستش محکم تر کرد و شونه به شونه من راه افتاد در راستای پارک کنار سینما به سمت پایین میرفتیمکه از دور چشمم به دکه فلافل فروشی افتاد به یاد روز اول و اون دکه فلافل فروشی افتادم نگاه من رو که دید دنبال کرد و با محبت پرسید:

- گشنته؟ میخوای براتون فلافل بگیرم ؟

بیشتر از من علی استقبال کرد:

- آره ... آره حاج عمو فلافل میخوام

با ذوق و شوق کودکانه علی خندید و گفت :

- باشه پسر گل فلافل هم برات میگیرم

آهسته تر جوری که فقط من بشنوم ادامه داد:

- به شرطی که همراهش به جای نوشابه دوغ میل کنی که شب زودتر بری لالا

خندیدم و سرخوش اصرار داشتم این همه شوق و ذوق با من بودنش رو عشق طلقی کنم

سه تا فلافل سفارش داد و دو تا نوشابه و در کمال خباثت یه دوغ ، یکی از نوشابه ها رو همراه یه ساندویچ به دست من داد

- بفرمایید حاج خانم

ساندویچ بعدی رو هم همراه بطری دوغ رو به طرف علی گرفت:

-اینم ویژه علی آقا

علی اخمهاش رو توی هم کرد:

- من دوغ نمیخوام حاج عمو اون نوشابه به من بده

خم شد تا هم قد علی بشه و بعد کودکانه گفت:

- مگه شما نمیخواستی زودتر بزرگ بشی ، مرد بشی؟

-بله

-پس باید دوغ بخوری مگه نمیدونی هر بچه ای که بیشتر لبنیات بخوره زودتر بزرگ میشه؟

علی ناراضی سری به نشونه موافقت تکون داد و زیر لب باشه ای گفت محمد هم خوشحال از جا بلند شد و آهسته جوری که فقط من بشنوم گفت :

- ماموریت انجام شد ، گولش زدم

خبیثانه خندید و من به خنده هاش شاد شدم حتی وقتی خبیث میخندید هم چشمهاش مهربون باقی میموند

***

نگاهم به پاساژ بزرگی که کمی دورتر از دکه فلافلی بود خورد خیلی وقت بود توی این شهر بودم اما حتی یکبار هم خرید نیومده بودم همیشه محمد خودش حدس میزد چی لازم دارم و خودش برام میخرید تا به حال حتی یه بار هم ازش نپرسیده بودم اصلا سایز منو از کجا میدونی هرچند که اونقدرا هم دقیق نمیدونست چون همیشه هرچی میخرید یه سایز بزرگتر و گشادتر بود

- به چی نگاه میکنی؟

- به اون پاساژه

خندید و آخر ساندویچش رو تا ته توی دهانش جا کرد و بعد بلند شد و دست و بالش رو تکوند

- پاساژو نگاه نمیکنن حاج خانم ... ازش خرید میکنن ... پاشو ببرمت خرید

با ذوق بلند شدم و بی خیال نصفه دیگه ساندویچم به علی هم دستور بلند شدن دادم

- علی جون پاشو بریم

علی هم مثل من انگار هوس خرید به سرش زده بود که اینطور با شوق بلند شد:

- حاجی عمو برای منم یه لباس ورزشی میخری؟ زنگای ورزش همه بچه ها با لباس ورزشی میان بجز من

لپش رو کشید و با خنده گفت :

- یه لباس ورزشی واسه تو میخرم یکی هم واسه مامانت یکی هم واسه خودم صبح خروس خون سه تامون باهام بریم تو حیاط ورزش ... خوبه؟

با این حرف محمد علی زد زیر خنده و بین خنده هاش گفت:

- وای حاج عمو فکر کن شما با شورت ورزشی بیای تو حیاط بدو بدو کنی

من و محمد هم با این حرف همپای خنده علی شدیم محمد بین خنده سر توی گوش من آورد و فت:

- نمیدونه از اون دیدنی تر مامانشه وقتی شورت ورزشی بپوشه

با آرنج نامحسوس توی بازوی محمد کوبیدم و لب گزیدم و گفتم :

- من نمیدونم امروز چت شده اینجوری شدی ولی جون عزیزت دو ساعت صبر کن تا برسیم خونه اینجوری جلو مردم آبرومو نبر

توی دلم اضافه کردم آبروی من که نه چون آبرویی ندارم ... یشتر نگران آبروی خودتم

***

دست روی لباس خواب جدیدم کشیدم پارچه اش انقدر نرم بود که دلم نمیومد بپوشمش اما خب محمد برام خریده بود تا من بپوشم و اون لذتش رو ببره

خاطره خریدنش هیچ وقت یادم نمیره بهترین خاطره کل عمرم حساب میشه ... شاید بهترین و خنده دار ترینش

علی محمد رو دنبال خودش به این سمت و اون سمت می کشید در عرض ده دقیقه کل مغازه های لوازم ورزشی پاساژ رو زیر پاش گذاشته بود تا بلکه بتونه لباس ورزشی که اسم "کاکا" پشتش نوشته باشه رو پیدا کنه و بعد از مدتی انقدر هیجان زده شده بودن که کلا منو بیخیال شدن و به همین سادگی من توی اون پاساژ بزرگ شوهر و برادرم رو اوه نه ببخشید پسرم رو گم کردم کمی دنبالشون گشتم اما وقتی دیدم اثری از اون ها نمونده بیخیال اونها به دیدن مغازه ها سرگرم شدم بالاخره خودشون متوجه نبودنم میشدن و خودشون دنبالم میگشتن ویترینها رو یکی یکی رد میکردم که یه لباس خواب پپشت ویترین یه مغازه توجهم رو جلب کرد محو تماشا بودم که صدای محمد رو از کنار گوشم شنیدم

- میبینم که مامان خانم هم لباس ورزشی مورد علاقه اش رو پیدا کرده

از شنیدن صداش کنار گوشم یکباره وحشت کردم و از جا پریدم از قیافه وحشت زده من خندید و دوباره با شیطنت گفت:

- یادته بهت گفتم تو هم تو لباس ورزشی جالب و دیدنی میشی؟ منظورم همین بود

خواستم از اونجا دورش کنم بنابراین دستش رو گرفتم و دنبال خودم کشیدم :

- بیا بریم ببینم ... نمیگی یکی تورو با لباس روحانیت جلوی همچین مغازه ای ببینه چه حرفا در موردت میزنن

با اینکه برای دور شدن از اون مغازه همراهم شد اما در حین دور شدن آهسته گفت:

- لابد فکر میکنه میخوام واسه عروسکم یه لباس خوشگل بخرم

دست توی جیب کرد و یه دسته هزاری درآورد

- بیا بگیر و برو بخرش ... به نظر من که خیلی بهت میومد

نمیدونم تا به حال شده کسی از یک حرف هم احساس شرم کنه هم شعف ؟ من از اون حرف همزمان هر دوی این احساسها بهم دست داد

***

به خط بیبی چک نگاه کردم اما صدای تقه ای که به در خورد و صدای نگران محمد از پشت در حواسم رو پرت کرد

- چی شد عاطفه جان؟ جوابش چیه؟

اِه حواسم پرت کرد جوابش کدوم بود؟ دو خط یا تک خط؟ در دستشویی باز کردم و خارج شدم ، محمد نگران پشت در ایستاده بود تا من رو دید پرسید:

- چی شد؟ حامله ای یا نه؟

مضطرب نگاهش کردم و گفتم:

- نمیدونم جعبه اش رو کجا گذاشتی؟

-نمیدونم ...حواس که برای آدم نمیذاری فکر کنم تو اتاقه

با هم به سمت اتاق رفتیم و جعبه رو برداشتم و پشتش رو خوندم دو خط مثبت بود تک خط منفی دوباره به بیبی چک توی دستم نگاه کردم یا خدا این که دو خطه

مثل ماتم زده ها روی زمین زانو زدم و به دیوار پشت سرم تکیه دادم محمد نگرانتر از قبل گفت:

- تو که منو نصف عمر کردی ... چی شد؟

مایوس و افسرده به چهره نگرانش که بالای سرم ایستاده بود نگاه کردم و گفتم:

- محمد ، حکم فرزند حاصل از صیغه تو اسلام چیه؟

چشم و لبش خندید :

- پس حامله ای آره ؟

جلوی پام زانو زدم و بازوم رو توی دستاش فشرد و با ذوق دوباره گفت:

- حامله ای عاطفه جان ؟ حامله ای دیگه مگه نه؟ پسرم تو راهه؟

بی توجه به ذوق محمد باز ماتم زده پرسیدم

-بچه مون حروم زاده که نیست محمد ؟ هست؟

چشمهای خوشحالش در کسری از ثانیه خشمگین شد

- این چه حرفیه عاطفه؟ بچه ما از حلالم حلال تر ... حکم بچه متولد از صیغه با بچه حاصله از عقد دائم هیچ فرقی نداره ... دیگه نبینم از این حرفا بزنیا

بعد دوباره شیطون شد و با لبخند بانمکی گفت:

- ولی خودمونیم ها بالاخره بعد سه ماه لباس ورزشیت جواب دادها

خندیدم اسم اون لباس خواب جیگری و نرم رو گذاشته بود لباس ورزشی و کلی سوژه ازش ساخته بود برای خنده اش و البته تفریح شبهاش و بالاخره بعد از سه ماه این تفریحات هر شبه کار دستم داد با صدای محمد از فکر بیرون اومدم

- عاطفه جان خوشحال نیستی؟ دلت نمیخواست عشقمون ثمره داشته باشه؟

- نه محمد بحث این نیست من فقط نگران آینده این بچه ام ... عرف جامعه ما فرقی بین بچه صیغه ای و بچه حروم زاده نمیذاره

دیگه بعد از چند ماه زندگی مشترک رگ خواب من دستش اومده بود و میدونست برای دلگرمی دادن به من چه روشی کارسازتر خواهد بود باز برای آروم کردنم منو تو آغوش گرفت و مهربون گفت

-اگه نگرانی خانم خانما فقط برای صیغه نامه است این که کاری نداره ... سه ماه از درخواست شناسنامه گذاشته امروز فردا دیگه سروکله پست پیدا میشه و شناسنامه حاج خانمم رو با خودش میاره ... شناسنامه که رسید فرداش میریم عقد دائم میکنیم که خیال تو هم از بابت حلال زادگی بچه ام راحت باشه ... خوبه ؟ خیالت راحت شد؟

اخم هام توی هم رفت ... نه بیشتر نگران شدم پاک موضوع شناسنامه رو فراموش کرده بودم ... خدایا حالا چه خاکی بر سرم بریزم؟

***

فریادش چهار ستون خونه رو لرزوند

- عاطفه

یا خدا از اون چه که میترسیدم سرم اومد

وقت فرار باقی نمونده بود میخواستم هم نمیتونستم چون علی نبود ، شیفت صبح بود مدرسه بود همون مدرسه ای که بخاطرش پای این شناسنامه های نحس وسط اومد

زمان فرار نبود فقط باید قایم میشدم اما کجا؟ کجای این خونه قوطی کبریتی قایم شم؟خدایا خودت کمکم کن ... خدایا حالا که به راه راست برگشتم حالا که بهم گفتی برگرد ... حالا که بهم فرصت دادی حداقل کمکم کن

- عاطفه

صدای فریاد دوباره اش اینبار از پشت در اتاق بود

در با صدای بدی باز شد و جوری به دیوار برخورد کرد که لبه دستگیره اش پرید

خدیا دیگه حتی فرصت قایم شدن ندارم آب دهانم رو قورت دادم و به چشمهای از حدقه دراومده محمد خیره شدم

انقدر غرق خشم چشمهاش بودم که متوجه پرتاب شی به طرف خودم نشدم و از برخورد دو تا دفترچه زرشکی کوچیک تازه به خودم اومد

گوشه یکی از شناسنامه ها گونه ام رو خراش داد باز بی توجه به سوزش زخم گونه منتظر عکس العمل بعدی محمد بودم

به طرفم اومد و دستم رو گرفت و پیچوند

- لال شدی؟ د حرف بزن لعنتی ؟ بگو این یعنی چی؟

باز آب دهانم رو قورت دادم ... تلاش بی فایده بود دهانم از ترس خشک شده بود به زحمت دهان باز کردم:

- چی یعنی چی محمد جان؟

انگشتر عقیقش موقع سیلی زدن دقیق روی زخم گونه ام نشست و خراشش رو عمیقتر کرد

- کو اسم شوهر تو اون شناسنامه لعنتی؟ کو اسم اون بهزاد عوضی که هر بار با شنیدن اسمش از هر چی مرد و شوهر تو دنیا بود حالم بهم میخورد؟ که گفتی بهزاد شوهرته ها؟کدوم شوهر؟ با کدوم اسم ؟ تو کدوم شناسنامه؟

به سمت کپه رختخوابهای روی همه چیده شده گوشه اتاق پرتم کرد و خودش مقابلم قد علم کرد و اینبار آرومتر اما با نفرت بیشتری ادامه داد

- فریبم دادی عاطفه ... گفتم فرق داری ... نداشتی ، تو هم مثل فاطمیا بودی... رذل ، خائن ، پست

اینبار از بین بغضش صفت های زیبای منو ادامه داد

- آشغال ... هرزه ... هرجایی

مانع ریزش اشکش نشد ... خدایا برم دار ... با کثافت کاریم اشک مردت رو درآوردم... برم دار تا نبینم ... تا برای اولین بار ریزش اشک یه مرد رو نبینم ... نه نه برای دومین بار ... قبل از اون اشک علی رو هم دیده بودم ... قبل از این دو نفر هیچ مردی ندیده بودم ... هنوز هم ندیدم

- شکستیم عاطفه ... شکستی ... بت نجابتی که ازت ساخته بودم شکستی ... قلبی که بهت باخته بودم شکستی

در اوج شکست و بدبختی وسط اتاق نشستم و زانوهاش رو بغل کرد و بین گریه اش بین گریه ام ادامه داد:

-ازت چی ساخته بودم عاطفه اما تو چی بودی؟

- فاطیما از تو بهتر بود ... حداقل یه فرقی بین فاطمه و فاطیما قائل بود ... این روی تورو چی صدا کنم عاطفه ؟ چی؟

با چشمهای خیسش به من خیره شد سرم رو پایین انداختم طاقت این نگاه تر رو نداشتم

- بهم دروغ گفتی ... گفتی برادرت پسرته ... چی میخواستی ثابت کنی؟ یه دختره نوزده ساله با مادری برای برادر هشت ساله اش چیو میخواست ثابت کنه ؟ اینکه از دوازده سالگی فاحشه بودی؟

دیگه بس بود ... تهمت بیش از این بس بود ... جیغ زدم:

- نبودم ... نبودم

سرش رو بلند کرد و بهم نگاه کرد ... سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کردم چشمهای هردومون خیس بود نالیدم :

- فاحشه نبودم ... یه دختر تنها بودم که هیچ کس نداشت ... پدر نداشت ... مادر نداشت ... فامیل نداشت ... دوست نداشت ... خدا نداشت .... پولی هم نداشت ... من لنگ سیصد هزار تومن پول بودم ... واسه سیصد تومن به دکتر و پرستار و نظافت چی و خدا التماس کردم ... هیچکس رحم نکرد ... چرا خودم باید به خودم رحم میکردم ؟ بخاطر خواهرم خودم رو ، عصمتم رو ، درد بار اولم رو با تحقیر به سیصد هزار تومن فروختم ، بخاطر همون خواهری که نمیدونستم یه سال بعدش خودم میفرستمش سینه قبرستون ... نه با دستای خودم که حتی با دست خودم تن سوخته اش رو هم نتونستم لمس کنم ، من و بدنامیم عسل رو کشت ، من و بدکاریم عسل رو کشت ... من عسل رو کشتم

بهش نزدیک شدم و تا اشکهاش رو پاک کنم تحمل دیدن یه قطره اشکهایی که برای یه بدکاره از این چشمها پایین بریزه رو نداشتم دست بردم تا اشکش رو پاک کنم اما خودش رو کنار کشید و غرید:

- به من دست نزن

بلند شد و یه قدم عقب رفت و انگشت اشاره اش رو به نشونه تهدید بالا آورد

- به من دست نزن ...آره ...آره راست میگفتی تو نجسی نباید بهت دست میزدم بوی تعفنت داره خفم میکنه ...بوی تعفنت که روی تنم روی لباسم مونده داره کاری میکنه که از خودم هم بدم بیاد ... آره راست میگفتی نباید نزدیکت میشدم ... نباید نزدیک یه لجنزار میشدم

یه قدم دیگه از من دورتر شد

-خودت خوب میدونستی چه حیوونی هستی ... خودت خوب میدونستی که از سگم پست تری ... تو از حیوون رذل تری ... تو خود خود شیطان رجیمی

یه قدم دیگه پا عقب گذاشت

- به من فکر نکردی؟ فکر نکردی به روزی که بفهمم اونی که بهش دلباختم یه (...) اون وقت چی به روزم میاد؟ ... به روز خودم ...دینم ... ایمونم ...اعتقاداتم ...قلبم

با قدم بعدی پاش به میز گیر کرد و با سر زمین خورد

***

دوان دوان دنبال دکتر میرفت تا بلکه همقدمش بشم اما سرعت اون از من بیشتر بود

- تورو خدا آقای دکتر راستش رو بگید ... خوب میشه ؟ چیزیش نشده ؟

- د آخه خواهر من چندبار باید بهت بگم بابا به پیر به پیغمبر به هر اون چه میپرستی خوب میشه چیزیش هم نشده بی احتیاطی کرده پاش لیز خورده مچ پاش پیچ خورده افتاده زیر هیکلش وزن رو نتونسته تحمل کنه شکسته از اون طرف هم سرش بخاطر برخورد با قالی شکسته

رو به روی استیشن پرستاری بالاخره دست از دوییدن کشید

- فقط برو خدا رو شکر کن خونه شما نوساز و سرامیکی نبوده وگرنه اگه با همین شدت سرش بجای خالی به سرامیک میخورد الان جای من باید دنبال گورکن میدوییدی

لبم رو گاز گرفتم

- دور از جونش

خندید و با لبخند گفت

- هنوزم برام عجیبه دختری مثل تو زن یه آخوند باشه و با این شدت شوهرش رو دوست داشته باشه ... اصلا مگه میشه آخوندا رو دوست داشت؟

خندیدم ... بین این همه بدبختی خندیدم این آقای دکتر که از دل من خبر نداشت فقط به فکر افکار ضد دینی خودش بود

- برو تو اتاق تنهاش نذار شاید چیزی لازم داشت با سر و پای شکسته که نمیتونه قدم از قدم برداره ... برو منم الان با جواب MRI ش میام ببینم میشه این آقای روحانی رو امشب فرستاد پیش زن و بچه اش یا نه

با عجله به اتاق برگشتم دکتر راست میگفت محمد که با این شرایط نمیتونست قدم از قدم برداره الان اون به من احتیاج داشت مثل اون روزهای اول که من بهش احتیاج داشتم ... مثل الان که بهش احتیاج دارم

***

روشو از من برگردوند

- برو بیرون نمیخوام چشمم به اون چشمای ناپاکت بیفته

با اصرار رفتم و جلوش وایسادم باز سرش رو برگردوند با عجز صداش کردم

- محمد ... محمد چشمهای من ناپاک نیست ، منو ببین ... من زنتم از روز صیغه مون به این ور چشم هیچ مردی بجز تو بهم نیفتاده

چنان به سمتم برگشت که صدای شکستن گردنش رو شنیدم

- قبلا چی؟ تو گذشته هم دست هیچ مردی بهت نخورده ؟

-هیچ مردی ... هیچ مردی بجز بهزاد

توی دلم نالیدم " هیچ مردی بجز مصطفی ، بجز اون دویست شیشیه ، بجز اون چهارصد و پنجه ، بجز اون پرایدی ، بجز اون کچله بجز ... "

چشمهاش برق زد و فریاد کشید:

- بهزاد چکارت بود؟ پدرت بود ؟برادرت بود ؟ شوهرت بود ؟ صیغه اش بودی ؟ بهزاد چکارت بود؟ هان؟

-بهزاد ؟ بهزادم مثل تو ...فرقش این بود که اون آخوند نبود ... اون عربی بلد نبود ... فرق تو و بهزاد چیه؟ اسم تو هم تو سناسنامه ام نیست پس یعنی تو هم نامشروعی؟

فریادش دیوارای بیمارستانو لرزوند

- منو با ف(...)ت مقایسه نکن عوضی

صدا تو گلوم خشک شد ، موند ، جا موند ، پشت یه بغض گنده جا موند

دکتر با قیافه عبوس وارد اتاق شد

- اینجا چه خبره ؟بیمارستانه ها ؟ نیفهمی نباید داد بزنی؟ سر منبر که نرفتی

محمد عصبی جبهه گرفت

- این زنیکه رو بفرست بیرون تا آروم شم

ابروهای دکتر بالا پرید و طلبکار گفت:

- جای دستت درد نکنه است؟ بدبخت اگه این زن نبود تو الان تو خون خودت مرده بودی حالا جای دست بوسیش بیرونش میکنی ؟

-من دست یه .....

نذاشتم ادامه بده میدونستم چی میخواد بگه ... میدونستم قرار چی بشنوم و نمیخواستم دکتر هم بشنوه ... نمیخواستم کسی بشنوه به یه دختر بیست ساله که برای نجات زندگی خواهر و برادرش جنگید چه الفاضی میشه نسبت داد بین حرفش پریدم تا نگه ... تا بازم نشنوم اسم سابقم چی بود

- باشه باشه میرم بیرون تو داد نزن میرم بیرون

رفتم بیرون و رو صندلی های استیل رو به روی اتاق نشستم سرم رو توی دست گرفت تا بلکه از شدت نبضش کم بشه

چند لحظه بعد دکتر هم بیرون اومد ... اینبار که میخواستم تنهام بذاره برعکس سری قبل انگار علاقه ای به شرکت تو مسابقه دو مراتون نداشت بالای سرم ایستاد و با لحن سرزنشگری گفت:

- چرا میذاری بات اینجوری حرف بزنه؟

نگاهش کردم ... تلخ نگاهش کردم ... اون چی میدونست ؟ این دکتر مرفه چی میدونست ؟ این مرفه بی درد چی میدونست ؟ سکوتم رو که دید سری از تاسف تکون داد و رفت

باز سرم رو توی دستام گرفتم ...اگه محمد بیرونم کنه کجا برم؟ کجا رو دارم برم؟ حالا دیگه همون بیست و هفتصد هم ندارم که به پشتوانه اش دلگرم باشم هنوز چند روز وقت داریم تا از گشنگی بمیریم اینبار اگه میرفتم همون روز اول از گشنگی میمردیم

با جمع بستن فعلم به یاد علی افتادم حتما تا الان از مدرسه برگشته بود و پشت در مونده بود باید برم دنبالش برادرم از زیاد تنها موندن میترسه

آره نباید نگران باشم ... من مادر بچه محمدم به پشتوانه این بچه هم که شده به موندن توی اون خونه دلگرمم ... آره ... محمد انقدر ظالم نیست که مادر بچه اش رو بیرون کنه

دستی به دلم کشیدم ... نباید نگران یه فرضیه محال باشم ... الان باید تنها نگرانیم علی پشت در مونده باشه

از جا بلند شدم باید برم دنبال علی با نگاه کردن به جلوم پاهام شل شد و دوباره روی صندلی استیل فرود اومد ... خدای من همینو کم داشتم

***

مثل قدیم بود تغییری نکرده بود حتی به اندازه من پیر نشده بود

هنوزم نگاهش همونجوری هیز بود با همون نگاه شیطانی در حالی که بهم خیره مونده بود به سمتم اومد

نباید اینجا میموندم باید از دستش فرار میکردم بهزاد منو زنده نمیذاشت ، من روز آخر هلش دادم ، من وقتی تو خون خودش غرق شده بود بی توجه به جون دادنش ولش کرده بودم ... تا منو تو خون خودم در حال دست و پا زدن نمیدید ول نمیکرد

باید فرار میکردم

باید فرار میکردم اما به کجا ؟ اینبار به کجا ؟ به خونه کدوم آخوند ؟ به قلب کدوم شیخ ؟ به کدوم پارک ؟

نه نای فرار نداشتم ... چاره ای جز موندن نداشتم

پای فرار نداشتم ... پاهام جفت شده بود به زمین تمام وزنم رو اون صندلی تحمل میکرد اگر بلند میشدم وا میرفتم ... وا میدادم

بهم رسید ... دیر شد ... میتونستم بازم فرار کنم اما دیر بود

میتونستم فرار کنم اما پایی نمونده بود ... نایی نمونده بود

- سلام خانم خوشگله

از اون لبخند کریه ش متنفرم ... از این چشمای منحوسش نفرت دارم ... از این بوی تعفنش بیزارم

بوی تعفن؟

بازم بو کشیدم ... نکنه حق با محمده ؟ نکنه این بو از منه؟

***

وقتی دید حرفی نمیزنم خودش ادامه داد:

- باورم نمیشد اینجا ببینمت راست میگن دنیا کوچیکه ها

خشمگین غریدم:

- گورت رو از اینجا گم کن کثافت

ابروهاش بالا پرید اما از تک و تا نیفتاد

- نه خوشم اومد دو روز زیر شلاقم نبودی هار شدی

دستم رو گرفت و پیچوند و منو به خودش نزدیکتر کرد تقلا کردم که دستم رو بیرون بکشم اما همیشه زور یه مرد به یه ضعیفه بدبخت میچربید

- اما نگران نباش عزیزم ... من سگ هار رو ترجیح میدم

نیشخندش نیش ها زهر آلودش رو نشونم داد

صدای یکی از پرستارها از پشت سر شنیده شد

-ببخشید آقا

با صدای پرستار منو از خودش جدا کرد خدا رو بابت این دوری شکر کردم چون اگر حتی یه ثانیه بیشتر مجبور بودم اون بوی گند رو تحمل کنم حتما نفسم بند میومد

-بله؟

-شما همراه بیمار 345 هستید؟

لرزش دستش که هنوزم توی دستم بود رو خیلی خفیف حس کردم و دستم رو با قدرت بیرون کشیدم

- من ؟ نه

- اما همکارم گفتن که سراغ اون بیمار رو میگرفتید؟

- من ؟ نه ... حتما همکارتون اشتباه کردن من تازه رسیدم خانومم رو آوردم اورژانس ... دلش درد میکنه فکر کنم مسموم شده

پرستار مشکوک به بهزاد و بعد به من خیره شد و با دیدن چادرم خیالش راحت شد ... اشتباه همیشه آدمها ... به لباس اعتماد میکردن

خواستم داد بزنم و بگم که اشتباه نکن که هر غلطی با بیمار اون تخت کرده خود خبیثش کرده اما لگد بهزاد باعث شد حرفم رو بخورم و آخ صدا داری جایگزینش کنم پرستار با محبت گفت:

- بهتره زودتر ببرینش انتهای راهرو سمت چپ ... فکر کنم دردشون بیشتر شده

ول کرد و رفت خواستم باز چیزی بگم خواستم همه آدمها رو از این اشتباه دربیارم

اشتباه اعتماد کردن به این ابلیس

اما تیزی چاقویی روی پهلوم باعث سکوتم شد

- خفه شو و فقط راه بیفت وگرنه ....

***

قبل از اینکه تصمیم بگیرم که دیگه نباید از دستورات این شیطان اطاعت کنم صدای افتادن چیزی از داخل اتاق محمد بلند شد و بعد از اون صدای خود محمد دردمند تر از همیشه به گوش رسید:

- آخ ... خدا ... کمک ... عاطفه ، عاطفه

از شوکه شدن بهزاد سواستفاده کردم و قبل از اینکه بتونه واکنشی نشون بده بازوم رو از دستش درآوردم و به سمت اتاق دوییدم

با هل در رو باز کردم و به تخت خالی محمد نگاه کردم

محمد ملافه پیچ پایین تخت افتاده بود و آه و ناله میکرد با عجله خودم رو بهش رسوندم و زیر بازوش رو گرفتم تا کمکش کنم

- مگه دکتر نگفت از جات تکون نخور ... چرا گوش نمیدی؟

سعی کردم بلندش کنم اما تنها کاری که تونستم انجام بدم نشوندنش روی چهارپایه مخصوص جای پا بود

صدای نحس بهزاد که کنار در ایستاده بود باعث شد باز حضور منحوسش رو به یاد بیارم

- کمک نمیخوایید حاج آقا؟

حاج آقا رو چنان با تمسخر گفت که تنم یخ کرد ... نکنه تو فکرش داره برای زندگی محمد من نقشه میکشه؟ وای خدا از این حیوون هیچی بعید نیست

محمد به سمتش نگاهی انداخت و لبخند زد:

- اگه لطف کنید یه کمک کنید برگدم روی تخت ممنون میشم ... حاج خانم زورشون نمیرسه

شاید پوزخند بهزاد رو فقط من دیدم

- حاج خانم!

به سمت بهزاد اومد و بازوی دیگه اش رو توی دست گرفت دلم نمیخواست دست محمد رو ول کنم ... میترسیدم ولش کنم و بلایی سرش بیاره ... قلبم تند تند میزد و با ترس به بهزاد که در کمال خونسردی به محمد کمک میکرد تا به تخت برگرده نگاه میکردم

محمد رو روی تخت خوابوند و با لبخند شیطان صفتی گفت:

- میرم به دکتر خبر بدم که از تخت افتادین بیاد یه چکاپ کنه یه وقت مشکلی پیش نیومده باشه

رفت اما نگاه ترسون من هنوز به در بود ... خدایا خودت به دادم برس ...میدونم که این خونسردی بهزاد بی حکمت نیست ... خودت کمکم کن

صدای محمد از کنار گوشم حواسم رو به اون پرت کرد در حالی که هنوز از شدت درد ناله میکرد گفت:

- باید باهات حرف بزنم

- خب بعدا حرف میزدیم عزیزم

- نه الان ... باید تا دیر نشده تکلیف اون بچه مشخص کنیم

تنم یخ زد ، دستم سست شد ، کنارش روی زمین آلوده بیمارستان نشستم

- یعنی چی؟کدوم بچه ؟

- بچه تو شکمت ... مال منه؟

ول رفتم و فقط تونستم با صدایی ناامید و متعجب اسمش رو زمزمه کنم

- محمد

- از زنایی مثل شما هیچی بعید نیست

-من توبه کردم محمد ... خودت برام سوره توبه رو خوندی ... خودت یادم دادی

خدای من این محمد چقدر ظالم تر از محمد من بود

- توبه گرگه ، مرگه

دیگه حضور بهزاد و نقشه ای که ممکن بود تو سرش باشه یادم نبود تنها صدایی که الان با صدای بلند توی ذهنم فریاد میکشید صدای محمد بود

- باید تا دیر نشده بچه رو بندازیم ... من بچه ایکه مادرش یکی مثل تو باشه نمیخوام

با چشمهای خیسم به محمد خیره شدم ... تو کی انقدر بد شدی محمدم؟

***

تلو تلو خوران از اتاق اومدم بیرون اختیارم دست خودم نبود

نابود شده بودم ... با یه حرف نابود شده بودم

روی صندلی رو به روی اتاق سقوط کردم ... تحمل وزنم رو نداشتم ... سرم دوران میکرد ... برای جلوگیری از سرگیجه سرم رو توی دستهام گرفتم و آرنجم رو به زانوم تکیه زدم

- هان چیه پنچر شدی؟

حتی سرم بلند نکردم ببینم صدای کیه چون خوب این صدای منحوس میشناختم هنوزم فریادها و توهین هاش توی گوشم زنگ میزد لازم نبود حتما ببینمش تا آوار حقیقت تلخ ظهور دوباره اش روی سرم خراب بشه

- تو دیگه چی از جونم میخوای؟

- دقیقا همون جونت رو ... هنوز یادم نرفته با چه وضعی منو غرق به خون ول کردی و رفتی تا بمیرم

پوزخند زدم

- من از این شانسا نداشتم ... وگرنه تو الان مثل عزرائیل بالا سرم نبودی

برعکس تصورم که فکر میکردم با این حرف جوری میزنتم که برق از سرم بپره خندید ... یه خنده روانی و بعد گفت:

- از سگایی که پاچه میگیرن خوشم میاد ... هرچی بیشتر هار باشی من بیشتر لذت میبرم

صدای محمد نشست تو گوشم " مگه تو سگی که اگه بهت دست بزنم منم نجس شم؟ " بغض نشست تو گلوم ...حالا اگه ازش میپرسیدی حتما میگفت که از سگ هم پست ترم

- حاج خانم شدی ... میگفتی میخوای بری مکه با هم میرفتیم

-دهانت رو آب بکش ... اسم خونه خدا حرمتش بیشتر اینه که تو دهان تو جا شه

خندید ... از همون خنده های ترسناک ... از همون خنده های توهین آمیز

- نه خوشم اومد ... از وقتی با از ما بهترون (منظورش محمد بود) میپری هم دمت دراز شده هم زبونت

کلافه شدم ... نمیذاشت به بدبختیام فکر کنم ... نمیذاشت به بچه ام فکر کنم ... یه بند حرف میزد ... بی حوصله غریدم:

- چی از جونم میخوای اینجا نشستی خوره روحم شدی؟ ... هرچی میخوای بگیر و برو ؟ ... چی میخوای؟جونم رو ؟ بگیر ... فکر کردی از مردن میترسم ؟

دستم رو گرفت و پیچوند و گوشم رو به دهانش نزدیک کرد:

- به همین راحتی بکشمت؟... همین ؟ ...پس عذابی که کشیدم چی؟ ... نخیر میخوام تورو زجر کش کنم ... ذره ذره وجودت رو میخورم ... زندگیت رو از هم میپاشونم ... کاری میکنم به مرگت راضی شی ... کاری میکنم روزی صدبار آرزوش مرگ کنی

دستم رو از دستش بیرون کشیدم و سرم رو به دیوار پشت سر تکیه دادم و آروم زمزمه کردم:

- من همین الان هم آرزوی مرگم رو دارم

بلند شد و ایستاد لبخند خبیثی گوشه لبش بود

- حاج آقا اطلاع دارن شغل شریف همسرشون چیه؟

پوزخند زدم

- تهدیدت همین بود ؟ ... با همین میخواستی جون به لبم کنی؟ ... اینجوری میخوای به مرگم راضیم کنی؟

بلند شدم و رو به روش ایستادم ... چادر از سرم افتاد و روی زمین نشست ... انشگت اشاره ام رو چندبار تهدید آمیز به سینه اش کوبیدم

- اینی که جلوت میبینی بهزاد ...خودش مرده متحرکه ... خودش یه قدم تا نابودی داری... خودش به مو بند ... خودش یه پاش لب پرتگاه ... ازش فاصله بگیر ... نذار دست تورو هم بگیره و با خودش تو پرتگاه بکشه

به سمت اتاق محمد اشاره کردم و غریدم :

- برو بگو ... فکر کردی چی؟ ... فکر کردی میترسم ؟ ... فکر کردی خودش نمیدونه ؟ فکر کردی بخاطر تو و امثال تو حییون قبلا زندگیم از هم نپاشیده ... برو ... برو بهش بگو ... فکر کردی براش مهمه؟ فکر کردی براش مهمم؟ فکر کردی واسه کسی مهمم؟ فکر کردی آبرویی دارم که بخوای ببری؟

- اون چی؟ اونم بی آبروه ؟ ... آبروی تورو نبرم آبروی اون (...) میبرم مگه اینکه ...

بین حرفش پریدم انقدر داغون بودم که حوصله تهدید شنیدن نداشتم

- هیچ غلطی نمی تونی بکنی ، تو حتی اسمش رو هم نمیدونی

دستش رو با حالت مسخره ای زیر چونه اش گذاشت و ادای فکر کردن رو درآورد

- بذار فکر کنم ... آهان ، ببین این آدرس برات آشنا نیست ؟ دهکده بریم ، کوچه ....

دهانم باز موند خدای من این که آدرس خونه محمده اما این جونور از کجا آوردتش؟

بهم نزدیک شد و سینه به سینه ام ایستاد و سر توی گوشم فرو برد:

- به نظرت همسایه های ف(...) چقدر تعجب میکنن اگه بفهمن زن حاج محمد موسوی قبلا چکاره بوده

ازم فاصله گرفت و مسخره ترین خنده اش رو به روم پاشید :

- اوه از الان میتونم قیافه هاشون رو بعد از دیدن عکسات ببینم ... عکسای برهنه ای که برای آلبوم سازمان انداختی رو که یادته؟

تنم یخ کرد ... حاضر بودم بمیرم اما پای آبروی محمد ، مردی که این همه به منو برادرم لطف کرد وسط نیاد

- چکار باید برات بکنم؟

لبخند زد ... شیطان روبه روم بود ... تجسم لازم نبود

***

به وانت مزدایی که درش رو کلید توی دست بهزاد باز میکرد خیره شدم ... پس اون ماشین مدل بالا، اون دبدبه و کبکبه اش کجاست؟

- سوار شو

بی چون و چرا سوار شدم ... تهدیدش کارساز بود ... چون و چرایی نمیموند

هر چند حتی اگرم کارساز نبود باز تنها گزینه باقی مونده همراه شدن با بهزاد بود ، بهزادی که ازش متنفر بودم اما حداقل لازم نبود بخاطرش بچه ام رو بکشم

- میدونم که میدونی چکار میکنم

به سمتش برگشتم ... به جلو خیره شده بود و رانندگی میکرد و همزمان اراجیف میگفت

- فهمیدم که مدارکم رو دیدی ... فهمیدم که همه رو خوندی ، فقط تعجبم از این بود که چرا لوم ندادی؟

به فکرم نرسید ... یعنی رسید اما از مرده بودن بهزاد میترسیدم ... میترسیدم بگم و آدرس بدم و یه جنازه بمونه رو دستم که قتلش گردن منه

- البته اگرم الان زنده ای به خاطر همینه ... بخاطر اینکه نامرد نبودی ... لوم ندادی .... خیلی دنبالت گشتم اومدم در خونه ات چیزای جالبی از همسایه ات شنیدم ... راست میگفتن؟ مردای همسایه رو از راه به در میکردی؟

مردا؟ مصطفی مردها حساب میشد ؟ اون حیوون حتی یه مرد هم نبود چه برسه به مردها ... تو چشماش خیره شدم و غریدم:

- همسایه ها فقط همین رو گفتن ؟ ... نگفتن خودشون چکار کردن ؟ ... چه بلایی سر دسته گلم آوردن ؟ ... نگفتن خواهرم رو پرپر کردن

بهم خیره شد و خندید

- دست حاجی درد نکنه ... چه پلنگ خشمگینی از بچه گربه من به عمل آورده

وای خدایا ... از تموم حرف من فقط متوجه خشمم شد ... یعنی حتی موضوع کشتن یه دختر بچه پنج ساله براش ارزشی نداره ... غمگینش نمیکنه

دستش رو دراز کرد و چونه ام رو توی دست گرفت و تکون داد:

- یه چنگول برای عمو بکش گربه کوچولو

با آرنجم دستش رو پس زدم

- خفه شو و فقط بگو چه غلطی باید بکنم تا دست از سر منو و خانواده ام برداری

بازم خندید و زیر لب گفت:

- یادم باشه سری بعد خواستم پروژه سازمان رو تکرار کنم حتما یه آخوند هم جزوه استادای سازمان بگنجونم... عجیب جادو میکنن

آره محمد جادوم کرد ... جادوم کرد و محسور شده تو این جهنم ولم کرد ، با یه بچه که دیگه نمیخواستش ... که برای نجات جونش مجبور بودم همراه مردی بشم که وقتای آزادش برای شیطان کلاس خصوصی میذاشت

- میخواستم برم اونور آب ، یه کار مهم اونور دارم ... تحت تعقیبم ، فراریم برای همین نمیتونم مثل آدمای معمولی با ویزا و پاسپورت برم به یکی گفتم قاچاقی ردم کنه تا شرطش این بود که یه زن باید همراهم باشه تا توجه مامور گمرک رو جلب نکنه ... بیمار اتاق 345 که اون پرستاره گفت همون دختری بود که همراهم آورده بودم اما دیشب زیر دست و پام تا مرز جون دادن رفت

خندید ... قاه قاه خندید ... خدایا نظرم عوض شد ... شیطان که این رو میدید از بودنش شرم میکرد ، این از رزل هم پست تر بود ... کدوم آدمیه که از کشتن یه دختر بدبخت اینجور بتونه بخنده

دستش رو روی گونه ام کشید

- آخه همه که مثل تو جون سخت نیستن عزیزم

صورتم رو از دستش فاصله دادم از تماس پیدا کردن با این جونور دو پا چندشم میشد ... خنده های روانیش که تموم شد ادامه داد:

- مجبور شدم ببرمش بندازمش جلو بیمارستان ... امروز رفتم ببینم اگه اوضاعش اونقدرا خراب نیست یجورایی از بیمارستان بلندش کنم ببرمش چون رابطم گفته غروب نشده باید اونور باشیم اما دیدم نه اوضاعش خراب تر از این حرفاست ... بیمار مرگ مغزی رو که نمیتونم با خودم کول کنم قاچاقی از مرز ردش کنم

یا خدا ... پناه میبرم به تو از شر این حیوان رجیم ... دختره رو موقع رابطه زده کشته ... مگه نه اینکه مرگ مغزی کم از مردن نیست؟

- تنها کاری که باید بکنیم اینه که بریم عکس تورو بدیم دست اون رابطم تا بجای عکس اون بدبخت بزنه تنگ پاسپورتت ... عکس که همراهت هست آره؟

-یعنی میخوای من با تو بردارم بیام اونور آب

-بدون تو که نمیتونم رد شم ... شرطشون بودن یه زن همراهمه

-از کجا معلوم من رو هم نفرستی کنار اون دختره

خندید ...پلید خندید

- نترس عزیزم تو امتحانت رو پس دادی

میترسیدم برم ... میترسیدم با این روانی همراه شم ... از جونم میترسیدم ... جون من که ارزشی نداشت خیلی وقت بود ازش سیر بودم ... از جون اون جنینی که جونش به جونم بند بود میترسیدم

- نمیتونم بهت اعتماد کنم ... به تو اعتباری نیست

- باشه ... پس اگه یه وقت حاج آقاتون از ترس آبروش سکته کرد و مرد بدون که خونش گردن تو بی آبروه ... آها راستی حاجی تورو با لباس خواب پلنگیت دیده؟ بخوای عکسش تو گوشیم هستا میتونم نشونش بدم

دلم میخواست تو صورتش تف کنم و بگم که چقدر رذله اما فعلا مهم ترین چیز زندگی من دست اون بود ...شیشه عمر آبروی محمد من تو دستای این حیوون بود

- میام به شرط اینکه قول بدی بهم حتی دست هم نزنی

لبخند زد ....بازم یه لبخند پلید

***

صدای علی توی گوشی پیچید:

- الو

پس هنوزم توی اون خونه بود

- الو ... بفرمایید

پس هنوزم محمد بیرونش نکرده بود

- الو چرا حرف نمیزنی؟...الو ، صدا میاد؟

پس هنوزم محمد به جرم اینکه علی برادر یه فاحشه است از خودش نرونده بودش

گوشیی گذاشت ... دلم آروم گرفت ... صدای تنها کسم رو شنیدم و دلم آروم گرفت

الان یه هفته بود اینجا بودم ... یه هفته بود تو این جهنم بودم ... یه هفته بود شریک ابلیس بودم ... یه هفته بود از برادرم بیخبر بودم ... یه هفته بود به الو گفتنش دل خوش بودم ... یه هفته بود خودم رو تو این مسافرخونه درجه سه حبس کرده بودم و تنها سرگرمیم روزی یه بار زنگ زدن و شنیدن صدای علی بود به این بهانه که ببینم هنوزم محمد برادرم رو نه داشته یا نه

یه هفته بود نگهش داشته بود ... یه هفته بود زن همه کارش با (...) قبلیش فرار کرده بود اما محمد برادر زن هشت ساله اش رو نگه داشته بود

میدونستم مرد تر از اینه که تلافی گناه من رو سر یه پسر هشت ساله از همه جا بی خبر در بیاره ، برعکس همسایه ام ... برعکس همسایه هام

***

با باز شدن در اتاق از جا پریدم بهزاد نگاهی به روسری که روی سرم کشیدم کرد و پوف کشید:

- ای درد بگیری زنیکه ... مگه صد بار نگفتم اونو جلوی من سر نکن

گره روسریم رو صفت تر کردم و سرد گفتم:

- منم صد دفعه جواب دادم تو کار من دخالت نکن

کلافه نفس کشید:

- حیف کارم گیرته وگرنه میدونستم چه بلایی سرت بیارم

پوزخند زدم ... میدونستم که میتونه ... منتظر بودم که بتونه

پیرهن هاش رو که روی تختش مچاله انداخته بود برداشت و به سمت ساکش رفت

- پاشو جمع و جور کن باید بریم

- کجا؟

- عبدل بالاخره اوکی رو داد باید بریم دبی

با بیاد آوری دو شبانه روز پیاده روی از عراق تا کویت پشتم تیر کشید

- لابد دوباره پیاده

قاه قاه خندید

- خنگ خدا از کویت تا دوبی رو که پیاده نمیرن یا آبی یا هوایی ... فرودگاه ها رو که درجریانی چه گیر سه پیچ هایی هستن میمونه راه آبی ... با یه لنج برا شب هماهنگ کردم ... یه مقدار پول میگیره اسم مارو به عنوان خدمه رد میکنه که دیگه بازرسی هم نداشته باشیم

دوباره تنم لرزید این بار مسافت کوتاه مرز آبادان عراق رو بخاطر آوردم و اینکه همون ده دقیقه راه رو چطور هرچی خورده و نخورده بودم رو بالا آوردم و حالا قرار بود یه مسافت طولانی تر رو بریم؟بازم با کشتی؟ امکان نداشت بتونم طاقت بیارم ... با هول و ولا گفتم:

- ولی من از کشتی میترسم ... دریا زده میشم خودت شاهد بودی که...

با خشونت به سمتم هجوم آورد و چند میلی متر مانده به اینکه با شاخ توی شکمم فرود بیاد ایستاد انگشت اشاره اش رو محکم به سینه ام کوبید و گفت:

- ببین شازده خانم من حوصله ناز کشی ندارم ... دریا زدگی تو به من هیچ دخلی نداره ... بخوای نخوای ما باید امشب با اون کشتی بریم دبی پس بجای بهانه گیری به فکر قرص زد تهوع باش چون اصلا حوصله نگاه کردن حال بهم خوردگی تو (...) ندارم

***

خودم رو روی تک نیمکت خالی کنار اسکله پرت کردم و تن خسته و بی جونم رو روی نیمکت دراز کردم چادرم رو روی خودم کشیدم تا میادا نگاه پاک هم جنس های عرب بهزاد به گناه آلوده بشه و چشمهام رو بستم

با یادآوری اون سفر طولانی و عوارض مضخرفش رو ترش کردم دلم میخواست بازم بالا بیارم هر اونچه که توی معده ام نبود اما دیگه حتی رمق این کار رو نداشتم

چشمهام رو بستم و کم کم گرم شد ... با صدای نحس بهزاد بیدار شد:

- پاشو دیگه تنه لش ... عبدل رانندده اش رو فرستاده دنبالمون باید بریم

در حال بلند شدن روح مادر بهزاد رو قرین رحمت کردم :

- تنه لش اون مادر خدابیامرزته که تو تربییت توی الدنگ کم گذاشت

به بهزاد نگاه کردم خدا رو شکر انقدر دور بود که نشنوه وگرنه ...

کنار یه مرد دیگه ایستاده بود و با هم حرف میزدن به سمت من نگاه کرد و با حرکت دست دستور رفتن داد

بلند شدم و به سمتشون رفتم برعکس بهزاد من ساکی نداشتم که بخوام حملش کنم ... سبک سفر میکردم ، چیزی نداشتم که برای سفر همراه خود کنم ... یه دختر فراری مگه چی داشت ؟ من کم از دختر فراری نبودم

به بهزاد و اون مرد رسیدم سلام نکردم سرتا پام رو نگاه کرد و چیزی به عربی گفت ... پس عرب بود ... بیخیال اون دوتا سوار شدم چند لحظه بعد اون ها هم سوار شدن و مرد پشت فرمون و بهزاد کنار من صندلی عقب نشست سرش رو به گوشم نزدیک کرد و آروم زمزمه کرد:

- ناصر میگفت با این قیافه ای که تو داری صد در صد عبدل رو هوا میقاپت حواست باشه اگه عبدل خواستت از این کولی بازیایی که جدید یاد گرفتی در نیاریا ...عربا معشوقه رام رو به پلنگ زخمی ترجیح میدن

ابروهام بالا رفت و نگاه متعجبم رو به بهزاد دوختم ... چادر سرم بود ، روبنده ای که از بازاز کویت خریده بود رو روی صورتم بسته بودم ، ساق دست پوشیده بودم و بجز چشمهام چیز دیگه ای از تن و وجودم پیدا نبود و باز این مردها در مورد خواستن و نخواستنم نظر میدادن

اصلا مگه این ناصر احمق من رو از زیر این همه پوشش دیده بود که برای عبدل جونش انتخاب کرده بود؟

خدایا این مردها رو چطور آفریدی؟ با چشم های مادون قرمز؟

***

از دیدن اون همه مرد چهارشونه و هیکلی با کت و شلوار و عینک دودی وحشت کردم آخه مگه این عبدل کی بود که این همه بادیگارد داشت

به خود عبدل نگاه کردم یه مرد شکم گنده قد کوتاه که دشداشه (لباس محلی عرب ها) پوشیده بود و با چشمهای وقیحش به من خیره شده بود

ناصر اربابش رو خوب شناخته بود ... عبدل از من خوشش اومد با همون چشمهای مادون قرمز به چشمهام که از زیر رو بنده معلوم بود خیره شد و با ذوق خطاب به بهزاد چیزی گفت که من حتی یه کلمه اش رو هم نفهمیدم بهزاد پوزخندی زد و گفت:

- دستت درست ناصر ... اصلا این پسر باید پیشگو میشد خوشش اومده روبنده ات رو دربیار ببینتت

با تعجب به بهزاد خیره شدم انگار نه انگار این همون مردی بود که روزی بخاطر یه دکلته پوشیدن چنان بلایی سرم آورده بود و انگار نه انگار این همون مردی بود که یه روز تهدید میکرد اگر بفهمه با کس دیگه هم هستم من رو میکشه پوفی کردم و عصبی غریدم

- نمیشناسمت بهزاد ... تو همونی نیستی که روزی که خانم مدیر منو به مهمونای عربت معرفی کرد اونطور داد و بیداد کردی و اون بلا رو سرم آوردی؟

نزدیک شد و با تمام نفرتش به چشمهام خیره شد و با خشونت غرید

- نه من اون نیستم ... من این یکی بهزادم که شناختمت ... که دیگه تره هم واست خرد نمیکنه ... که پشیزی واسش ارزش نداری ... تو تفاله ای عاطفه ... تفاله اون عبا عمامه ای چلاق ، من تفاله یکی دیگه رو بالا نمیکشم ، بالا میارم

دست برد و روبنده رو با خشونت از سرم کشید جوری که بندش از پشت پاره شد و دسته ای از موهام رو هم همراهش کند

صورتم که پیدا شد عبدل حریصتر شد چانان بهم زل زده بود که انگار یه بره چاق و چله جلوشه که قراره واسش کبابش کنن ... هرچند که من کباب بودم از دوری علی کوچولوم کباب بودم ... از حرفهای آخر محمد کباب بودم... از داغی که زندگی به پیشونیم زده بود کباب بودم

دست عبدل بالا رفت تا روی گونه ام کشیده بشه که خودم رو عقب کشیدم و آب دهانم رو روی صورتش پرت کردم

نه اجازه نمیدم ...من توبه کرده بودم ... من پاک بودم ... من زن شوهر دار بودم ... من مادر بودم

عبدل پوزخند کریهی زد و در کمال وقاحت با گوشه چفیه ای که روی سرش گذاشته بود صورتش رو پاک کرد و به دو نفر از خدمه اش با سر دستوری داد

به ثانیه نکشیده دو نفر از ده نفر قلچماغ های عبدل که دور تا دور اتاق ایستاده بودن جلو اومدن و دست من رو محکم گرفتن از حرکت وحشیانه اونها چادر از سرم افتاد و قلچماغ سوم پیرهن رو به تنم درید

چشمهام رو بستم ، نه نباید ببینم ... نباید بی حرمت شدن کلمه مقدس مادر رو ببینم

خدا تو هم چشمهات رو ببند ... تو هم نباید ببینی ، زوال انسانیت رو تو وجود مخلوقاتت نباید ببینی

***

چشم م رو که باز کردم با دو جفت چشم مهربان و نگران رو به رو شدم

دستی به سرم کشیدم تا از دردش کم بشه و باز نگاه کردم ... شاید اشتباه دیده باشم ... اصلا مگه میشد توی این جهنم بین این همه شیطان آدم مهربان پیدا کرد ... اما نه اشتباه نبود لبخند زد و پرسید :

- بهتر شدی؟

عربی حرف نمیزد پس یعنی ایرانیه ...یعنی اینجا ایرانه؟سوالم به زبون سنگینم اومد:

- منو برگردوندن ایران؟

بینی ام رو گرفت و فشرد و با همون لبخند جواب داد :

- نکنه به سرت ضربه خورده عقل از سرت پریده ... به نظرت این جماعت تا وقتی زنده ای دست از سرت برمیدارن ؟ نه هنوز دوبی هستیم ، تو خونه عبدل

خواستم از جام بلند شم اما نشد ...سرم گیج رفت ، فکر کردم تا دلیل این سرگیجه یادم بیاد اما نیومد بنابراین باز این زبون سنگین رو گردوندم:

- چم شده؟

چشمهاش غمگین شد ... چشمهای مهربونش غمگین شد

- سقط جنین داشتی ... گویا رحم ات ضعیف تر از اون بود که اون تجاوز وحشیانه رو دووم بیاره

یادم اومد ... گرمای خون روی پاهام رو یادم اومد

خدایا گفتم چشمهات رو ببند ... نگفتم از بچه ام چشم پوشی کن

یه قطره اشک از چشمم چکید پشت سرش راه بقیه اش باز شد و در کسری از ثانیه بالشت زیر سرم خیس شد دردناک زمزمه کردم:

- پس چرا نمردم؟

پوزخند زد :

- بچه ات واسشون ارزشی نداشت ... اما گویا خودت هنوز با ارزشی ... تا وقتی زیر دندون عبدل طعم عسل بدی با ارزشی ... طعم زهرمار که گرفتی اگه زبونت کوتاه شده باشه مثل من کلفت میشی اما اگه مثل گلنار زبون درازی کنی میکشنت

با بردن اسم گلنار اون هم همپای من اشک ریخت ... ازش نپرسیدم گلنار کیه ، حتی نپرسیدم خودت کی هستی؟ برام ارزشی نداشت ، اونی که ارزش داشت اونی که بخاطر زنده موندنش از دست پدر مهربونش فرار کردم زیر فشارهای وحشیانه عبدل مرده بود ... دیگه چی میتونست واسم ارزش داشته باشه؟ آهان راستی یه چیز هست که هنوزم مهمه ...علی

- چطور میتونم از این جهنم فرار کنم؟

معصومانه نگام کرد

- نمیتونی

***

راست میگفت نتونستم ... چهار ماه گذاشت و نتونستم

هنوزم بعد از گذشت چهار ماه طعم عسل میدادم ... هنوزم شب تا صبحم شکنجه بود

چهار ماه گذشت و من صد بار شکستم ... از درون شکستم ... زیر اون تجاوز وحشیانه هر شب شکستم ... صدبار توبه شکستم و باز امیدم به یه کلمه بود ... صدبار اگر توبه شکستی بازآی ... و من هنوز منظر بودم که طعم زهرمار بگیرم

با گلناز صمیمی شده بودم ، تنها ایرانی اون خونه بود ... تنها هم زبونم بجز بهزاد ... بهزاد که همزبون نبود ...زبون حیوانات بلد نبود

گلناز برام از خودش گفته بود از خواهرش گلنار که موقع فرار کشتنش که همین پاشو سست کرده بود برای فرار وگرنه اون هم امید پریدن داشت ... که همین پامو سست کرده بود برای فرار وگرنه منم انتظار روز آزادیمو داشتم

یه روز از این زندان سیاه آزاد میشدم ...میرفتم ...برمیگشتم ایران ، دنبال علی ... فکر محمد رو نمیکردم که یه زن خائن لیاقت اون فرشته رو نداشت ... شاید راضی به خیانت نبودم ... اما مجبور که بودم ...خیانت خیانته حتی اگر نخوای ، حتی اگر اجبار باشه ، حتی اگر تجاوز باشه ... من لایق محمد نبودم اما علی م رو میخواستم ...اون برادر من بود ... پاره تنم بود ... هنوز گه گاه که چشم عبدل و دارو دسته اش رو دور میدیدیم با گلناز به خونه محمد زنگ میزدیم و باز صدای علی به روزی که قرار بود رها شم امیدوارم میکرد هرچند که میدونستم علی هرچقدر از من دورتر باشه ، خوشبخت تره

***

به محبت به چشمای خیس گلناز نگاه کردم و گفتم:

- بسه دیگه بده من پاک کنم ... چشمات سرخ شد

فینی کرد و خیسی چشمهاش رو با سرآستینش گرفت و گفت :

- همینم مونده که بعد دوباره آقا بهم بپره که چرا تو بوی پیاز داغ میدی

به زور چاقو رو از دستش کشیدم:

- بابا فقط میخوام پوست بکنم ...سرخ کردنش رو میذارم پای خودت

چاره ای نداشت باید قبول میکرد چاقویی نداشت

در جواب این خوبی من لبخند مهربونی زد و صورتم رو بوسید

- پس من برم ماهی پاک کنم

با سر جوابش رو دادم حرفی نداشتم بزنم ... هرکدوم مشغول کار خودمون شدیم

پیاز پوست گرفتن رو دوست داشتم تنها وقتی بود که میتونستم با خیال راحت به حال بخت سیاهم گریه کنم بدون اینکه ترس از این داشته باشم که الان گلناز دعوام میکنه ... هیچ وقت نمیذاشت گریه کنم میگفت کور میشی ، میگفت تو که هیچی نداری میخوای این چشمها رو هم نداشته باشی و من واقعا میخواستم تا چشمی نداشته باشم چشمهایی که از زیر روبنده هم فریبنده بود من رو اسیر این قفس کرد رو میخواستم چکار؟

با صدای دختر عربی که مخاطبش گلنار بود سربلند کردم

گلناز عربی بلد بود از بس اینجا مونده بود و پوسیده بود یاد گرفته بود اما من هنوز هم یاد نگرفته بودم

به نظرم سخت ترین زبون دنیا بود ... هزار جور قواعد داشت ... هزار جور دنگ و فنگ ... هزار جور فعل و افعال

- بسه دیگه نمیخواد پاک کنی ...شنیدی که چی گفت

خندیدم ... بین گریه های پنهانیم خندیدم و گفتم:

- شنیدم ... اما نفهمیدم ...چی گفت مگه؟

عرق پیشونیش رو با ساق دستش پاک کرد و خیلی عادی گفت:

-چی میخواستی بگه؟واسه امشب احضار شدی

بایدم عادی بگه بایدم عین خیالش نباشه ...اون که با هربار احضار ترک نمیخورد .... اونکه با هربار همخوابی خیانت نمیکرد ... باید هم براش راحت باشه باید هم عادی باشه

ماهی های پاک شده رو زیر شیر آب گرفت و گفت:

- پاشو تا بیشتر از این بوی پیاز نگرفتی ...برو یه دوش بگیر حوصله توبیخ ندارم

بی توجه بهش به کارم ادامه دادم ...هنوز سبک نشدم ...هنوز هم به گریه احتیاج داشتم ...اینبار بیشتر از چند دقیقه قبل ... اینبار بختم سیاه تر شده بود ، بازم یه شب سیاه دیگه تو پرونده هزار باره توبه شکسته ام قرار بود ثبت بشه ... بازم از شب قبل قرار بود سیاه تر بشه

- حالا چرا انقدر گریه میکنی؟هنوز برات عادی نشده؟

دماغم رو بالا کشیدم:

- گریه نمیکنم دارم پیاز پاک میکنم

-برو خودتو سیاه کن ... اشک پیاز اینقدر شدیده که به هق هق بیفتی؟

من خودم سیاهم ...سیه روز ...رو سیاه ...نیازی به سیاه کردن تو نیست

کلافه گفتم:

- یه مدت از دستش راحت بودما باز سرو کله اش پیدا شد

- این یه مدت هم سرش جای دیگه بند بوده

بهش نگاه کردم ، لبش رو گاز گرفت ....ایین یعنی یه نکته مهم

- کجا

-بیخیال نپرس

با سینی پر از سبزی کنارم نشست و مثلا خودش رو سرگرم سبزی پاک کردن کرد اصرار کردم

- بگو دیگه ... منو تو که چیزی از هم پنهان نداریم

زیر چشمی نگام کرد

- این یکی بهتره که ندونی ....ندونی بیشتر زنده میمونی

عصبی شدم هنوز هم کسی باور نمیکرد من به مرگم راضیم ... خدایا این همه گناه ، چرا خودکشی رو گناه کبیره کردی؟

- میخوام صد سال زنده نمونم

چاقو رو روی رگ دستم گذاشتم

- میگی یا اینکه همین الان

چاقو رو از دستم کشید

- باشه باشه میگم

بهش خیره شدم ادامه داد:

- دیروز قاسم نبود مرخصی بود من مجبور شدم غذای زیرزمین رو ببرم

جالب شد ...زیرزمین مکان ممنوعه این خونه بود

- باورت نمیشه اگه بگم چی اونجا دیدم

سرش رو نزدیکتر آورد و آهسته تر ادامه داد:

- هیچ کدوم حالت طبیعی نداشتن یه کارایی میکردن بیمارای تیمارستان هم نمیکنن ... یه چیزی مثل زامبی ، جوری به جون هم افتاده بودن که ...

پشت دستش رو گاز گرفت

- استغفرلا مثل شیطان پرستا بودن ... شانس آوردم دکتره نجاتم داد وگرنه میکشتنم بهم حمله کردن

-خب

-بعد با دکتره رفتیم اتاق خودشون ... یه چیزی بود شبیه آزمایشگاه ، با یه عالم دم و دستگاه یه قسمت رو پرده زده بودن معلوم نبود یه لحظه دکتره رفت اونور پرده پرده کنار رفت دیدم .... چند نفر مثل اینکه تو کما باشن رو تخت افتاده بودن و یه عالمه دم و دستگاه بهشون وصل بود

-یا حضرت عباس ...چرا؟

خودش رو بیشتر نزدیک کشید حالا دیگه دهانش کامل به گوشم چسبیده بود

- اینجور که من از حرفاشون فهمیدم از اثرات یه قرصه که خودشون دارن میسازن ... اونایی هم که بهت گفتم قاطی کرده بودن از همون قرص خورده بودن با دز پایین تر اما اونایی که تو کما رفتن دز بالا خورده بودن

مشکوک نگاهش کردم نکنه داره سربه سرم میذاره؟ ... اگر که شوخیه اصلا شوخیه جالبی نیست

نگاهم رو که دید تا تهش رو خوند

- به خدا راست میگم ...به روح گلنار راست میگم باور نمیکنی؟

-یعنی میخوای باور کنم همه اینا رو تو توی اون چند دقیقه که رفتی پایین غذا دکتر بدی فهمیدی؟

بهش برخورد

-من که نفهمیدم همه اینا رو دکتره خودش گفت ، غذاشو که دادم خواستم بیام که نذاشت گفت تنها بهش مزه نمیده نگهم داشت تا غذا خوردنش رو ببینم حتی یه لقمه هم بهم تعارف نکرد فقط یه ریز حرف میزد ... اینجور که گفت این دکتره خودش هم ایرانیه دزدیدنش آوردنش اینجا تا هم این قرص تموم نکنه نمیذارن برگرده این طفلی هم خیلی وقته دور از آدمیزاد اونجا زندگی میکنه منو که دید مثل این روانیا گرفتم و نذاشت بیام تا غذاش تموم شد

-یعنی میخوای بگی عبدل اون پایین لابراتور راه انداخته و داره قرص روانگردان اختراع میکنه؟ بیکاره؟اختراع دیگه نبود؟

-عبدل قاچاقچی ... به نظرت برای یه قاچاقچی به صرفه تره تولید کنه یا خرید؟

-داری جدی میگی؟

عصبی شد

-اه برو گمشو عاطفه ... مگه مغز خر خوردم در مورد همچین چیز وحشتناکی شوخی کنم

به دستم آویزون شد

- عاطفه بیا از اینجا بریم ... آخرش میکشنمون ها

-چکار به ما دارن؟

-از بین اون روانیا که بر اثر قرص به سرشون زده بود چند نفرشون از خدمه همین جا بودن میشناختمشون ...دیر یا زود نوبت ما هم میشه ها ...بیا بریم

-کجا بریم؟بریم بریم راه انداختی ... بریم هم میکشنمون ، مگه گلنار رو نکشتن؟

پوزخند زد:

- تو که گفتی از مرگ نمیترسی

- نمیترسم ، اما تا خیالم از علی راحت نشه نمیمیرم

-اولا که اینجور که تو گفتی علی جاش پیش حاج ممد راحته دوما اگه نریم هم میمیریم ، من دلم گواه بد میده دیر یا زود موش آزمایشگاهشون تموم میشه و سراغ ما هم میان

چقدر نفرت انگیز که آزمایشاتشون رو جای جک و جونور روی انسان پیاده میکردن هرچند که جونور تر از آدمها سراغ نداشتم

- راهش فرار نیست گلناز

-پس چی؟

ترسیده بود ، معلوم بود ترسیده از دیروز تا به حال ترس رو تو چشمهاش میخوندم و حالا میفهمیدم دلیلش چی بود

من هم ترسیده بودم از وقتی قسم روح گلنار رو خورد و فهمیدم که دروغ نیست که شوخی نیست ترسیدم... نمیخواستم بمیرم ،میلی به زندگی نداشتم اما دلیلی واسه زنده موندن داشتم

- برای از بین بردن یه کندو دست تو کندو نمیکنن ، کندو رو سم پاشی میکنن

-یعنی چی؟

-باید یه مدرک پیدا کنیم ... باید لوشون بدیم ...پلیس باید بدونه تو اون زیرزمین چه خبره

-بفهمن کار ماست میمیریم

-دلیلی نداره بفهمن

***

صدای خرناسی که یک ساعت بود روی مغزم پیاده روی میکرد نشون میداد خیلی وقته که خوابیده محض اطمینان سرم رو کنار گوشش بردم و آهسته صداش کردم

- عبدل

جوابی نداد ...البته اگر خرناس کشیدن رو جواب حساب نمیکردم

از خواب بودنش که مطمئن شدم آهسته بلند شدم میدونستم در حال حاضر بمب هم کنار تختش بترکونن بیدار نمیشه ... من هم بودم بعد از اون همه فعالیت سیل هم میومد بیدار نمیشدم

پام رو که روی زمین گذاشتم زیر دلم تیر کشید عادت داشتم ... مهم نبود ... دکتر نمیخواست ...تقاص گناهم بود ... تقاص خیانتم بود

اولین و در دسترس ترین جا میز عسلی های کنار تخت بود ... نبود

کمد دیواری سرتاسری اتاق رو زیر رو کردم ... نبود

میز تحریر بی مصرف گوشه اتاق ... نبود

گاوصندوق هم که نداشت پس کجا بود ؟

چشمم به تنها جای مونده توی اتاق افتاد ... اگر توی این بوفه هم نبود پس یعنی مدرکی دست عبدل نیست ...نیست ، اینجا هم نیست

از اول هم باید میدونستم که برای عبدل مدرک مهم نیست تنها چیز مهم این پروژه برای اون سود حاصلشه

از اول هم باید اتاق بهزاد رو میگشتم اما چطوری؟ به چه بهانه ای باید وارد اتاقش بشم ؟ منی که چهار ماهه حتی با بهزاد حرف هم نزدم

***

- یعنی چی که نبود؟امکان نداره ، آقا عبدل همیشه یه کپی از مدارک رو نگه میداره

-کجا نگه میداره؟

-خب تو اتاقش دیگه

شونه بالا انداختم :

- دیدی که نبود

-یعنی باید بیخیالش ...

میدونستم گلناز منتظر بهانه است تا از زیر این رسک خطرناک شونه خالی کنه برای همین حتی اجازه ندادم صحبتش تموم شه بلافاصله گفتم:

- باید اتاق بهزاد رو بگردیم

قبل از اینکه فرصت کنه جوابی بده یکی از دخترها به آشپزخونه اومد و کاغذی رو به گلناز نشون داد حرفهایی هم زدن که بخاطر عربی بودن من نفهمیدم دختره که رفت گلناز سوالش رو پرسید:

- اگر بفهمه؟

بجای جواب اون من هم سوال پرسیدم:

- چی میگفت این دختره؟ این کاغذه چیه؟

-امشب مهمونیه این لیست اوامر آقاست

ابروهام بالا پرید حیف اسم آقا که رو اون شکم گنده هوسباز باشه باز پرسیدم:

- به چه مناسبت؟

-من چه میدونم جواب منو بده اگه بفهمه چکار کنیم؟

- نمیفهمه ... بهزاد که نصف اوقات خونه نیست از کجا باید بفهمه؟

دستم رو توی دستاش گرفت و با التماس گفت :

- بیا بیخیالش شیم عاطفه ... پا تو کفش این گردن کلفتا کردن خیلی خطرناکه

عصبی شدم غریدم:

- بی خیال نمیشم ... خطرناکتر از اون تو این خونه موندنه ... چهار ماهه به امید اینکه یه روز ازم سیر میشن و میندازنم بیرون تا برم سراغ برادرم تحمل کردم اما حالا که قرار بجای بیرون انداختنم بشم موش آزمایشگاهیشون تحمل نمیکنم ... چه فرقی میکنه اینجور بمیرریم یا اونجور؟ واقعا واسه تو چه فرقی میکنه؟

ترسیده بود از دیروز هم بیشتر ، حق داشت بهزاد از عبدل خطرناکتر بود

- از کجا معلوم شاید هم واسه آزمایشاتشون کاری به ما نداشتن شاید تا اون موقع کارشون تموم شد و نیاز به آزمایش نداشتن ... اشتباه نکن عاطفه

-اشتباه نمیکنم ...یه عمری اشتباه کردم دیگه اشتباه نمیکنم ... اشتباه کردم رفتم اعتکاف که حالا به اینجا رسیدم شاید اگه نمیرفتم منم الان همراه پدر و مادرم مرده بودم ...اشتباه کردم رفتم به اون سازمان احمقانه شاید اگه نمیرفتم الان دنبال بهزاد به این زندان نمیومدم ... اشتباه کردم از محمد فرار کردم ، اون پاکترین بود هیچ وقت حاضر نمیشد بچه خودش رو بکشه شاید اون حرف رو زد تا واکنش من رو ببینه و من بدترین واکنش رو نشون دادم ... اشتباه کردم فرار کردم ... ترس از آبروی محمد احمقانه ترین بهانه بود ... یعنی الان با فرار من آبروش نرفته؟ ... تمام زندگی من اشتباه بوده گلناز ...بذار اگه قراره بمیرم حداقل مردنم اشتباه نباشه

صدام رو پایین تر آوردم و اینبار با لحن ملایم تری گفتم:

- اگه ما جلوی این لابراتور رو نگیریم ...حتی اگه مراحل آزمایش این قرص لعنتی تموم بشه و دیگه کسی بخاطرش جنون نگیره و تو کما نره بازم یه بدبختی به بدبختی دیگه مردم اضافه شده ...این قرص که برای رفع سردرد نیست اینم یه جور مواد مخدره ... مثل اکس ، مثل شیشه مثل کریستال یا حتی مثل همون تریاکی که تو الان بخاطرش اینجایی ، مگه نگفتی بابات تو و خواهرت رو به ازای تریاک فروخت؟ میخوای بازم یه معتاد دیگه به جامعه پر از نئشمون اضافه بشه؟ فکر کردی سرانجام این قرص اگه جلوش رو نگیریم قراره چند نفر دیگه مثل تورو بدبخت کنه؟ به این فکر کردی گلناز؟

فکر نکرده بود اینبار فکر کرد ...فکر کرد که موافقت کرد:

- باید چکار کنم؟

***

مستقیم به سمت دراور رفتم وقت برای تلف کردن نداشتم چون هر لحظه ممکن بود بهزاد برگرده و یه دختر آشپز پشت این در گزینه خوبی برای سرگرم کردنش نبود و از سویی تجربه ثابت کرده بود که بهزاد همیشه ارزشمند ترین چیزهاش رو لابه لای لباسهاش قایم میکنه ، کشوی اول رو گشتم نبود ، کشوی دوم رو زیر رو کردم نبود ، کشوی سوم هم چیزی پیدا نکردم ... توی هیچ کدوم از کشوها لا به لای هیچ کدوم از لباسها نبود

باید حدسش رو میزدم ، بهزاد زرنگتر از این بود که از یه سوراخ دوبار گزیده بشه

کمد دیواری ، توی ساکش ، پشت گلدون ، همه اتاق رو زیر رو کردم نبود

- ماذا بحق الجحيم تفعلون هنا

با شنیدن صدای خصمناک عبدل به سمت در برگشتم این اینجا چکار میکرد؟ پس گلناز کجا بود؟چرا خبرم نکرده بود؟

با ترس به عبدل که از چشماش آتیش میبارید نگاه کردم دوباره گفت:

- این بهزاد؟

نمیفهمیدم چی میگه عربی بلد نبودم ...نمیفهمیدم اما همینقدر میدونستم که الان انقدر عصبی هست که از هستی ساقطم کنه

با اون شکم گنده اش خیز برداشت به سمتم تا بگیرتم جا خالی دادم اون افتاد زمین و من از روی تخت خیز برداشتم تا از اتاق بیرون برم که همونطور دراز کش مچ پام رو گرفت و باعث سقوطم شد

دستم رو تکیه گاه تنم کردم تا از برخورد سرم با سرامیکهای اتاق جلوگیری کنم ... خودش بود یه سررسید مشکی دیگه ... پیداش کردم ، تموم مدت اینجا بود و نمی دونستم

سعی کردم پام رو از دست عبدل آزاد کنم اما هرچی لگد میزدم دست بردار نبود با تمام قدرتم با پای آزادم توی صورتش کوبیدم دستش از دور مچ پام کنار رفت و روی صورتش نشست

داد میزد و عربده میکشید ترسیدم اگر همین الان خفه نمیشد کل بادیگاردهاش توی اتاق میریختن و اون وقت مرگم حتمی بود ...قرار بود برای هیچ چیز بمیرم؟

ساکت شد ... عبدل ساکت شد ... اتاق ساکت شد ... صدای نفس های کشیده گلناز بجای عربده های عبدل توی گوشم نشست

به گلناز که با چشمهای از حدقه در اومده به عبدل خیره شده بود نگاه کردم عبدل روی زمین پهن شده بود و از سرش خون میچکید به شیشه خرده ها گلدون شکسته کنار جسم عبدل نگاه کردم یعنی این کار گلناز بود؟

- من کشتمش؟

با زانو روی زمین کنار جسم عبدل فرود اومد و گریه جاش رو به بهت چشمهاش داد:

- من کشتمش ... من آدم کشتم

نبضش رو گرفتم ... اینبار نباید گول میخورم سر بهزاد گول خوردم و گذاشتم اون جونور زنده بمونه اینبار نباید به همین راحتی مرگ این جماعت پلید و سگ جون رو باور میکردم ... میزد اما کند میزد ... هنوز زنده بود ... کاش نبود

- گریه نکن لناز زنده است

-دروغ میگی

-به خدا به جون علی راست میگم زنده است ....بیا خودت ببین زنده است نبضش میزنه ... گلناز تو رو روح گلنار گریه نکن الان این محافظای عبدل میان داخل میفرستنمون اونجا که عرب نی انداختا

سریع اشکهاش رو پاک کرد و صدای هق هقش رو برید

- زنده است؟

صداش هنوز خشدار بود معلوم بود به زور خودش رو کنترل کرده که گریه نکنه

-زنده است ... به جان علی زنده است ...به من گوش کن گلنار وقت نداریم اول باید جنازه این تنه لش رو ببریم اتاق خودش تا قبل از اومدن بهزاد که اگر بیاد و جنازه این رو اینجا ببینه همه چیز رو میفهمه

سریع بلند شد

- من میرم یه سر و گوشی آب بدم کسی نبود میبریمش

با همون سرعت بلند شدنش از اتاق خارج شد سریع بلند شدم و دفتر رو از زیر تخت برداشتم و بازش کردم حدسم درست بود خودش بود

- آزمایشات انجام شده در چند روز اخیر نشان داده که دز بالای این قرص باعث مرگ میشود بنابراین باید از خوردن بیش از دو قرص اجتناب کرد ، خوراندن دو قرص به موارد آزمایشی پس از چند ساعت باعث حالت اغما در مورد گردید ، یک قرص باعث پدیدار شدن حالت جنون آمیز در موارد آزمایشی گردید که بنا براین مشاهده نتیجه گیری شد که باید دز گنجانده شده در یک قرص رو از میزان موجود پایین تر آورد و یا بر روی فرمول اصلی بیشتر کار کرد

صدای گلناز من رو از عمق فاجعه ای که توی دفتر ذکر شده بود بیرون آورد ... پس این قرص تلفات جانی هم داشته

-کسی تو راهرو نیست همه رو دک کردم پاشو تا سروکله کسی پیدا نشده

بلند شدم و دفتر رو توی لباسم جاساز کردم و دستهای عبدل رو توی دستم گرفتم با یاداوری دیشب و اینکه این دستها روی گلوم قفل شده بود و تا مرز خفگی من رو پیش برد منزجر شدم

گلناز هم پاهای عبدل رو گرفت و قصد بلند کردنش رو داشتیم ولی انقدر از حق مردم خورده بود و خودش رو پروال کرده بود که دو تا دختر مردنی از پس بلند کردن اون هیکل برنمیومدن بنابراین بیخیال جون کندن شدیم و دنبال خودمون روی زمین کشیدمش

بخاطر سرامیک بودن کف اتاقها این کر خیلی سریعتر پیش رفت خوشبختانه بین اتاق عبدل و بهزاد فقط یه در فاصله بود و انقدر وقت نبرد که کسی بیاد و ما رو ببینه و این به ما کمک کرد که بدون دیده شدن عبدل رو منتقل کنیم قد راست کردم و در حالی که کمرم رو ماساژ میدادم گفتم:

- تا من این رو یه جا گم و گور میکنم تو برو اتاق بهزاد رو تمیز کن نمیخوام بره تو اتاقش و خون ببینه

گلناز بی حرف اطاعت کرد باز اون دستای چندش آور که خون صدها نفر گلگونش کرده بود رو توی دست گرفتم و به سمت کمد دیواری عریض اتاق کشوندمش و کنار وسایل دیگه گنجوندمش به زبون گفتنش ساده بود اما واقعا کاری توی دنیا سخت تر از این نبود که گناهی رو که کردی بخوای بپوشونی هر چند که خود این فرد گناهکار تر از هردوی ما بود

- تموم شد ...همه جا رو مثل روز اول تمیز کردم حالا چکار کنم؟

در کمد رو پشت سرم قفل کردم و از توی لباسم دفتر رو در آوردم و ورق زدم و به دست گلناز دادم:

- بهزاد توی این دفتر به اندازه کافی مدرک جرم جمع کرده که بشه باهاش تا ابد جفتشون رو گوشه زندان نگه داشت ... من نمیتوم از خونه برم بیرون چون ممنوع الخروجم اما تو میتونی به بهانه خرید برای مهمونی امشب بیرون بری ... میری اداره پلیس و این دفتر رو میدی دستشون و هرچیزی که تو زیرزمین دیدی رو واسشون میگی خودشون دیگه میدونن چکار کنن ...باشه؟

-باشه ... پس تو چی؟ بهزاد بیاد ببینه دفتر نیست ، عبدل نیست

-به اونجا نمیکشه سعی کن تا قبل از غروب برگردی ... تا قبل از مهمونی میتونم همه شون رو سرگرم کنم که متوجه غیبت عبدل نشن اما بعد از اون ...

نمیخواستم فکر کنم که بعد از اون چطور قرراره به دست محافظای عبدل بمیرم نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- ایشالا که چیزی نمیشه ... فقط زود برگرد

به ساعت نگاه کردم از شش گذشته بود تا دو ساعت دیگه مهمونی شروع میشد اما هنوز خبری از گلناز نشده بود

بیخیال ساعت وارد تراس شدم ... تراس اتاق من با تراس اتاق عبدل یکی بود از وقتی گلناز رفته بود هر نیم ساعت یکبار به عبدل سر میزدم و نبضش رو چک میکردم ... میترسیدم از اینکه بمیره و خونش گردن گلناز بیچاره رو بگیره درسته که حقش بیشتر از مرگ بود اما حق گلناز اعدام به جرم قتل نبود ... باید حداقل تا اومدن پلیس زنده میموند

در کمد رو باز کردم تا چکش کنم که با تقه ای به در هل کردم و بدون گرفتن نبض وارد کمد شدم و در رو بستم تا اگر کسی وارد شد من رو توی اون اتاق نبینه

بعد از چند ضربه صدای باز شدن در اومد و بعدش صدای بهزاد به گوش رسید :

- عبدل ...عبدل

جوابی که نشنید بیخیال شد و رفت با شنیدن صدای در نفس عمیقی کشیدم و قصد خارج شدن از کمد رو کردم که پام روی چیزی لیز خورد و کله پا شدم

-آخ ...وای داغون شدم

با عصبانیت دنبال جسمی که باعث این آسیب بود گشتم یه قوطی قرص بود که روش به فارسی و با خط خرچنگ قورباغه ای نوشته بود " نمونه آزمایشی نهایی" یه بسته قرص قرمز رنگ بود ... پس اون قرص خانمان سوز این بود؟با عصبانیت به داخل کمد پرتش کردم و برای اینکه زودتر از اون اتاق که بوی مرگ میداد خلاص شم خیلی سریع نبض عبدل رو توی دست گرفتم ... خوشبختانه هنوز زنده بود

***

فقط یه ساعت به مهمونی مونده بود و گلناز هنوزم نرسیده بود ... دلم خیلی شور میزد ... اگر نیاد ...اگر پلیس به حرفش اعتنایی نکنه ... اگر دیر برسه ... مهمونی که شروع بشه همه متوجه غیبت عبدل میشن آدمای عبدل حتما دنبالش میگردن و پیداش میکنن اون وقته که من بدبخت میشم وای خدایا خودت به دادم برس

با صدای تقه ای به در از جا پریدم ... خدایا شکرت حتما گلنازه ... کسی بجز اون و عبدل نزدیک به خدابیامرز دم این اتاق نمیاد

- بیا تو

با دیدن فرد پشت در باز دلشوره به وجودم برگشت پوفی کشیدم این که بهزاد بود بدون دعوت وارد شد و در رو بست

- کی بهت گفت بیای تو؟

-عبدل رو ندیدی؟

-نه

- برای این مهمونی خیلی ذوق و شوق داشت آخه قرار بود تو این مهمونی محصول مشترکمون رو به خریدارا عرضه کنیم اما حالا از صبح گم و گور شده هرچی دنبالش گشتم نبود ... تلفنش هم در دسترس نیست

باز خوبه به عقلم رسید گوشیش رو خاموش کنم

- میخواستم ببینم طبق معمول پیش تو نیست

- دیدی که نیست برو رد کارت

ابروهاش رو یکی در میون بالا و پایین فرستاد:

- زبونت خیلی دراز شده ها

جلوتر اومد و شرورانه به چشمهام خیره شد:

- حواست باشه گربه نخورش

منظورش خودش بود وگرنه دلیل نداشت بعد از این تهدید اینجوری دندون بهم بکوبه پوزخند زدم و گفتم:

- حواسم هست دور و بر بچه گربه ها پیدام نمیشه

خندید ...قاه قاه خندید و گفت:

- آخ که منتظر اون روزیم که از چشم عبدل بیفتی ...خودم میدونم چجوری عذابت بدم که روزی صدهزار مرتبه آرزوی مرگ کنی

میدونستم که این کار رو میکنه ... میدونستم و اگر امروز کاری از پیش نمیبردم دیگه هیچ وقت نمیتونستم کاری کنم

قصد رفتن کرد اما به در نرسیده برگشت و گفت:

- آها راستی این دوستت هم نمیدونی کجان؟

الان تیکه انداخت؟کنایه زد ؟

- کدوم دوستم

-همین دختر کلفته ...آشپزه که همیشه با هم میپرین

خوبه پس هنوزم چهارچشمی منو میپاد ...برعکس من که چهار ماه از اون دوری کردم تا چشمم به چشماش نیفته انگار اون چهار ماهه منو زیر نظر داره

- نه ندیدمش آخرین بار بهم گفت میره واسه مهمونی خرید کنه زود میاد

به ساعتش نگاه کرد ...انگار واقعا این مهمونی خیلی براش مهم بود که انقدر براش کلافه بود

- زود اومدنش اینه؟ یه ساعت دیگه مهمونا میان ...

زیر لب ادامه داد:

- بذار برگرده یک پدری ازش دربیارم

توی دلم پوزخند زدم ...اگر برگرده که زنده نمیمونی که پدر از کسی دربیاری ...فقط کاش که برگرده

- خیلی خب نمیخواد اینجا وایسی ...بیا برو تو اشپزخونه جور دوستت رو بکش ... نیرو کم دارن

فقط سر تکون دادم ...نمیخواستم مثل قبل از فرامین این ابلیس اطاعت کنم اما فعلا تا برگشتن گلنز با پلیس چاره ای نداشتم ...فقط خدا کنه زود بیاد

***

این مهمونی مشکوک ترین مهمونی بود که به عمر دیده بودم ، خیلی وقت بود شروع شده بود اما دریغ از حتی یه ولوم صدای موزیک ... کسی نمی رقصید ... کسی حتی همراه خودش پارتنر نیاورده بود

از گوشه در به جمعیت نگاه کردم کل این مهمونی شامل هشت نفر مرد بود که همه با هم خیلی شیک و در کمال سکوت دور یک میز نشسته بودن و به اراجیفی که بهزاد به هم میبافت گوش میدادن حتی نمیفهمیدم چی میگن ... کاش پیش از این عربی یاد میگرفتم

یهو یه جرقه تو ذهنم زده شد " قرار بود تو این مهمونی محصول مشترکمون رو به خریدارا عرضه کنیم "

محصول مشترک بهزاد و عبدل بجز اون قرص دیگه چی میتونست باشه؟ ... مسلما هیچی ... پس برای همین بود که قبل از شروع مهمونی همه محافظا رو از خونه بیرون کرده بود تا دور و اطراف خونه رو مراقبت کنن ...برای ترس از حضور بی موقع یه مزاحم مثل پلیسا

وای خدای من یعنی تو اون چند روزی که از ننوشتن اون دفتر میگذشت این آزمایش انقدر پیشرفت کرده بود؟ به اندازه ای که به فروش برسه ؟ نقایصش رفع شده بود ؟ دیگه خطرناک نبود ؟ دیگه کسی رو نمیکشت؟ دیگه آدم رو روانی نمیکرد؟

شایدم نه ... شایدم بدون رفع نقایص قرار بود اون داروی منفور رو بفروشن ... شاید هم ...

وای نه خدایا .... این یعنی فاجعه ، نباید بذارم ... نباید اجازه بدم

اما از کجا معلوم شاید هم تکمیل شده بود ... نه نه حتی اگر هم اینطور باشه بازم اون قرص یه قرص روان گردانه نباید اجازه بدم عرضه بشه برای نابودی نسل ما به اندازه کافی مخدر و قرص روانگردان توی بازار وجود داشت که به همچین نمونه خطرناکتری نیاز نباشه

- هوی باتوام ... چرا جواب نمیدی؟

به خودم اومدم بهزاد جلوم ایستاده بود انقدر توی فکر غرق بودم که حتی اومدنش رو حس نکردم چه برسه به وجودش رو

- هوم چته؟

- عبدل کجاست؟

-یه بار پرسیدی گفتم نمیدونم

- مگه میشه ندونی؟

- چطور تو که شریکشی نمیدونی اون وقت من که یه (...) بیشتر نیستم باید بدونم؟

بهم نگاه مشکوکی انداخت انگار هنوزم باورش نشده بود اما بجای هر گونه سین جیمی گفت:

- خیلی خب پاشو برو از تو بار اتاق عبدل اون شراب 54 ساله اش رو بردار بیار ... امشب خیلی خوشحالم ... مهمونی خیلی خوب پیشرفته میخوام خریدار های آینده ام رو به یه شراب خوب و گرون قیمت مهمون کنم

حوصله کل کل با اون کله خراب رو نداشتم با شنیدن پیشرفت خوب مهمونی اعصابم داغون تر از اون شد که بتونم با بهزاد کل کل کنم بی هیچ حرفی فقط اطاعت کردم و به سمت اتاق عبدل رفتم

میدونستم منظور بهزاد کدوم شرابه ... شیشه شراب رو از توی بار بیرون کشیدم و هفت پیک توی سینی زرینی گذاشتم

به یاد قوطی قرصها افتادم ... "آزمایشات نهایی" ... پس یعنی این قرصها نمونه آخر بود ... همون که شاید خطرناک نبود ... همون که شاید و تنها شاید نقایصش رفع شده بود

وجدانم اجازه نمیداد اجازه بدم این آدما با جون یه عده بازی کنن اگر قرار به آزمایش بود چرا خودشون مورد آزمایش واقع نشن؟ مگه از کیفیت قرصی که قراره بخرن مطمئن نیستن؟

به سراغ قوطی قرصها رفتم ، مسلما رنگ قرمز شراب خوب میتونست این قرصها رو توی خودش بپوشونه

نوشته دفتر سررسید رو به یاد آوردم ... سه قرص باعث مرگ میشد ... سه قرص برداشتم و با مجسمه کنار بار کوبیدمش و پودر قرص رو توی پیک شراب اول ریختم ... عالی بود اصلا پیدا نبود ... پیک دوم و پیک سوم رو هم پر کردم تا پیک نهم برای پیک نهم فقط دو تا قرص مونده بود

شونه بالا انداختم بذار یکیشون هم قسر در بره چه اشکالی داره؟

***

گوشه دیوار پنهان شدم و یواشکی زیر نظر گرفتمشون همه پیک ها رو بالا بردن و نوشیدن یه نفس عمیق کشیدم

سنگینی نگاهی روی خودم حس کردم و سرم رو عقب کشیدم خدای من این که بهزاد بود

- نادلة ...

برگشتم و به مردی که کنارم بود نگاه کردم ... پس من چطوری روم شد بگم همه نوشیدن این که یکیشون اینجا بود

- من عربی بلد نیستم آقا

لبخند زد :

- اوه پس خدا رو شکر ...میشه یه سوال بپرسم ؟

اینکه ایرانی بود ...بیشتر ازش بدم اومد یعنی میخواست این قرص رو به ایران بفرسته؟ با اخم جوابش رو دادم

- بفرمایید

- شما دکتری رو که این قرص رو ....

صدای بهزاد بین کلام پسر اومد

- تو اینجا چکار میکنی آدرین؟ داشتیم با سایرین این موفقیت رو جشن میگرفتیم تا یه شراب کهنه رو از دست ندادی خودت رو به بقیه برسون پسر

دستش رو روی شونه پسر گذاشت و به زور به سمت میز کشوندش لحظه آخر برگشت و تهدید آمیز رو به من گفت:

- حواسم بهت هست

تهدیدش کاملا کارساز بود سریع از اون ستون نه چندان مخفی فاصله گرفتم و خوودم رو به اتاق عبدل رسوندم و پشت در تکیه دادم

توی اون سررسید چیزی از زمان اثر دارو ننوشته بود یعنی چقدر طول میکشید تا اون قرصها عمل کنه؟

به سمت کمد رفتم و درش رو باز کردم و نبض عبدل رو گرفتم بدنش از قبل سردتر شده بود اما هنوز هم نبض ضعیفی داشت

- که نمیدونی عبدل کجاست ... ها؟

با ترس برگشتم و به بهزاد که پشت سرم ایستاده بود نگاه کردم

جام شرابش رو بالاتر گرفت .... این که دست نخورده بود ، ای لعنت به من که فکر میکردم همه خوردن ...فریاد زد:

- میخواستی منم مثل عبدل بکشی؟آره؟

نمیدونم این همه جرات رو از کجام آورده بودم :

- تو که میدونی این قرصها کشنده است چرا داری میفروشیشون؟

- به کی بفروشم؟ها؟ ...به اونایی که تو کشتی؟ ...به اونایی که جنازشون اون پایین افتاده؟ آره...د حرف بزن لعنتی

هیچی نگفتم ...نمیتونستم بگم از ترسش زبونم بند اومده بود ...چی میتونستم بگم؟ به طرفم خیز برداشت و موهام رو دور مشتش گرفت و پیچوند و با مو از جا بلندم کرد

- میدونی چرا این کارو میکنم ؟ قرص ناقص رو میفروشم چون خیلی سال پیش موقعی که میخواستم این قرص رو کامل کنم جلوی پیشرفتم رو گرفتن

مثل بید میلرزیدم نه از ترس از درد ... نه نه از هردو ، اعتراف میکنم من مثل سگ از این روانی قاتل میترسم

- من بهترین دانشجوی شیمی اون دانشگاه بودم انقدر خوب که با همین دکتر غلامی که الان تو زیرزمین همین خونه حبس کردم تو پژوهشگاه کار مشترک انجام میدادیم ...سر همین قرص .... این قرص قرار نبود مخدر باشه برعکس مسکن بود یه مسکن قوی ... قرار بود یه مسکن قوی باشه اما توهم زا از آب دراومد ... داشتم روش کار میکردم داشتم نقصاش رو که زیر سر اون دکتر بی همه چیز بود برطرف میکردم که جلوی پیشرفتم رو گرفتن ... نابودم کردن ، شوهر عمه ام برای اینکه مجبورم کنه با پیردختر شریکش ازدواج کنم منو از دانشگاه درآورد ، با رئیس تبانی کرد و حکم اخراجم رو گرفت ... عروسم رو دیدی؟ بانو رو دیدی؟ دیدی چقدر ازم پیرتر بود ؟ منم تلافی کردم ....بانو و باباش و شوهر عمه بی همه چیزم زندگیمو نابود کردن منم زندگی اونا رو نابود کردم زجرکششون کردم، میدونی واسه چی یه نخبه شیمی به اینجا رسید؟فقط واسه پول واسه اینکه اون همه مال و منال بابای بانو دست غریبه نیفته ، خب دست من افتاد تا بتونم باهاش دخترش رو زجرکش کنم ... میدونی چه حالی میداد وقتی جلوی چشم زنم هرشب با یه دختر میرفت تو یکی از اتاقهای خونه پدریش؟اما گناه به این کوچیکی ارضام نمیکرد میخواستم بدتر باشم .... منم مثل خودش بد شدم ظالم شدم ...چی بهتر از این قرص فقط کافی بود یه خری مثل عبدل رو پیدا کنم تا روش سرمایه گذاری کنه ... با قرصی که خودشون نذاشتن مفید باشه کل آدمایی که نذاشتن مفید باشم رو نابود میکردم ... اما حالا به لطف شما باید بازم دنبال خریدار بگردم

موهام رو بیشتر کشید

- میدونی چهار ماه این در اون در زدم تا همین چند نفر خریدار پیدا کنم؟ حالا بخاطر توی احمق ...

بقیه حرفش رو نزد و بجاش حرصش رو با کوبیدن و پرت کردن من سمت دیوار خالی کرد

محکم به دیوار خوردم و روی زمین کنار شومینه فرود اومدم ، به شومینه نیمه روشن نگاه کردم و حکمت روشن بودن شومینه اونم اون وقت سال درست اواخر بهار رو درک کردم

این شومینه که برای کمردرد عبدل همیشه خدا حتی وسط گرمای تابستون هم میسوخت قرار بود بشه جهنم بهزاد

دست بی جون و کوفته ام رو دراز کردم و یکی از هیزمهای کنار شومینه رو برداشتم ، سر هیزم آتش جلز و ولز میکرد دستم سوخت اما پسش نکشیدم هیزم رو گرفتم و با نهایت قدرتی که برام مونده بود به سمت بهزاد پرت کردم

شوکه شد فکر نمیکرد این کار رو بکنم واکنشی نشون نداد و آتش هیزم بلوزش رو سوزوند فریاد زد

- چکار کردی زنیکه کم عقل؟ ... سوختم

سریع بلوز رو از تنش درآورد

تا با خاموش کردن هیزم گر گرفته زیر پاش سرگرم بود هیزم دیگه ای برداشتم و شعله رو به سمتش پرت کردم اینبار سر شعله به شلوارش گرفت و به سمت بالا زبونه کشید مثل دیوونه ها دور خودش میدویید و سعی میکرد آتش شلوارش رو خاموش کنه اما بدتر باعث آتش گرفتن روتختی شد

چوب اتش گرفته دیگری برداشتم و باز به سمتش پرت کردم اینبار بجای برخورد به بهزاد زیر پرده ابریشمی اتاق نشست و باعث سوختن پرده شد کم کم کل وسیله های اتاق طعمه آتش میشدن

بهزاد که دید نمیتونه شلوار گر گرفته اش رو خاموش کنه و بجاش داره کل اتاق رو هم آتش میزنه سریع شلوارش رو درآورد و پاهای سوخته ناتوان به سمتم حمله کرد و گلوی من رو که بی رمق کنار شومینه افتاده بودم و به سوختنش با لبخند نگاه میکردم رو بین دو دستش گرفت و فشرد :

- میکشمت (...) ، من رو میسوزونی؟ میکشمت زنیکه (...)

گلوم رو گرفت و با تمام قدرتی که برای تن سوخته اش باقی مونده بود فشرد دستم رو دور دستش حلقه کردم و سعی کردم حلقه دستش رو از دور گلوم باز تر کنم هم زمان با صدایی که رو به تحلیل بود و به زور از گلوی فشرده ام بیرون میومد گفتم:

- حقت بود ... هر بلایی سرت اومد ... حقت بود ... این آتیشی که به ... جونت انداختم ... نصف اونی که... به تن محبوبه ... زدی ... نبود ... یک هزارم اونی که ... به جون خواهر ...پنج ساله ام افتاد ...نبود ... یک درصد اونی که ...به زندگی من انداختی نبود ...این آتیش نصف اون آتیشی که تو ... جهنم قرار توش ...بسوزی ... نیست

نفس کم آوردم نمی تونستم نفس بکشم داشتم خفه میشدم که دستش رو از دور گلوم برداشت و باز موهام رو کشید و به سمت شومینه برد

- پس بیا منم تورو با آتیش جهنم خودت آشنا کنم

سرم رو به سمت شومینه هل داد و صورتم رو جلوی آتیش شومینه برد حرارت شعله ها توی صورتم زبونه کشید

- سوختم سوختم

جیغ میزدم و با نفسی که تازه داشت به هوا عادت میکرد این کلمه رو تکرار میکردم

صدای آژیر ماشین پلیس رو از بین صدای شعله های آتیش و صدای جیغ خودم تشخیص دادم

***

میخواستم چشمم رو باز کنم اما نمی تونستم انگار یه چیزی مانعش بود

درد امونم رو بریده بود و من حتی نمی تونستم چشم باز کنم و ببینم که کجا هستم صدا زدم :

- کسی اینجا نیست

صدای گوشخراش افتادن چیزی اولین صدایی بود که به گوشم رسید و بعد از اون صدای آشنای گلناز کنار گوشم نشست

- عاطفه ...به هوش اومدی ... عاطفه عزیزم خوبی؟

- دارم میمیرم گلناز چم شده ... تمام بدنم درد میکنه صورتم میسوزه انگار یه کتری آب جوش روش خالی شده

با بردن کلمه سوختن تازه به یاد آوردم که این درد کشنده پوست صورتم ناشی از چیه ... هر چند اگه بشه گفت پوستی باقی مونده

- چیزی نیست عزیزم الان میرم به دکتر میگم بیاد معاینه ات کنه شاید برات مسکن نوشت

قبل از اینکه بتونم مانع رفتنش بشم رفته بود

چند دقیقه ای طول کشید تا باز در باز شد صدا زدم :

- گلناز برگشتی؟

صدایی نیومد کسی جوابی نداد اصلا کسی بود که جواب بده ، خدایا پس آدمای نابینا چجوری حضور افراد رو ح میکنن؟ نابینا ؟ نکنه منم نابینا شدم ؟ چشمهام هم سوخته ؟ اگه نه پس چرا بستنش ؟

قبل از اینکه بتونم به کسی که حتی نمیدونستم حضور داره یه نه درمورد نگرانی درباره نابینا شدنم بگم در دوباره باز شد

- کسی اینجاست ؟ گلناز؟

گلناز بعد از چند لحظه مکث جواب داد:

- آره عزیزم منم با دکتر اومدیم

دست ضمختی رو روی تنم حس کردم گوبا دکتر بود که مشغول معاینه بود پرسیدم :

- گلناز من کور شدم

دست دیگه ام که در دست دکتر نبود رو گرفت و فشرد :

- نه خوشبختانه چشمات رو بسته بودی و آتش فقط تونست پلکت رو بسوزونه بخاطر همون هم الان پلکت رو پانسمان کردن که عفونی نشه اما چشمهات به طور معجزه اسایی سالمه

دکتر حرفی زد ... باز هم عربی ...باز هم این زبون لعنتی که من ازش هیچی نمیفهمم گلناز با همون زبون جوابش رو داد سریع پرسیدم:

- چی میگه؟ میگه بهت بگم جای نگرانی نیست بدنت که بخاطر اینکه سریع نجاتت دادن درصد سوختگیش خیلی کمتره و بعد از سه هفته خود به خود خوب میشه اما صورتت چون در معرض مستقیم شعله بود دو درجه بالاتره و برای ترمیمش نیاز به عمل هست

خدایا شکرت ...بالاخره اون صورت زیبا رو ازم گرفتی .... صورتی که بخاطر طراوتش همه به خودشون اجازه دست درازی به من رو به خودشون میدادن ازم گرفتی .... پس چرا خوشحال نیستم ؟ پس این بغض لعنتی چیه ؟ مگه این سوختگی تاوان سوختگی وحشتناک یه دختر پنج ساله نیست پس این بغض لعنتی چیه

سوزش سرنگ رو توی رگ دستم حس کردم

- آخ

- چیزی نیست عاطفه جان ... برات مسکن زد که درد رو کمتر حس کنی

صدای قدمهایی که ازما دور شد و بعد صدای باز و بسته شدن در یعنی اینکه فرصت پرسیدن دارم ، فرصت گلایه :

- چی شد گلناز؟ چرا رفتی و دیگه نیومدی ... مگه نگفتم اگر بعد از غروب بیای من رو میکشن

-دور از جونت عزیزم این چه حرفیه ... من نهایت تلاشم رو کردم که زود خودم رو برسونم اما زودتر از اون نشد ... از اون خونه که بیرون اومدم اولین کار رفتن به اداره پلیس بود مدارک رو بهشون دادم اما اون سررسید به فارسی نوشته بود و تو اون اداره کسی نمیتونست ترجمه اش کنه ، مجبور شدن زنگ بزنن به یه مامور ایرانی که برای یه ماموریت به دوبی اومده بود بیاد و سررسید رو بخونه

-چرا خودت براشون نخوندی؟

-منو قبول نداشتن ... میگفتن از کجا معلوم از خودت درنیاری

-به خاطر اومدن اون مامور ایرانی معطل شدی؟

-اون مامور خودش رو با نهایت سرعت رسوند وقتی سررسید رو ترجمه میکرد خودش هم باورش نمیشد انگار اون و همکارش هم روی همین پرونده کار میکردن و دنبال اون دکتره تو زیر زمین و دنبال بهزاد میگشتن اصلا دهانش باز موند وقتی اون مدارک رو درسته توی دستاش میدید میخواست سریع به خونه عبدل حمله کنه ، میگفت دوستش هم الان توی اون خونه به عنوان خریدار نفوذ کرده و ممکنه جونش در خطر باشه اما مامورای دوبیی بهش اجازه ندادن گفتن تا مجوز و دستور حمله صادر نشه حق نزدیک شدن به اون خونه نداریم ... معطلی چند ساعته ما سر یه مجوز و دستور حمله بود وگرنه من تمام تلاشم رو کردم که قبل از شروع مهمونی خودم رو برسونم ... باور کن تمام تلاشم رو کردم عاطفه

گریه میکرد و التماس میکرد که باور کنم و ببخشمش اما ببررای من دیگه این چیزا مهم نبود ... دیگه چیزی نداشتم از دست بدم یه صورت داشتم که دیگه اون رو هم از دست دادم ... دیگه چی رو قرار بود ببخشم

- من کشتمشون گلناز ... تو لیوان شرابشون از همون قرصی که برای خردینش شوق و ذوق داشتن ریختم ، میخواستم یه بسته قرص اضافه روی هر خرید بهشون اشانتیون بدم ... مردن گلناز؟ همشون مردن؟ حالا دیگه من قاتلم؟ من قاتلم گلناز؟

دستم رو گرفت و به نشونه هم دردی فشرد:

- ما که رسیدیم همشون مرده بودن بجز یکی ... همون مامور پلیس نفوذی ایرانی فقط اون بود که هنوز زنده بود اما تا رسوندیمش بیمارستان رفت تو کما تا همین دیروز هم تو کما بود اما فکر کنم دیروز منتقلش کردن ایران

به یاد اون پسر ایرانی افتادم که دنبال دکتر زیرزمینی میگشت پس پلیس بود خدا رو شکر زنده موند ... حتما همون لیوانی بهش سهم رسیده بود که فقط دو تا قرص برای تهیه اش مونده بود حقا که چوبه خدا صدا نداره جون اونی که از بقیه بی گناه تر بوده رو نگرفته

گلناز ادامه داد

- قبل از اینکه بخواییم بیاییم تو مجبور شدن دم در به بادیگاردای عبدل تیرادازی کنن آخه راضی به تسلیم نبودن از پلیسا هم چند نفری کشته شد اما در عوض تونستن همه بادیگاردا رو بکشن بجز چندتایی که دیقه آخر تسلیم شدن ... وقتی تونستیم وارد خونه بشیم اولین کاری که کردم دنبال تو گشتن بود ...کل مستخدما پشت در اتاق عبدل ایستاده بودن از زیر در اتاق دود بیرون میومد و از داخل اتاق بوی سوختگی کل خونه رو برداشته بود ... خیلی ترسیدم که بلایی سرت بیاد ... هر کاری میکردن در اتاق باز نمیشد انگار یه چیزی پشتش بود ... چند تا از مامورا رو از تراس اتاق تو فرستادم تو اتاق عبدل ... گویا بهزاد موقع فرار از آتش سوزی پشت در اتاق زندانی میونه و همونجا زنده زنده میسوزه درصد سوختگیش خیلی بالا بود و کسی نتونست نجاتش بده اما مامورا تونستن تورو سریع نجات بدن ... خیلی خوشحالم که رسیدم هر چند که دیر بود اما رسیدم وگرنه معلوم نبود چه بلایی ممکنه سر تو بیاد

پس بالاخره مرد ... مامور این همه عذاب خیلی از آدمها مرد ... توی همون آتیشی که خیلی ها رو باش سوزوند مرد

گلناز دست بردار نبود انگار خیلی حرفا برای گفتن داشت

- اما عبدل زنده موند ... باورت میشه؟ اون که قرار بود زودتر از همه بمیره زنده موند ... نجاتش دادن حتی نسوخته بود ... چوب بلوط کمد نجاتش داده بود و نسوخته بود الانم تحت مراقبت تو ای سی یو همین بیمارستان بستریه ... باورت میشه عاطفه من قاتل نشدم

دلم میخواست گریه کنم دلم میخواست به حال زار خودم گریه کنم اما نمیشد چشمی نداشتم که اشک بباره اما بازم این بغض لعنتی دست بردار نبود بغضم یکباره شکست و هق هق امونم رو برید ...اشکی نبود اما گریه بود ...به حال زار خودم بی اشک هق میزدم

گرمی دستی دور تنم حلقه شد بیتوجه به اینکه این اندام بزرگتر از اندام نحیف گلنازه و این سینه ستبر تر و محکمتر از تن ظریف گلنازه توی آغوشش هق میزدم و ناله میکردم

- حق من این نبود گلناز ...سهم من از زندگی این نبود ...جرم من چیدن یه سیب از درخت بود سزام مجازات به این سختی نبود ... من که نخواستم حوا سیب رو بچینه من که نخواستم به زمین بیام من که نخواستم آتیش جهنم رو تجربه کنم ... پس این سوختن سزای چی بود ؟ کدوم گناهم ؟ من که یه جنین پاک بود ، یه نطفه بیگناه ؟ گناه من گناه خودم نبود .... زندگی به این سختی حق من نبود ، مجازات به این بزرگی سهم من نبود ... حوا به اون گناهکاری یه توبه کرد گناهش بخشیده شد ... جاش رفت وسط بهشت پس چرا بچه هاش هنوزم دارن به گناه اون میسوزن؟ ... اینجوری میسوزن ... من چکار کنم گلناز ؟ با این صورت سوخته که خودم هم از دیدنش وحشت دارم چه برسه به دیگران چکار کنم ؟... کاش منم میمردم ... کاش منم مثل اون ابلیس میسوختم ... کامل میسوختم و جزغاله میشدم ، آتیش جهنمم رو تو همین دنیا تمام کمال میچشیدم و اون دنیا میرفتم کنار حوا و دستش میوه بهشتی میدادم ... حوا مگه بخاطر سیب بیرون نشد ؟ پس پاداش کدوم عمل خوبش همون سیب شد؟میوه بهشتی شد؟ مگه بخاطر توبه بخشیده نشد؟ منم توبه کردم گلناز ؟ چرا خدا منو نبخشید ؟ چرا نذاشت تو بهشتم کنار عشقم و برادرم بمونم ؟ چرا منو از همون بهشت کوچیک هم بیرون کرد ؟ چرا گلناز چرا ؟

توی آغوشش بیشتر فشرده شدم ... این همه قدرت برای گلناز مردنی زیاد نبود؟ صدای گرم محمد کنار گوشم نشست :

- بسه دیگه عشقم ، خدا صدات رو شنید ، به بهشت دوباره ات خوش اومدی

***

-به ساعت نکشیده از حرفم پشیمون شدم من چه پدری بودم که میخواستم بچه ام رو بکشم ؟ به خودم میگفتم اصلا گیریم که به فرض محل اون بچه برای تو نبود تو چه روحانی هستی که راضی به کشتن یه بچه میشی ، اونم بچه زنی که دوسش داری ... هرچی صدات کردم نیومدی ... گفتم لابد قهری که جوابم رو نمیدی مثل اون شب محرم که قهر بودی و بغلم نمیومدی ، به هزار زحمت با اون پای شکسته از تخت بلند شدم تا بیام دنبالت اما نبودی ، پشت در نبودی ... چادرت رو زمین انداخته بودی و رفته بودی ... همون دم در نشستم مثل مادر مرده ها زار زدم ... با خودم میگفتم من باعث شدم ، من باعث قهر تو از خدا شدم ... میگفتم لابد با خودش گفته نماینده خدا که قاتل بچه اش باشه خود خدا چیه ... نمیتونستم خودم رو ببخشم ... هی تو دهان خودم میزدم و لعنت میفرستادم به اون دهانی که بی موقع باز شد من فقط عصبی بود فقط ناراحت بودم که چرا راستش رو نگفتی ، منی که از اولین روزی که تورو تو خونه ام راه دادم دنبالت افتادم که ببینم کجا میریو میای تا از بد نبودنت خاطر جمع شم من که با چشمای خودم خوبی و پاکیت رو دیده بودم چطور می تونستم به تو انگ بد بودن بزنم ؟ من فقط بخاطر دروغی که به من ، به مرد زندگیت ، به عشقت گفتی عصبی بودم ... چکار گذشته ات داشتم من که اون موقع نبودم ، من که ندیدم مگه حضرت علی نگفت حرفی رو که با چشم خودت ندیدی باور نکن ، من که هر تهمتی میشد به یه زن بدون اسم شوهر تو شناسنامه به تو زد رو ندیده بودم چطور میتونستم محکومت کنم ؟ تنها چیزی که از تو دیدم خوبی و پاکی بود ، معصومیت نگات بود ، چادری بود که خیلی بهت میومد و حالا جلوی در افتاده بود

نفسی تازه کرد و ادامه داد :

- با همون پای شکسته و سر باندپیچی شده ام همه جا دنبالت گشتم نبودی ... یه قطره آب که تو زمین فرو رفته بود رو پیدا کردم و اثری از تو پیدا نکردم ... دلم خوش بود به علی گفتم هر جا باشی برمیگردی تا علی رو با خودت ببری اون وقت به پات میوفتم و التماست میکنم که از تقصیرم بگذری ... اون وقت بهت میگم که بدون تو نمیتونم که به آغوشت عادت کردم ... که بدون تو سختمه و التماست میکنم که تنهام نذاری ... اما برنگشتی

نوازش دستاش روی پوست سوخته ام حس خفته قلبم رو قلقلک میداد و حرفاش قلب مرده ام رو بیدار میکرد

- داغون شدم عاطفه ...بعد از رفتنت داغون شدم ... غم نبود و نداشتن تو و بچه ام از یه طرف تحمل زخم زبون مرده ام و خاله خانباجی هایی که سراغت رو میگرفتن از یه طرف دیگه داغونم کرد ... انقدر پشت سر من و تو کلاغ پروندن تا به چهل کلاغ رسید و خلاء لباس شدم ... لباس روحانیت و شغل که سهل بود بخاطر تو جونمو میدادم فقط کاش برمیگشتی

دست کشید رو سوخته موهایی که حالا دیگه نبود به یاد موهایی که گاهی دستاش توش گیر میکرد از بس پرپشت بود آهی کشید و ادامه داد:

- کم کم به مزاحم تلفنی که هربار زنگ میزد تا وقتی قطع میکردیم پای خط میموند و به سکوتش ادامه میداد شک کردم ... تلفن رو دادم ردیابی و پیدات کردم ...ایران نبود دوبی بود مطمئن شدم که خودتی من که کسی رو تو دوبی نداشتم که برای شنیدن صدام بهم زنگ بزنه هیچ مزاحم تلفنی هم انقدر بیکار نبود که برای خنده از یه کشور به یه کشور دیگه زنگ بزنه و اون همه هزینه رو تقبل کنه پس بدون شک خودت بودی اما چرا دوبی؟... دوبی که سهل بود قطب جنوب هم شده دنبالت میومدم ... با پولی که بخاطر سوابق خدماتم بهم داده بودن یه بلیط گرفتم و اومدم دنبالت ... اومدم دم اون خونه ای که اون خط به آدرسش ثبت شده بود ... کسی رام نداد ، روم هفت تیر کشیدن که راهتو بکش و برو ، من که نمیرفتم ، رفتم اداره پلیس شکایت کردم ، گفتم زنمو دزدیدن تو اون خونه زندانی کردن ، آدرس رو که دادم همه تعجب کردن این چندمین شکایت بود تو یه شب از یه خونه

یه نفس عمیق کشید انگار که یه بار سنگین از رو دوشش برداشتن

- بقیه اش هم که گلناز خانم زحمت تعریفش رو کشیدن فقط حضور منو سانسور کردن

سرم رو به بالشت تکیه دادم ... خدایا شکرت

میدونم خدا ... در بهشتت بازه اما حیای من کجا رفته ؟ به چه رویی وارد بهشتی بشم که جز پاکی نمی طلبه؟ با کدوم پاکی؟ من چهار ماه تمام هر شب تو آغوش یه شکم گنده بودم و خیانت میکرد و این مرد چهار ماه تمام دنبال من بود

با یه تصمیم اشتباه بهشتم رو از دست دادم به چه رویی برگردم؟

خدایا ممنون از این که صدامو شنیدی ... ممنون از اینکه توبه ام رو قبول کردی ... مممنونم برای اینکه درهای بهش کوچیکم رو به روم باز کردی ... اما نمیتونم برگردم ... حالا که خودم هم گناهکار بودنم رو قبول دارم نمیتونم ...

خدایا خوشبختی رو به منم نشون دادی اما دیر بود

***

اضطراب یه لحظه هم دست از سرم برنمیداشت قرار بود بعد از ماه ها برادرم رو ببینم

اینکه چطور به اینجا رسیدم که بعد از ماه ها تحمل درد و رنج عمل های ترمیم زیبایی الان با یه ظاهر جدید کنار محمد باز به کشورم برگردم رو فقط خدا میدونه ... مسلما برای این موضوع همراهی هر لحظه محمد تو تک تک لحظات سخت و دردآورم بی تاثیر نبوده ... محمد من رو با وجود یه تن سوخته و یه صورت نابود شده تنها نگذاشت من چطور میتونستم اون رو تنها بذارم و همراهش به کشورم ، پیش برادرم برنگردم ؟ همین که محمد در کمال بزرگواری چشم از گناهم پوشید و منو بخشید برای دوباره همراه شدنش کافی بود ... اون همه لطف و حمایتش به کنار

- مسافرین محترم تا لحظات دیگر بر خاک مقدس ایران خواهیم نشست لطفا کمربندهای خود را ببندید و تا پایان فرود صندلی خود را ترک ننمایید متشکریم

گرمی دستی روی دستم نشست برگشتم و به صورت خندون محمد نگاه کردم حتی بدون لباس روحانیت هم چهره اش روشن و روحانی بود ... حداقل برای من بود ... برای منی که لحظه لحظه این دوران سخت رو حمایتش رو کنار خودم داشتم ... هرچند که هزینه تمام اون عملها رو پلیس دوبی به عنوان جایزه دستگیری عبدل تقبل کرد اما بدون دلگرمی محمد امکان نداشت زیر بار اون عملهای وحشتناک و مکرر برم ...پس حتی اینی که الان هستم رو هم مدیون محمد بودم

- نگران نباش عزیزم ... همه چیز خوبه ... تا چند دقیقه دیگه میتونی برادرت رو ببینی

پر مهرترین لبخندم رو به روش پاشیدم ...بیشترر از قبل دوسش داشتم ... بیشتر از قبل قدرش رو میدونستم

کدوم مردی بود که با تن و بدن سوخته همسرش کنار بیاد؟ کدوم مردی بود که چهره نابود شده زنش رو از بین مشتی پوست آب شده ببینه و بجای گلایه و دنبال زنهای دیگه بودن به بوسیدن همون پوست سوخته قانع باشه

همراه بودن محمد تو اون روزهای سخت عمل ترمیم صورت تو اون همه ترس و اضطرس عمل و درد بعدش برام بزرگترین مهبت بود ... مهبتی که بجز کنار فرشته بهشت کوچکم جای دیگه ای نمی تونستم تجربه کنم

به دستی که دستم رو دنبال خودش میکشید نگاه کردم

- پیاده شو دیگه ... مگه برای دیدن برادرت عجله نداشتی

به مسافرایی که با هل دادن سعی میکردن زودتر از بقیه پیاده بشن نگاه کردم و از جا بلند بشم

- کاش گلناز هم قبول میکرد که همراه ما به ایران برگرده

پنهون از بقیه مسافرا که خیلی وقت بود به در خروج رسیده بودن صورتش رو بوسیدم خوب میدونستم ککه شوهرم هنوز هم شرم از حضور دیگران داره

- همه که مثل من خوشبخت نیستن تا یه حامی قوی پشتشون باشه و ازشون حمایت کنه ، زندگی تو کشور بازی مثل دوبی برای امثال گلناز که طرد شده ان خیلی راحت تر از زندگی توی ایرانه که هزار یک حرف پشت سر هر زن تنهایی هست

لبخند حمایت کننده اش باز صورتش رو پوشوند ... همین لبخند بود که من رو به اون همه عمل ترمیمی دردناک امیدوار میکرد

- پیاده شو الان هواپیما دوباره پرواز میکنه و ما توش جا میمونیم ها

***

گوشه ای ایستام و منتظر موندم تا محمد چمدونمون رو از روی گردونه پیدا کنه

- من موندم موقع رفتن تو که چیزی با خودت نبردی ... منم که با یه ساک دستی اومدم ... پس این چمدون سنگین مال کدوممونه

شونه بالا انداختم :

- من که زیر تیغ جراحی بودم باید از اون آقایی که ذوق و شوق داشت برای برادر زنش سوغات ببره پرسید چرا این چمدون انقدر سنگینه

دماغم رو آهسته فشرد

- کم بلبل زبونی کن دختر ... بریم که الان علی رو پاهاش بند نیست تا خواهر جدیدش رو ببینه

به سمت خروجی مسافرین رفتیم از همون پشت شیشه علی و دسته گل بزرگش رو دیدم و دلم ضعف رفت برای قد و قامت برادری که در عرض یه سال قد کشیده بود و برای خودش مردی شده بود

کنار آقا سید ایستاده بود و مدام از بین مسافرین دیگه قد میکشید تا به قول محمد خواهر جدیدش رو پیدا کنه محمد رو که دید به سمتش دویید و خودش رو توی آغوش محمد انداخت دلم گرفت ... یعنی انقدر تغییر کرده بودم؟

- حاجی عمو خواهرم رو همرات نیاوردی؟

محمد دست روی کمر من گذاشت

- پس این خانم خوشگله کیه همرام ... خواهر توه دیگه

نگاه بهت زده علی روی من ثابت موند روی زانو نشستم و برادرم رو به آغوش کشیدن ... یه سال دوری بس بود ... یه سال دوری برای این همه دلتنگ شدن بس بود

هر دو توی آغوش هم گریه میکردیم ... مثل روز مرگ عسل این بار از سر شادی .... اینبار از سر دلتنگی

-آجی چقدر تغییر کردی

محمد شوخ پادرمیانی کرد:

- بهتره که رفتم کشور خارجه برات خواهر خوشگلتر سوغات آوردم

- خواهر من همون موقعش هم خوشگل بود الان خوشگل تر شده

بلند شدم و شرمگین با آقا سید سلام و احوالپرسی کردم ... خوب میدونستم تنها کسی که این مدت تلخ طرد شدن محمد حتی یه لحظه هم تنهاش نذاشت همین مردی بود که یه روزی ازم متنفر بود

- سلام آقا سید

- سلام خواهر خیلی خوش اومدی

دسته گلی رو که علی موقع پریدن به آغوش محمد به دستش داده بود رو به سمتم گرفت

- خوشحالم که باز هم صحیح و سالم و اینبار شاد میبنمتون

با خالص ترین لبخندم ازش تشکر کردم ... باید هم شاد میبودم ...دوران جهنم بودن زندگیم تموم شده بود ... من الان توی بهشت بودم ...بهشت آغوش محمد

همه با هم به سمت در خروجی رفتیم محمد خطاب به سید پرسید :

-سید جان کاری که ازت خواسته بودم رو انجام دادی؟

- بله حاجی با وکالتنامه ای که فرستادی خونه رو فروختم یه خونه تو یه محله دورتر گرفتم ... اونجا دیگه کسی تورو نمیشناسه که بخواد با حرف مفت آزارت بده با بسیج محله اش هم صحبت کردم و سوابق و مشکلاتت رو براشون توضیح دادم خیلی هم خوشحال شدن که با مرد با خدایی مثل تو قراره همکار شن

دمغ شدم محمد بخاطر من همه چیزش رو از دست داده بود ... شغل و خونه و همسایه هاش رو و حتی اعتبار و آبرویی که من از ترس برباد رفتنش فرار رو برقرار ترجیح دادم

اخمهای گره خورده ام رو که دید در صدد شاد کردنم براومد :

- اخم نکن خانم ...ناگزیری ...رسیدیم خونه باید به جای تموم این مدت دوری پاسخگو باشی

نگاش کردم و باز خندیدم ...کاری که از این به بعد قرار بود بکنم دور از چشم آقا سید که پشت فرمون نشسته بود چشمکی زد و آهسته گفت :

- لباس ورزشیت رو هنوزم نگه داشتم

پایان

جهت دانلود رمان بیشتر به سایت رمانسرا مراجعه کنید

www.romansara.com